|
Zidane şeytana uydu, ne yazık!
Dünya Kupası izlenimleri - 31
BERLİN
Koca Zidane, futbol dünyasının Zizou'su yolun sonunda şeytana uydu.
Ne yazık!
Unutmak güç 103. dakikayı.
Maçın kader anıydı.
Zinedine Zidane, tüm zamanların gerçek bir futbol efsanesi olmaya pamuk ucu mesafedeydi.
Pozisyonu kendi hazırladı.
O yüzden sağdan güzel bir ortanın geleceğini adı gibi biliyordu. Koştu, altı pasın biraz ilerisinde, olabilecek en iyi noktaya mevzilendi. Kendini bir an adeta unutturdu, görkemli İtalyan savunmasının içinde saklanıverdi.
Top süzülmeye başladı.
Zidane zıpladı.
Bir an havada çakılı kaldı.
Ve kafayı hırsla vurdu.
Gooolll diye fırladım.
Ama İtalyan kalesinde kahrolası Buffon vardı, dünyanın en iyisi. Öyle beklenmedik bir refleks çıkardı, topu öylesine tokatladı ki... Hepimiz donup kaldık. Zizou da haykırdı, kaçan golün acısıyla...
Maçın kader anı buydu.
Senaryo hazırdı kafamda.
Zidane, İtalyanlara ikinci golünü atacak, Fransa'yı uzatmanın sonuna doğru 2-1 öne geçirecek, tıpkı Brezilya'ya 1998'de yaptığını, bu kez İtalya'ya karşı iki golle yapacak ve Dünya Kupası'nı ülkesine ikinci kez yine kendi golleriyle kazandıracaktı.
Bir başka deyişle:
Hiçbir futbol büyüğüne bugüne kadar nasip olmayan bir başarının altına imzasını atacak, tüm zamanların gerçek futbol efsanesi olacaktı. Tam bu noktaya gelmişti, yani yıldızının parlayacağı o ana...
Ama futbol acımasız!
Adaleti yok.
Buffon yaktı Zizou'yu... Zizou belki de bu nedenle, avucunda hissettiği o altından fırsatı son saniyede kaçırdığı için büyük bir bunalıma düştü kendi iç dünyasında. Biz bunu göremezdik tribünden. Nitekim, finalin bitimine 10 dakika kala bir başka Zizou, hiç beklemediğimiz bir karakter suyun yüzüne vurdu.
Şeytan dürttü Zizou'yu!
Maalesef o da şeytana uydu. Gitti kafa attı rakibine. Hiç yakışmadı Zizou'ya, hiç! Kırmızı kartla, 110. dakikada takımını 10 kişi bıraktı Büyük Kaptan. Üstelik Vieira'yla Henry de, takımın iki temel direği daha sakatlanıp çıkmışlardı oyundan...
Yazık oldu!
Oysa, ne kadar güzel başlamıştı her şey. Şakira'nın şarkısı, dansı ve kalçalarının ritmiyle bayram yerine dönmüştü tribünler.
Ve daha maçın başında, 5. dakikada gelen penaltıyla Zizou, Fransa'yı 1-0 öne geçirmişti. İtalya, 20. dakikada eşitlese de, oyunun hâkimi Zizou ve arkadaşlarıydı. Henry idi, Vieira idi, Thuram'dı. Oyunu istedikleri gibi kontrol edebiliyorlar, İtalya'ya orta sahayı kapatıp dağınık halde tutuyorlardı.
Ama çok gol kaçırdılar.
Bozuk para gibi...
Özellikle Henry...
Her şey güzel başladı ama güzel devam etmedi. Yüzdük yüzdük kuyruğuna gelmiştik. İlk yirmi dakikada iki golü bulunca zevkten dört köşe olmuş ve Dünya Kupası'na layık bir final maçı seyredeceğimize inanmıştık. Fakat ahım şahım bir maç seyretmedik.
Bunun gibi, bir hafta önce Berlin Olimpiyat Stadı'nda Almanya'yı yarı finalde elerken büyük bir keyif ve heyecanla izlediğim İtalya da bu kez zevk vermedi.
Kupayı hak ettiler diyemem.
Ama futbol bu!
İtalya'yı Almanya karşısında da, 119. dakikada attığı golle ipten kurtararak finale çıkaran Grosso, bu kez de son penaltıyı gole çevirdi ve kahraman oldu.
İtalyanların, bir futbolcunun hayal edebileceği en büyük kupayı kaldırırken yaşadıkları sevinç ve mutluluk hakikaten görülmeye değerdi.
Göz yaşartıcıydı.
Ben Zizou'ya üzüldüm.
Keşke şeytana uymasaydı!
Onun için böyle bir son yazmamıştım kafamda... Ama olsun, Zizou, benim yüreğimde bir büyük futbol efsanesi olarak kalmaya devam edecek.
Almanya'dan Dünya Kupası yazılarını birkaç gün daha sürdüreceğim.
h.cemal@milliyet.com.tr
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
