|
 |
|
|
MÜZİK
Politik popun dansı
Açık politik mesajlar taşıyan "Fundamental", Pet Shop Boys diskografisine iyi albümlerden biri olarak geçecek
MURAT BEŞER
Ortada tuhaf bir durum var. Pet Shop Boys ikilisinin sol lopu Neil Tennant, yeni albümleri "Fundamental" için düştüğü bir notta, eskileri ile karıştırılmamasını, şarkıları dinlerken eskiyle köprü kurulmamasını rica etmiş. Madem öyle, o halde neden 80'li yıllarla özdeşleşmiş, Frankie Goes To Hollywood'u meşhur etmiş büyük yapımcı Trevor Horn ile çalışmışlar bu albüm için? Muamma. Hem de üstüne üstlük ortaya çıkan iş, yapımcının her köşeye kokusunun sindiği bir ürün.
Kaldı ki, şarkıları dinlemeye başladığımızda görüyoruz ki, ikilinin huyunda suyunda da değişen bir şey yok. Neydi nevi şahsına münhasır özellikleri sevgili arkadaşlarımızın? Kısaca anımsayalım.
18 yıldır Pet Shop Boys adıyla birlikteliklerini sürdüren Neil Tennant ve Chris Lowe, kişisel tarihleri ve yapısal özellikleri birbirine pek benzemeyen iki adam. İlki soğuk ve entelektüel görünüşüyle, dans müziği ile uğraşan eski bir Smash Hits dergisi müzik yazarı. Diğeri ise içine kapanık, hi-fi tutkunu bir klasik müziksever ve eski mimar.
Kesişim kümelerinde ise açık eşcinsel kimlikleri, her türden "toplum dışı" oluşumu doğal bir yakınlık içinde kucaklamaları, pop müziğinin kavramları ile oynamayı sevmeleri ve Ekim Devrimi'nden etkilenmiş birer solcu olmaları var.
Devrimci görüşleri insanlara popüler malzeme ile sunmayı planlayan ikilinin fikirleri, Elvis Presley ile Karl Marks'ı buluşturmayı düşünen popüler müzik kuramcısı Greil Marcus'u anımsatır bize. Kapitalizmin ürettiği her türden eşitsizliği mutluluk gibi gösteren şarkıları eleştiren topluluğun, zaman zaman şarkılarının satır aralarından alternatif yaşam önerilerinin sızdığı görülür.
Özelliklerinin pek çoğu "Fundamental" albümünün şarkılarında mevcut. Hatta önceki Pet Shop Boys albümlerinden daha açık politik mesajlar taşıdığı bile söylenebilir.
Eski bir İşçi Partili
Popçunun, rock'çının Bush ve Blair'e küfretmeyenini dövüyorlar artık. Bu hal, istismar derecesinde bir klişeye dönüştü son yıllarda. Ancak bizimkilerin eleştirisi, diğerleri gibi tırnak içinde yapılmış gibi durmuyor.
Blair'ın Bush'a bağımlılığı ve İngiltere'nin Irak işgaline katılımı konusunda sert eleştiriler var albümde. Bir zamanların ateşli İşçi Partisi taraftarı şarkıcısı Tennant, kaygıyla açıyor isyan bayrağını. Dostlar alışverişte görsün cinsinden olmadığını, vitrin meraklılarından daha sahici bir biçimde içlerinin cız ettiğini hissettiriyor.
Hovarda yapımcımız yakıcı noktalarda devreye giriyor. İkilinin kızgınlığına cilalı bir yumuşaklık veriyor; şarkıları orkestra uyarlamaları ile olabildiğince dekoratif kılıyor. Bu noktada önceki çalışmalara eşlik eden efsanevi The Smiths gitarcısı Johnny Marr'ın zarif arpejlerini arıyor insan.
Tempolu bir şarkı olan "I'm With Stupid", görünüşte bir aşk hikayesi anlatıyor ancak gerçekte resmedilen şey Blair ve Bush.
İlk dinleyişte hafızalara çakılan "The Sodom and Gomorrah Show" ile New Order titreşimli "Minimal", çok kaliteli birer Avrupai dans popu. Freudcu görüşün etkisi altında yazılmış eşcinsel şarkılar yine var.
Kendini hazırlayan koşullara ve çelişik üretim sürecine karşın "Fundamental", Pet Shop Boys diskografisine iyi albümlerden biri olarak geçecek.
Kıskanılası aile saadeti
Bu ne aile saadetidir böyle; doğrusu insan kıskanmadan edemiyor. PJ Harvey, Nick Cave, Damon Albarn ve Portishead üyesi Adrian Utley'i bir araya getiren son Marianne Faithfull albümü "Before The Poison" aşk ve dostluk üzerine bir deneme.
Zamanında Nico'dan boşalan koltuğu kapan, münasipçe "karanlıklar kraliçesi" denmesi gereken bu kadın, daha kafadan kapağındaki rokoko üsluplu fotoğrafı ile etkisi altına alıyor davetlileri.
Varoluşçu bir Fransız gibi davranan devrik kraliçe, melankolinin akıntısına kapılmışçasına söylüyor; sesi aşk ve ölüm, iyi ve kötü gibi karşıtlıklar arasında tüm kalınlığıyla titriyor. En az "Broken English" kadar iyi bu albüm.
"Before The Poison" 2004'te kaydedildi, 2005'te piyasaya sürüldü, 2006'da ülkemize ithal edildi.
|
|
|

|