|
 |
|
|
Kaybederken kazanmak
Şu "İtalya örneği" dedikleri...
Kusucam artık valla.
Hem iyi örnek değil.
Hem de oranın halkı, şartları, tepkisi, bakış açısı, taraftarlık anlayışı, vesairesi mesairesi bizim gibi değil.
Farklı oğlu farklı.
Bırakalım şu İtalya'yı.
Ve...
Orada yaşadığım o dünlerde, ilgimi en çok çeken iki konudan biriydi temiz eller...
Hem yaşadım temiz elleri hem de okudum.
Yazmıştım...
Mesela Juventus için, kanını canını vermeye hazır, hasta Juventuslu sayısı 2'yi geçmez.
Evet 2...
Haydi 2 bin olsun.
Sağlıklı Juventuslu sayısı da 200 bin olsun.
Gerisi sempatizan...
Dünyada da 2 milyar sempatizan var ama.
Juventus'un yöneticileri, dışarıdaki o 2 milyara oynuyor, bizimkiler içerideki 20 milyona(öyle diyor hepsi).
Ve...
Onlar antipatikleşirken sempatikleştiler, küme düşerken küme çıktılar, kaybederken, kazandılar.
Akıllı adamlar.
Ve...
Burada bizim başkanların söylediklerini, başkan-başbakan Berlusconi bile söylemez orada, söyleyemez, söyletmezler.
"Nooluyosun?" derler.
* * *
Agnelliler ve Berlusconiler, Juventus'un ve Milan'ın sahipleri.
Biri en güçlü aile, diğeri en karizmatik başbakan, birinin takımı küme düşürüldü, şampiyonluğu elinden alındı, diğerininkinin puanları silindi, bu seneki şampiyonluğu, hemen hemen imkansız hale getirildi.
Onlara rağmen olmazdı...
Halkın tepkisinden huylandılar, oluruna bıraktılar.
Temizlenmeseler bile, temizlenmiş havası verdiler.
Ve...
Kazandılar.
Ve...
Tabi bence.
Temiz eller
Yazmıştım...
Alanlar konuşmuyordu, aracılar inandırıcı değildi, vereni konuşturdular.
"Bir veren" buldular.
Yaşlı başlı, saygın, değerli, büyük bir iş adamıydı, son günlerini yaşıyordu. "Bu ülkeye çok hizmet ettin, çok şey yaptın, son bir şey daha yap, İtalya senin heykelini diksin" dediler.
"İtalya seninle gurur duysun"
Konuşmaya başladı...
Ve temiz eller başladı.
Kimlere neler neler vermişti yaşlı İtalyan, ağzı açık kalmıştı tüm ülkenin.
Her şeye rağmen, orada bile hedeflenen sonuca ulaşılamadı, tam temizlik olmadı.
Her şey, birbirinin o kadar içindeydi ki...
Mesela Milano'nun ismi, rüşvetler başşehriydi.
Mesela bindiğim bir taksinin şoförü, Roma'da bir evin önünden geçerken, arabasındaki bütün bozuklukları, o evin bahçesine attı ve bağırdı:
- Al bunlar da senin olsun, zaten bir bunları bıraktın cebimizde!
Ev, temiz ellerde yargılanan, bir eski başbakanın eviydi.
Devam edelim...
İtalya'daki her evi daha mutlu etmek, ışığını daha çok yakmaktı amaç, temiz ellere başlarken.
Ama...
İhbarlar arka arkaya yağmaya başladı.
Her evde ya baba, ya oğul, ya torun, ya kayınpeder mayınpeder, ya amca mamca, ya yeğen meğen, kısaca her evde bir kirli vardı.
Evler eskisinden daha mutsuzdu, daha karanlıktı.
Temizlenmeye hazır değillerdi.
Ve...
Sonrasını bugünlük boş verin.
Ve...
Biz de hazır değiliz.
Savcısı, politikacısı, bürokratı, başkanı, yöneticisi hazır olsa da kulüplerin sempatizanları, taraftarları, yani milyonlar hazır değil.
Ki oranın savcısı, politikacısı, bürokratı, başkanı, yöneticisi de bizimkilerden çok daha hazırdı, halkı da.
Ve...
Hani adam son sürat bir eczaneye dalmış.
- Bakış aşısı var mı?
- Yok.
- ?
- Onun adı bakış açısı, bizde yok.
Yaaa...
Ve...
Tabi bence.
Nerdeeeen nereye?
O dünlerde, CNN Türk'de Pivot'u yapıyordum...
Beni aradı.
"Turgay Demirel'in medyayla ilişkilerini, bundan sonra ben organize edeceğim. Federasyon şeffaf ve güler yüzlü ve çok sesli olacak. Her konuda, her yardımı vermeye hazırım" gibilerinden bir şeyler daha söyledi...
Teşekkür ettim, kapattım.
İnandırıcıydı.
Bir iki ay sonra yine aradı.
"Haklısın, bu Turgay Demirel çok seslilik, şeffaflık istemiyor. Tek başına yönetmek istiyor. Yürümüyor, bıraktım" dedi.
Ve ekledi:
"Onunla ve ilişkileriyle ilgili bir sürü şey var anlatabilirim. İstersen bir Pivot'a gelirim"
Para mara istemedi.
Bu defa bana inandırıcı gelmedi.
İstemedim.
CNN Türk'cüler de ilgilenmediler.
Milliyet'de bizim Cem (Şengül) de.
Sonra bir daha ne sesini duydum ne de adını...
Taaa o pazartesi gecesine kadar...
Çok şey derken hiçbir şey dememek
Son olaylar hakkında ben de atıp tuttum tabi, Lig TV'de Serbest Atış'da.
Herkes gibi, hepimiz gibi.
Ne olması gerekiyor, ne yapılması gerekiyor?
Anlattım da anlattım, belki iyi de anlattım, hatta çok iyi anlattım, hatta belki şahane anlattım.
Bir ara saate baktım.
12-13 dakika konuşmuşum.
Sonra yayından çıktım, eve geldim, tekrarını seyrettim.
Hiç bir şey anlatmamışım ben de.
Herkes gibi, hepimiz gibi.
Ekran başındakiler ben vıdı vıdı yaparken etkilendiler belki, belki hoşlarına gitti, belki "vay be ne şahane anlatıyor, ne doğru şeyler söylüyor" dediler.
Sonra belki arkadaşlarına da anlattılar.
Herkesin söylediği şeyi, kendilerinin söyledikleri şeyleri.
Hiçbir şeyi.
Ve...
Köşemde de durum farklı değil.
Yazdım da yazdım bugün, belki iyi de yazdım, hatta çok iyi yazdım, hatta hatta belki şahane yazdım.
Ama ne yazdım Allah aşkına?
Bence hiçbir şey.
Belki sizce de.
Bu tip olaylardan sonra, herkes, hepimiz konuşuyoruz, yazıyoruz, çiziyoruz.
Hoş hoş ama boş boş.
Bir şeyler söylüyormuş gibiyiz.
En masumca... Hazır değiliz...
Hiçbir şey söylemiyoruz.
Ve...
Tabi bence.
bilgingokberk@mail.com
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
