|
|
|
 |
|
|
Canlı yayın hikâyesi
GRUP olarak (Bulutsuzluk Özlemi) "Televizyon Makinası"nın sezon finalindeydik. Bizim bu akşam Harbiye Açıkhava Tiyatrosunda 20.Yıl Konseri var. İşte bu vesile ile programa konuk olduk. Tahminim 23.30 gibi program başladı. Bir kalabalık, bir kalabalık... Son program konuk sayısı tavana vurmuş. Kuliste, hemen stüdyonun yanında bir mekân yapmışlar, oraya aldılar. Vallahi SSK kuyruğu gibi. Sabaha kadar bekleyen oldu.
* * *
OKAN Bayülgen'in işi gerçekten zor. Şovmeni yakından izleyince anlıyorsunuz. O kadar konuk, kimi nerede çıkaracak, kime ne soracak? Aralarda rastgeldiğimde yüz ifadesi, ok yaydan fırlamış gibiydi. Akıp gidiyordu program. Müzikler, reklamlar, ara geçişler, telefon bağlantıları ile o gece bir rekor kırıldı diyebilirim. Benim pestilim çıktı, çaldık ettik eve geldim, açtım televizyonu, saat beşe geliyordu. Gün ağarmış ezan sesi duyuluyordu. Okan hâlâ oradaydı.
* * *
YERİ gelmişken Erol Günaydın'a helâl olsun. Programın başından sonuna oradaydı. Sevgili Hakkı Devrim eve gitti. Sayın Üstad Günaydın o yüksek ayaklı iskemlede oturdu, sadece bir ihtiyaç molası verdi o kadar.
* * *
EKİP artık işi ezberlemiş. Konukların sırası belli değil. Anlık Okan Bayülgen kararlarına uyarak konuklara çıkacakları söyleniyor. Stüdyo ve çevresi sanki bir orman. Tepede aydınlatmalar kameramanlar, sesçiler, görevliler her yerden çıkıyor. Yanlış anlaşılmasın ama birden ormanda ağaçların dallarında bir oraya bir buraya zıplayan maymunları hatırladım.
* * *
SIRANI beklemek yukarıda da dediğim gibi, SSK hastanesi kuyruğu gibi. Saat on gibi orada oluyorsunuz. Odalar var, orada hazırlanıyorsunuz. Sonra sizi bahsettiğim stüdyonun yanındaki bölmeye alıyorlar. Orada sandalyeler var, tüneyip bekliyorsunuz sıranızı. Birbirini tanıyanlar sohbete başlıyor. Tanımayanlar ise kâh etrafa, kâh oradaki televizyon ekranına bakıyorlar. Siz bakmayın o sahneye çıkınca şıkır şıkır oynayan, kıpır kıpır konuşan konuklara. Gelin bir de o arkadaki manzarayı görün. Bedri Baykam'ın içi geçti oturmaktan. Neşe Erberk heykel gibiydi. Sabahın beşine doğru çıkan genç arkadaş "yeter ki çıkayım" inadı ile oturuyordu. Ünlü olmak, bu yolu kat etmek hiç de öyle kolay değilmiş!
s.kologlu@milliyet.com.tr
|
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
