|
|
|
 |
|
|
İzmir bunu hak etmiyor
Yaşam Güzeldir / Banu Şen
Siyah beyaz duygulardı onlar... Rengarenk bir dünya değildi çünkü yaşanan. Her şey o dönemin filmleri gibi siyah beyazdı. Ya da; ya siyah ya beyaz... Arada başka renkler olmadı hiçbir zaman. Ya kötüydü ya da iyiydi çünkü her yaşanan. Umut lazımdı. Ama ne umut verecek kimse, ne de umut edilecek bir şey olmadı. Filmlerde, filmlerin müziklerinde bir de 45'liklerde arardı o zamanlar insanlar umudu. "Çocuktun sen" derler belki. Evet çocuktum ben ve en çok umuda ihtiyacı olanlar da bizlerdik zaten. Çocukluğunu 70'lerde yaşayanlar. Şarkıları unutmadım. Hatırlıyorum. En çok onun sesini hatırlıyorum...
"Ağlama arkadaş ağlama aşk için
Kısacık hayatta bu yaşlar niçin
Ağlama arkadaş ağlama aşk için
Bu günler geri gelmez gider gençliğin
Boşver boşver arkadaş başka bulursun
Bütün kalbin sevinçle neşeyle dolsun
En kötü günlerimiz hep böyle olsun
Mutluluklar bizimle elem yok olsun" diyen sesini. Umut veren, boşver diyen sesini.
İlhan İrem ışığa inandı. Siyah beyaz bir dünyada, sesiyle renkleri taşıdı. Uzun bir süredir yok gibi görünse de aslında 200 bin olduğu söylenen, onu sürekli izleyen hayran kitlesiyle hep vardı.
Yaz sonunda "Ayrılıkların da sonu var" afişleriyle birlikte hayranları da konserlerinde buluşacak olmanın sevincini yaşadı. İlk konser İstanbul'daydı. Bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu. Binlerce hayranı yağmura rağmen onu bekliyordu. Konserden bir saat önce yağmur dindi. İstanbul'daki ilk buluşma muhteşemdi. Sıra 7 Ekim'deki İzmir konserindeydi. İstanbul'daki yağmurlu, serin havada ciğerlerini üşüten İlhan İrem hastalanınca konser ertelendi. Bu arada Ankara'daki konser 3 bin kişilik Anatolia Salonu'nda gerçekleşti.
Konser ikinci kez iptal
Sıra yine geldi ertelenen 17 Ekim İzmir konserine... O gün; uzunca bir süredir yazdan kopamayan İzmir, serin yağmurlu ve fırtınalı bir havaya teslim oldu. Organizasyon şirketi yetkilileri son ana kadar konseri iptal etmediler. Çünkü otelinde bekleyen İlhan İrem de son ana kadar tıpkı İstanbul'daki gibi yağmurun, fırtınanın dineceğini umut ediyordu. Olmadı... Yağmur dinmedi... Önceki gece konser bir kez daha iptal edildi. İlhan İrem konseri ya baharda yapılacak ya da yapılmayacak...
Bu trajik konser hikayesinin sebebi her ne kadar yağmurlu hava gibi görünse de gözümüzü artık başka yöne çevirmeliyiz. Hep yakındığımız şu meşhur salon sorununa... İzmir'de 2 bin 500, 3 bin kişilik bir konserin düzenleneceği salon olsaydı, belki organizasyon şirketleri konserleri hava muhalefeti nedeniyle iptal etmek zorunda kalmayacaktı.
Kapalı mekan yok
Senfoni kimi zaman konserlerini Atlas Pavyonu ve Halkapınar Spor Salonu'na alıyor ama gel gör ki buralardaki akustik, orkestralı solistli konserler için hiç elverişli değil. Akustik sorunu olmayan Makine Mühendisleri Odası Salonu ise 800 kişilik. Bazen hayal gibi geliyor İzmir'in geleceği ile ilgili yapılan planlar. Türkiye'nin batıya açılan penceresi denen bir kentte hala kapalı bir konser, kongre, gösteri mekanı yoksa ne yapmalıyız? Umut etmekten vazgeçmemeli, beklemeli miyiz? Ama bazen sadece umut etmek de yetmiyor. Ya siyah ya da beyaz olan renklerden bir kenti artık kurtarmak gerekiyor. İzmir'in kaderi bu olmamalı. İzmir bunu hak etmiyor.
bsen@milliyet.com.tr
|
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
