|
Azrail sen biraz tatile çıksana...
YETER be Azrail, yeter!
Biraz dur nefeslen, sağa sola, öne arkaya durmadan mermi sıkıp duruyorsun, önce Halit Çapın'ı arkadan Duygu Asena'yı, Ergil Tezerdi'yi, en sonra Yılmaz Çetiner'i vurdun.
Biliyoruz bu senin işin, ama bizim mahalleden biraz tatile çık, nefeslen, bırak da yaralarımızı saralım, cenazeden cenazeye, anılardan anılara koşturma bizi...
***
YILMAZ Çetiner, en eski arkadaş ve dostlarımızdandı, ayrı gazetelerde de çalışsak, bir çatı altında da, hiç ayrılmadık.
Müthiş şüpheci ve evhamlıydı, özellikle haber konusunda, bizden bir kuşak kıdemli olsa da, kıdem farkına pek aldırmazdı, biz Babıâli'ye yeni gelmişken iki "ağır muhabir" vardı, biri Feyyaz Tokar, diğeri de Yılmaz Çetiner. Arkadaşlık, rekabet atlama, atlatma derken akraba oluverdiler, ikisi de Sadıkoğlu ailesinin damadıydı, artık bacanaktılar.
***
BİR gün Feyyaz Tokar'la anlaştık, Yılmaz'ı işleteceğiz, Feyyaz Tokar "Terzi İzzet"in sesini taklit edecek, bir otel haberi yüzünden bağırıp çağıracak. Telefon çaldı, biz açtık, bir süre dinledik, sonra karşımızdakini "Kendine gel" diye susturup Yılmaz'a seslendik:
"Al, bu adam seni arıyor, senin haberden bizi sorumlu tutuyor!"
Yılmaz, "Kim o, kim o!" derken telefonu eline verdik, kulağına götürdü mosmor kesildi, Feyyaz Tokar "Terzi İzzet" olmuş, giydiriyor.
Yılmaz, takılmış 78'lik plak gibi, "Sensin!" diyor, başka bir şey demiyor, sonunda attı telefonu elinden, akşam Bebek Bar'da olayı anlatıyor:
"Adamı bir benzettim ki!"
***
YILMAZ Çetiner, gazetedeki imzasına çok düşkündü, haberi ya da röportajı yazar, verir, ondan sonra da "imza takip işi" başlardı:
"Kaç sütun verilmiş, imza nasıl girmiş?"
O, Milliyet'in Ankara temsilcisi, biz de yazı işleri müdürü, günde on kere telefon eder. Asıl niyet, yazısının nasıl gösterildiği, imzasının nasıl konduğu ama, başka şeyler sorar...
Bir gün, bir oyun yaptık, Yılmaz'ın haberinin başlığını 24 puntodan verdik, imzayı da 18 puntodan...
Görülmemiş bir şey!
İlk kalıp Ankara'ya gitti, biliyoruz ki Yılmaz'ın ilk işi gazeteye bakıp imzasını kontrol etmek, biraz sonra aradı:
"Bu kadarı da ayıp!"
***
BİR ara Bebek koyunda yat limanı, marina lafları dolaşmaya başladı, biz karşıyız, marinacılar bizimle konuşmaya geldiler. Bebek gibi İstanbul'un en güzel koyunu berbat etmeyi tasarlayanlar, karşılarında onu buldular. Yılmaz bir coştu ki, adı "Yedibela Yılmaz Abi"ye çıktı...
***
EĞER "pazarlıkçılar" arasında yarışma açılsaydı, Yılmaz Çetiner, herhalde ilk üçe girerdi. Her şeyin en iyisini, en ucuzunu arar, "Kürkçü Mustafa" da ona kılavuzluk eder, sonra pazarlık başlardı. Esnaf ne derse desin, Yılmaz yarı fiyattan pazarlığa girerdi.
Bir gün Münih'teyiz, Yılmaz oraları iyi biliyor, sokak sokak dolaşıp dükkân dükkân aranıyoruz. Birkaç dükkâna girdik. Karanlık loş dükkânlar, her çeşit malzeme satıyorlar. Hem alt katlarında kısa metrajlı film oynatılan sinema solanları var. Yılmaz adamla bir pazarlığa tutuştu ki!
Neyin pazarlığı mı?
Bir biletle iki film seyredebilir miyiz?
***
HAYATININ kitabı "Nefes Nefese Bir Ömür" onun son yıllarda büyük tutkusuydu, eğer yazmasaydı, okuyanların olumlu tepkilerini ve beğenilerini görmeseydi, öbür dünyaya gözü açık giderdi.
Geçen yıl kitabı yazmış, müsveddelerini, bize, Çeşme'ye göndermişti, arkadan da telefonları başladı:
"Okudun mu? Kaçıncı sayfadasın? Beğendin mi?"
Sonunda bitirdik, notlarımızı yazdık, kargoyla göndereceğiz, sordular:
"Ücreti kim ödeyecek?"
"Ödemeli gönderin, alacak olan ödesin!"
İki gün sonra Yılmaz Çetiner'den ses çıktı:
"Yine yapmışsın numaranı!"
Onun ömrü, nefes nefese geçti, bizim de bu ömürde, dostluk, arkadaşlık kadar bir payımız var.
h.pulur@milliyet.com.tr
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
