|
 |
|
|
Mutlular, mutsuzlar
Yıldırım Demirören mutlu. Tigana mutlu. Beşiktaşlı oyuncular mutlu. Taraftar kararsız. Bazısı mutlu, bazısı yenemedik diye mutsuz.
Zico mutlu. Puan farkını korudum diye. Oyuncular mutlu. Aziz Yıldırım ise bence mutsuz. İçeride kötü oynadıkları ve kazanamadıkları için. Taraftar mutsuz, Kadıköy'de galip gelemedikleri ve yavaş oynadıkları için.
Tabii bu arada Gerets mutlu, Ersun Yanal mutlu...
Ben ise mutsuzum. Bir futbol adamı olarak mutsuzum. Türkiye'nin iki büyük kulübü maç yapıyor. Son dakikalardaki bir-iki pozisyon dışında maçta hiçbir şey yok. Tuncay'ın ceza sahası dışından şutunu Runje çıkarıyor, Ricardinho ile Nobre de son vuruşları iyi yapamıyor. Hepsi o kadar. Bu tabloda ben nasıl mutlu olabilirim ki...
İki korkak hoca
İki tane korkak antrenör... Yenilirsek yandım diyen iki hoca... Volkan degaj veya aut atışı kullanıyor, Deivid, Beşiktaş yarı alanında tek başına... Diğer dokuz Fenerbahçeli kendi sahasında. Runje topu kullanıyor, Nobre rakip yarı alanında tek, diğer dokuz arkadaşı yine kendi sahasında. Deivid ve Nobre süpermen sanki... Kafaya çıkıp vuracaklar, sektirecekler. Sonra o toplara kendileri koşacaklar, alacaklar ve gol atacaklar.
Vedat Yüksel iyi bir hakem. Ama o da oyuncular gibi kötüydü. Faullerde kararsızlıklar içindeydi. İki takımdan biri gol atacak diye ödü koptu.
Maçtan önce iki kaleciye güvenilmiyordu. Ama görevlerini bir tek yapan Volkan ve Runje idi.
rdilmen@milliyet.com.tr
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
