|
 |
|
|
Pamuk ve "gerçek" görünen!
malphan@milliyet.com.tr
Oscar Wilde "Dış görünüme göre karar vermeyenler olsa olsa sığ insanlardır. Dünyanın gerçek gizemi, görünmeyende değil, görünür olandadır!" der.
Polisiye yazarların çoğunun yakası kalkık trençkot ve siyah giymesi, edebiyatçıların dirsekleri yamalı ceket, şapka, pipo, atkı gibi aksesuvarlardan vazgeçememesi, bilimkurgu yazarlarının okulun kimya laboratuvarında takılan çocukları andıran çerçeveli gözlüklerin arkasına saklanması, romans yazarlarının beş dakika önce bir moda dergisine poz vermiş gibi bir görünüm içinde olmaları, klasik yazarların balıksırtı manto, sofistike yazarların siyah deri blazer giymeleri belki de bundan...
Ya Orhan Pamuk?
Bir haftadır dünyayı meşgul ediyor; yazdığı kitaplar, söylediği sözler aldığı Nobel üzerinden tartışılıyor. Dünya Orhan Pamuk'u kaleminden ve sözlerinden keşfetmeye, ona anlam yüklemeye, onu tanımaya çalışıyor. Televizyon kanalları, gazete sayfaları onu sözlerinden yakalamaya çalışırken, deklanşöre her basıldığında o "afili" görünüşünün arkasındaki Pamuk'u kaç kişi yakalamıştır?
Orhan Pamuk'un bir yazar olarak kendine özgü bir tarzının olduğunu söylemek zor; kravat takmıyor, siyah kadife ceketini üzerinden pek çıkarmıyor ama ödül töreni gibi resmi yerlerde koyu renk takım elbisesiyle bulunuyor. Yine sık giydiği polo yaka tişörtü ve pilili pantolonlarıyla Pamuk aslında yazardan çok Amerikalı akademisyenleri andırıyor.
Giysiler önemli bir kılıf
Sizce yazarlar kimliklerini belirliyor ve ardından imaj mı geliyor, yoksa doğrudan seçtikleri alanın imajını mı benimsiyorlar? Siyah giydikleri için mi korku romanları yazıyorlar yoksa korku romanları yazdıkları için mi siyah giyiyorlar?
Hangisi önce geldi?
Hiçbiri ya da hepsi. Ama şu bir gerçek ki giysiler önemli bir kılıf! Dünyayı algılama, yakalama, ifade etme biçimimizin kendi iç dünyamızdaki son durağı. Dünyayla aramızdaki yüzey. Örneğin siyah gizemi ve bilinmeyenin ürkütücülüğünü ifade eden bir renk olunca korku yazarlarının kalem oynattıkları konuyla örtüşür hale gelmesi gibi...
Sanat eseri giymek
Şu da var; bulunduğumuz zamanın ibresi bizi "biçimlendiren" olunca W.H. Auden'ın dirsekleri erimiş, eski püskü süveterleri neden giydiğini de anlarsınız; Lord Byron ve Edgar Allen Poe'nun 19'uncu yüzyılın romantizmini yansıtan tarzlarını da...
"Biri ya sanat eseri olmalı ya da bir sanat eseri giymeli" diyen Oscar Wilde mesela, her daim şık, belki de biraz "züppece" giyinen bir yazardı. Bazen baştan aşağı bembeyaz bir takım giyer, diğer zamanlarda üzerinden kürk yakalı paltosunun yakasından çiçeğini, cebinden mendilini eksik etmezdi.
Hepsi takım elbiseliydi
Henry Miller dışarı şapkasız çıkmayan yazarlardandı. Sait Faik'in şapkası ve Attila İlhan'ın kasketi ünlüdür. Amerikalı oyun yazarı Tennessee Williams'ın kravatsız ya da papyonsuz bir fotoğrafını bulmak mümkün değil. Tipik bir Güneyli centilmen görünümündeydi. Stefan Zweig mutlaka ceketini giyer, kravatını takardı. Yandan ayrık saçlarını hep aynı şekilde diğer yana yatırırdı. Albert Camus takım elbisesinin üzerine pardösüsünü geçirir, palto giydiğinde de yakasını kaldırırdı.
Simone de Beauvoir'ın kendine has topuzu ve saç bandı yıllar içinde hiç değişmedi. Jean Paul Sartre piposunu ağzından düşürmedi. O da hep takım elbiseliydi. Gerçi o dönemin bütün erkek yazarları takım elbiseliydi, şıktı. Bugün artık sürekli takım elbiseyle gezen erkek yazara rastlamak pek mümkün değil.
Auster hep özenli
Ve şimdiki zamanların en iyi giyinen yazarlardan biri olarak görülen ve bu yıl da Nobel'e aday olan "gizemin" yazarı Paul Auster genellikle gömlek ve üzerine siyah deri ceket giyiyor. Ama her zaman giyiminde özenli, her zaman dikkatli.
Evet, Orhan Pamuk belki papyon, pipo, şapka, mendil, baston gibi "takıntılı" aksesuvarlarla donanmış ne bir sanat eseri ne de bir sanat eseri giyiyor olmayabilir ama çok da önemli değil; çünkü o sanat eseri üretiyor...
Bizim Armani
Vural Gökçaylı G-Art Gallery'deki Adnan Çoker sergisine bu kıyafetle gitmiş. Tabii ilginç olan sergiye değil, herhangi bir yere bu kıyafetle gitmiş, gidebilmiş olması. Üzerindeki "bluz" tam "vücut hatlarını belli ediyor" dedikleri cinsten. "Parlak!" jarse kumaşı da "süper kahraman" kostümlerini akla getiriyor. Tek farkı onlar genellikle kırmızı, mavi, sarı gibi canlı renklerde olur, Gökçaylı ise siyahlara bürünmeyi tercih etmiş. Yanık ten, gri-beyaz saçlar, siyah bisiklet yaka "bluz"... Benim aklıma Giorgio Armani'yi getiriyor. Acaba Gökçaylı da aynaya baktığında aynı şeyi düşünmüş müdür?
Aynı zamanda sivil
Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt geçen hafta Ankara Atlı Spor Kulübü'ndeki Genelkurmay Başkanlığı Kupası binicilik yarışlarını izledi. Büyükanıt'ın takımı birçok siyasetçiye örnek olacak cinsten. Vaktinin yüzde 80'ini üniformayla geçiren biri için oldukça iyi bir seçim yaptığı söylenebilir. Koyu lacivert takım ve mavi kravat... Ceket ve kol boyu olması gerektiği gibi, kravat iğnesi yerinde...
Büyükanıt'ınki aslında cesur bir hareket. Askerler genellikle sivil kıyafetlerle gözükmez. Üniforma daha heybetlidir, kişiliklidir, bir nevi kalkandır. Ama hatırlarsanız koyu Fenerbahçeli olan Büyükanıt daha önce de sarı-lacivert eşofmanla halkın arasına karışmıştı. Şu günlerde birçok kişi "Askerler konuşmasın, sussun" diyor. Buna cevap olarak belki de Büyükanıt üniformasız haliyle "Benim de sivil bir yanım var" diyor.
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
