|
 |
|
|
Sürgündeki hocalar
Rasim Kara...
Mustafa Denizli...
Şenol Güneş...
Türk Futbolu'nun geçmişine derin izler bırakan, başarıyla birlikte sembolleşen teknik direktörler...
Üçü de kariyerini bu ülkenin dışında sürdürüyor.
Gönderilmesi olası yabancı hocaların yerine "en güçlü aday" olarak adları medya ve yönetici ezberlerinde birinci sıraya konsa da, bu ülkede iş bulamıyorlar.
Rasim Kara, Türk Milli Takımı'nın kabuğunu kırdığı, ilk kez Avrupa Şampiyonası finallerine katıldığı o büyük başarı döneminde Fatih Terim'in yardımcısı ve kader ortağıydı... Fatih Hoca, Galatasaray'a unutulmaz bir dönem armağan ederken (1996 -2000) Rasim Kara da kendi yuvasından yapılan davete icabet etti. Beşiktaş'ta görev aldı. Takımı lig ikinciliğiyle Şampiyonlar Ligi'nde oynar durumda bıraktı... Ama kimse ona sahip çıkmadı, destek olmadı. Yabancı ezberi hükmünü icra etti, kapılar Toshack'a açıldı...
Sonrasında Yozgatspor'a kadar iyi kötü, küçük büyük demeden, ayırmadan çalıştı Rasim Hoca... Ama hak ettiği görevlere çağıran olmadı bir daha...
Şimdi ikinci kez Azeri bir takımla yoluna devam ediyor.
Kendisi sürgünde... Çalıştırdığı takım da sürgünde... Dağlık Karabağ, Ermeni işgalinde... Takım Bakü'de...
Mustafa Denizli, biliyorsunuz her zaman Türk Futbolu'nun gözdesi... Ama Fenerbahçe'den ayrıldıktan sonra gönüllerdeki yerine uygun bir davet alamadı, kalktı İran'a gitti...
Önce Pas, şimdi de İstiklal...
Avrupa liglerinin ıncığına cıncığına en ince ayrıntısına kadar girip, Latin Amerika'dan en taze gelişmeleri aktaran medyamız, yüzünü hep batıya çevirdiğinden, Mustafa Hoca'nın "Acem mülkündeki mesaisine" fazla takılmadı... Eh, arada sırada duyuyoruz işte zor koşullarda ne kadar başarılı olduğunu, 120 bin kişilik maçlarla İran Futbolu'na nasıl adrenalin kattığını.
Şenol Güneş, de bir başka sürgünü yaşıyor şimdilerde...
Güneş adına uygun gibi görünüyor, dünyanın gidilebilecek en doğu noktasında Seul'de işbaşı yapıyor ama, neresinden bakarsanız bakın, bir sürgünden başka bir şey değil bu...
Üç hoca da, bu ülkede iyi bir proje ile iyi bir öneri almadılar, zorunlulukla gurbete kanat açtılar..
Üçü de tartışmasız bu ülkenin en iyi antrenörleriydi. Ne kadar eleştirirsek eleştirelim, ülke futboluna kattıkları değerler vardı. Evet, hem misyonları hem de vizyonları vardı...
Ama ülkenin vizyonu onlara ayak uyduramadı.
Bu sürgün dramı, daha da trajik bir hal alabilirdi aslında... Neyse ki tartışmalı bir İtalya macerası ve Galatasaray'da yönetimle birlikte ortak olduğu hayal kırıklığından sonra yeniden döndüğü Milli Takım'da Fatih Terim, hiç değilse sürgünden soyutlanmış görünüyor.
Şimdi sormak gerekiyor :
Bu hocalar, kötü ve başarısız mıydı ?
Hayır, hepsi de iyi hocalardı. Hepsi de başarılıydı. Kara, Milli Takım'ı futbolun doğduğu ülkeye İngiltere'ye götürdü... Denizli 2000'de Milli Takım'a çeyrek final oynattı... Şenol Güneş de Dünya Kupası üçüncülüğünü kazandı. Bazılarımızı tatmin etmese de kimse başarısız diyemezdi.
