|
|
|
 |
|
|
Issız ormandaki adam
Anne geyik bir an önce ormana dönmek istiyordu. Huzursuzdu. Açıklık tehlike demekti. Adamın fazla zamanı kalmamıştı!
suha.umar@isbank.net.tr
Ormana koyu bir karanlık çökmüştü. Uyku tulumuna sarınmış adam, ormanın yüzlerce değişik sesten oluşan kendine özgü sessizliğini dinliyordu.
Pür dikkat kesilmişti... O gece fırtına vardı. Ama orman rüzgarı keser. En şiddetli fırtına bile ormanda fısıltı ile eser.
Adam ürperdi! Kucağında tuttuğu tüfeğin soğuk çeliği, ürpertisini daha da artırdı!
Gözleri karanlığa alışmıştı. Önündeki orman açıklığının ucundaki yavru geyik, olduğu yerde öylece duruyordu. Adamın birkaç saat önce onu bıraktığı yere çökmüş, bir daha da kımıldamamıştı. Belki sadece kulakları oynuyor, o da ormanı dinliyordu. Umutla! Ama adam yavru geyiğin kulaklarını göremiyordu. Hiçbir insan gece karanlığında, 30 metre ilerdeki yavru bir geyiğin kulaklarını göremez.
Annesi neredeydi?
Geyik yavrusunu bir çoban bulmuştu. İki gün önce. Annesi neredeydi? Yavrusunu neden bırakıp gitmişti? Kimse bunları bilemezdi. Belki de bırakmamıştı da bir nedenle ayrılmışlardı. Bu mutlaka böyleydi. Doğada hiçbir anne yavrusunu isteyerek terk etmez.
Adam anne geyiğin, hiç değilse yavrusundan umudunu kesinceye kadar, birkaç gece, ondan son ayrıldığı yere geleceğini biliyordu. İki gecedir yavruyu oraya getiriyor ve sabaha kadar bekliyordu. Annesi nasıl olsa yavrusunu aramaya gelecekti. Gece karanlığında ıssız ormanda oturan adam Av ve Yaban Hayatı Vakfı'nın bir üyesi ve deneyimli, eski bir avcıydı.
Yavru, anne geyiği oraya çekmek için bulunmaz bir fırsattı. Namlusuna mermi sürdüğü, dürbünlü tüfeği kucağındaydı. Tüfeğini bir kez daha yokladı.
Birden bir çıtırtı duydu! Onca ses arasında, hareket eden bir canlıya ait çıtırtıyı ancak bir avcı fark eder.
Yoksa ona mı öyle gelmişti? Ama sanki önündeki açıklığın sol tarafında, rüzgar altında, bir hareket de olmuştu!
Adam iyice dikkat kesildi. Tüfeğinin emniyetini açtı!
Yavru geyik de aynı anda hafif bir ses çıkardı! Sanki nerede olduğunu anlatmak ister gibi!
Yavru çok açtı
Adam anne geyiği o zaman gördü. Kuru yaprakların, yere düşmüş dalların en hafif dokunuşta bile çıtırdadığı ormandan, inanılmaz bir sessizlikle gelmişti. Açıklığa çıkmadan önce durdu ve bir süre etrafı dinledi. Kulaklarını her yönde döndürüyor, bir tehlike olup olmadığını anlamaya çalışıyordu. Bir ara adamın bulunduğu tarafa doğru uzun uzun baktı. Adam adeta taş kesilmişti!
Anne geyik nihayet yürüdü ve yavruya ulaştı. Onu önce kokladı, sonra her tarafını yalamaya başladı.
Yavru güçlükle kalktı. Çok açtı. Bulunduğu günden beri az bir süt içmişti bir biberondan, hepsi o. Annesini emmeye başladı. Adam bunu karanlıktaki siluetlerin görüntüsünden anladı.
Aradan bir süre geçti. Yavru şimdi biraz daha canlanmıştı sanki. Adam tüfeğinin kabzasını ve el kundağını sıkıca kavradı!
Artık anne geyik bir an önce ormana dönmek istiyordu. Huzursuzdu. Açıklık tehlike demekti.
Adamın fazla zamanı kalmamıştı!
Anne geyik açıklığın kenarındaki ilk ağaçlara doğru yürümeye başladı. Yavrusu da peşinden. Adam "Biraz daha sabretmeliyim" dedi içinden.
Beklediği an gelmişti
Sonra tüfeğini yavaşça kaldırdı! Sessizce doğruldu!
İki gecedir beklediği an nihayet gelmişti!
Geyikle yavrusu birkaç dakika içinde ormana girdiler. Adam bacaklarından sıyrılan uyku tulumunu topladı. Onların gittiği tarafın aksi yönünde usulca ilerleyerek kendisini oraya getiren patikaya ulaştı. Aşağıda bıraktığı arabasına doğru yürüdü. Arabaya vardığında sabah olmak üzereydi.
Birden dönüp ormana baktı. Sanki bir ses duymuştu. "Yavrumu bana getirdiğin için sağol" diyen anne geyiğin sesini!
|
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
