|
 |
|
|
Fahişe ama iyi arkadaş, iyi akraba
İngiltere'de seri cinayetlerin ardından sergilenen tavır, fahişelere ilişkin önyargının toplumda biraz olsun kırılmaya başladığını gösteriyor
londra
İngiltere'de yeni seri cinayet tartışması aralık ayının ikinci gününde, İngiltere'nin doğusunda bulunan, sessiz ve sakin bir yer olarak bilinen Ipswich kenti çevresinde bir fahişenin çıplak cesedinin bulunmasıyla başladı. Ardından diğer cesetler birbirini takip etti. 10 günde beş hayat kadının öldürülmesi 19'uncu yüzyıl İngiltere'sini akla getirdi doğal olarak.
Doğal olarak diyorum çünkü İngiltere polisi, 19'uncu yüzyılın sonlarında Londra'da fahişeleri öldürerek ülkeyi sarsan Karındeşen Jack'ten bu yana ilk kez hayat kadınlarının hedef olduğu bu kadar ciddi bir seri cinayet zinciriyle karşı karşıya kaldı. Bu yeni seri katil çok kısa sürede işlediği beş cinayetle bir rekora imza attı ve tarihteki örneğini geride bıraktı.
Seri cinayet kavramının ilk kez ortaya çıkmasına neden olan Karındeşen Jack (Jack The Ripper) 1880'lerde Kraliçe Viktorya İngiltere'sinde yedi fahişeyi altı haftada öldürüp kayıplara karışarak efsaneleşmişti.
Farklı bir tavır
Bugüne dönersek, yaşları 19 ile 29 arasında değişen Ipswich kurbanları da yaşamlarını insanlık dışı bir yöntemle kaybetmişlerdi. Nedense, ölümlerinden sonra onların da birer insan olduklarının aklımızda kalmasına bu sefer izin verildi. Kurbanların uyuşturucu bağımlısı oldukları için fahişelik yaptıkları özellikle basında karşımıza çıktı.
Kurbanlar anne, evlat, kardeş, ailesi ve gelecek için hâlâ ümidi olan kişiler olarak tanıtıldı. İngilizlerin bütünüyle fahişeliğe karşı daha insancıl ve gercekçi bir tutum içinde olduğunu söylemek henüz mümkün değilse de, bu büyük bir değişim.
1981'de 13 kadını öldüren Peter Sutcliff'in ilk birkaç kurbanına fahişe oldukları için gerekli ilginin gösterilmemesi henüz unutulmuş değil. (Fahişe olmayan daha sonraki kurbanları çok daha fazla sansayon yaratmıştı. Karındeşen Jack'in öldürdüğü kadınlarsa yalnızca isim ve meslekleriyle anılır yine de.)
Fahişelik bütün dünyada yaşamın bir gerçeği olmasına rağmen İngilizler bunu yok farz etmeyi tercih eder. Üstelik ticari sekse karşı her zaman derin iştahları ve bunu itiraf etme noktasında büyük karşı koyuşları da dikkat çeker. Bundan dolayı bu sektörü kontrol etmek için parmaklarını bile kıpırdatmamışlardır (Almanya ve Hollanda'da devletin kontrol ettiği genelevler İngiltere'de hâlâ açılamadı).
Viktorya devri
Gerçekte bu tutumun temeli, görünüş öyle olmasa bile, ahlaki sessizliğin hakim olduğu Kraliçe Viktorya devrine kadar gider.
Bu dönemde İngiltere'de açıkça çalışan, kâh iyi kazanan kâh sefil yaşayan çok sayıda fahişe vardı. Her akademik yılın başında fahişeler adeta yığınlar halinde Oxford Üniversitesi'nin civarında toplanırdı. Amerikalı yazar Ralph Waldo Emerson, Londra'daki fahişelerin çokluğu ile ilgili endişelerini arkadaşı Charles Dickens'a aktardığında, ondan "Aptal olma. Erkek seksinde iffet zamanımızda mevcut değil" yanıtını alır.
Viktorya devrinin cinsellikle ilgili kendi içinde çelişkili tutumu, sokakları tarayıp hayat kadınlarını düştükleri "çukurdan" kurtarmaya çalışan dönemin başbakanı Gladstone'da da vardı. Anılarında "kalbin zinası"ndan bahsederken yalnızken günahlarından kurtulmak için kendi kendini kırbaçlıyor olmalıydı Gladstone.
Bu devirde çoğunluk fahişeliğin varlığına gözlerini yummuştu ama aynı çoğunluk gizli gizli bu kadınların servislerini kullanıyordu. Viktorya devri insanları, fahişelik gerçeğini görmezden gelerek hem cinsel dürtüden korkuyor hem de bu dürtüyü tam ve deyim yerindeyse "sapına kadar" tatmin ediyordu.
Fuhuş probleminin olmadığını söylemek veya fuhşu günah olarak görmek, sokaklarda çalışan kadınların yaşamlarının anlaşılmasına engeldi.
Bir klişenin sonu
Bu çifte standardın izleri günümüzde de var. Ipswich'te öldürülen kadınların benzerleri İngiltere'nin her şehrinde, her kasabasında var ve çoğu zaman onlar görmezden geliniyor. En çok onlar öldürülüyor, sürekli şiddet görüyor, ancak "kısa aralıklarla çok sayıda öldürüldükleri zaman" fark edilebiliyorlar.
İngiltere fahişeliği ahlaki bir problem olarak değil, çözülebilir insani ve sosyal bir sorun olarak görmeye başlıyor gibi. Makyajlı, ucuz giyimli, köşe başındaki elektrik direği altında vücudunu satmak için müşteri bekleyen fahişe klişesi, geçtiğimiz haftalarda gazetelerde çıkan fotoğraflarla kırıldı sanki. Bu fotoğraflar kendi halinde, kimi anne olan, kimi partneriyle yaşayan, henüz eroine esir düşmediği günlerde sporda kazandığı kupayı elinde tutan genç kadınları gösteriyordu.
Birçok kişinin bu kadınların sevilen birer arkadaş ve akraba olduklarını söylemiş olmaları da ayrıca sevindirici. Bu da fahişelere ilişkin önyargının İngiliz toplumunda biraz olsun azalmaya başladığını gösteriyor. En azından aile, akraba ve arkadaşlarının gözünde. Belki de dünyanın en eski mesleği, "normal" olmasa bile, "kaçınılmaz" olarak kabul ediliyor nihayet.
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