Peki niye sürgündeler şimdi ?
Kulüplerimizin, federasyonumuzun, spor adamlarımızın ve medyamızın sorması gereken bir soru bu...
Acaba bu ülke başarıyı taşıyamıyor mu ?
Ne dersiniz ?
Çapı küçük adamlar, yüreği büyük hocalarla çalışmaktan korkuyor mu ?
Daha çok ihracat, daha çok kaos!
Kürşat Tüzmen, elbette sevinçle kapattı 2006'yı...
75 milyar dolarlık ihracat hedefi, 84 milyar dolarlık rekorla aşıldı 2006'da...
Geometrik bir artışla, dilerim 100 milyar doları da aşarız yakın zamanda...
Bakan Tüzmen, bu ülkenin emeği, sermayesi ve üretimi ile övünebilir, hakkıdır.
Bu hamleyi sürdürmek de boynunun borcudur.
Zevkle devam ettireceğini düşünüyorum.
Ekonominin bir tarafından bizi mutlu eden bu gerçeği, bir kenara koyarak spor penceresinden bakacak olursak...
Spor dünyamız da daha çok kaos vaat ederek girdi 2007'ye...
Hiç kuşkum yok ki bu hedefi(!) de tutturacağız 2007'de. Türkiye Futbol Federasyonu, kulüplerimiz, Kulüpler Birliğimiz, futbola katkıları inkar eilemez belediyelerimiz, bol bol siyaset bulamacıyla yoğunlaştırdıkları futbolun hiçbir sorununu çözmeyecekler, aksine çözümsüzlüğü sürdürerek müthiş bir başarı göstereceklerdir.
Bu konuda Sayın Mehmet Ali Şahin'e de güvenim tamdır.
"Rövanşı alalım, gerisi ne gam"dır!
2007 hayırlı olsun efendim..
'A canım cadde oldum!'
Tam kırk yıl önce Halikarnas Balıkçısı ( Cevat Şakir Kabaağaçlı ) İzmir'de pasaport iskelesindeki İzmirli Çay Salonu'na böyle girdi :
"Merhaba a canım, ben cadde oldum!"
Sonra anlattı ki "Mavi Sürgün"ü yaşadığı ve yazdığı Bodrum'da Belediye Meclisi üyeleri oybirliği ile ilçenin ana caddelerinden birine Balıkçı'nın adını vermişler... O da şart koşmuş : "O cadde denize açılmıyorsa istemem!"
Bodrum'a her gidişimde hüzünlenirim. Gördüğüm manzara asla Balıkçı'nın anlattığı o masmavi, o tertemiz, o doğa armağanı Bodrum değildir. Orada rastladığım tipler de ne hoş bulduk Selim Reis'tir, ne de Çakır Ayşe...
Heraklit'i, Artemisiya'yı, Mousoleus'u bile bilmeyen sonradan Bodrumlular'dan bana ne !
O nedenle, Balıkçı'nın adını taşıyan caddeyi bile sormam... Korkarım, ola ki adını değiştirmişlerdir, diye... Belki denize çıkmıyordur, diye...
Her neyse....
Geçenlerde öğrendim ki, Bahçelievler Belediyesi, bir grup spor yazarının arasına beni de katarak, isimlerimizi caddelere, sokaklara, parklara verme kararı almış.
Sayın Başkan Osman Develioğlu ile Belediye Meclisi üyelerine teşekkür ederim. Gerçekten onurlandım.
Ama biraz da utandım, mahcup oldum...
Kimsenin uğramadığı laboratuarlarda insanlık için yıllarını tüketip bir şeyler arayan bilim adamlarına, hayatı okutan öğretmenlere, canını veren askerlere ödenmesi gereken bir gönül vergisinin, müthiş bir gönül enginliğiyle bizden hiç esirgenmemesi beni utandırdı doğrusu...
Reddederek saygısızlık yapmak, kalp kırmak istemem ama...
En azından benim adımdan vazgeçseniz, Sayın Başkan!
agokce@milliyet.com.tr
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
