|
 |
|
|
MÜZİK
Müzisyen, Karadenizli ve devrimci
"Dünyada Bir Yerdeyim" albümü, "Müzisyenim, sonra bir Karadenizliyim ama hepsinin ötesinde bir devrimciyim" diyen Kazım Koyuncu'dan, konser kayıtları dahil kalan ne varsa bir araya getirilerek hazırlandı
MURAT BEŞER
Yakından tanımadım Kazım Koyuncu'yu. Hiç oturup hoşbeş etmedik. Arkadaş ortamında da rastlaşmadık. Soğuk bira eşliğinde iki lafın belini kırmadık. Ne müzik ne de dünya meseleleri üzerine bir fikir teatisi geçti aramızda.
Arada bir nemli kalabalıklar arasında göz göze geldiğimizde ortak arkadaşlarımızın çokluğuna istinaden belli belirsiz birbirimize gülümser, usulca bir baş hareketiyle selamlaşır geçerdik.
Aynı dertleri ve umutları gizlerdi bu sıkılgan selamlaşma. Bilirdik birbirimizi ama bir türlü çevirememiştik bu selamı sohbete.
Oysa hiç soğuk değildi. Yaprak gibi titreyen ince vücudu ve uzun bacaklarıyla çok sevdiği İstiklal Caddesi'ni arşınladığı anlara tanık olanların, insanlığın tüm acılarından kurtulacağı güne olan inancı pekişir; yılların dostluğunu lahzada kurardı.
Yüzünden eksik etmediği ışığıyla gülümserdi hep. Bu ışık içinde bulunduğu topluluklara, yaptığı solo albümlere, şarkılarının her bir notasına yansımıştı.
Gül yüzlü muhalif
"Dinmeyen" ve "Zugaşi Berepe" albümlerini sevmeme rağmen her nedense kırılası ellerim bir türlü gitmemişti kağıda kaleme.
Ne iyi bir vesile oldu, Halkevleri'nin Kazım'dan (konser kayıtları dahil) kalan ne varsa bir araya getirerek "Dünyada Bir Yerdeyim" adıyla albüm yapması.
Albüm gelirinin tamamı Kazım Koyuncu adını gelecek kuşaklara taşıyacak bir projeye aktarılacak. Umarım bu, memleketinde arzuladığı bir kanser araştırmaları hastanesi olur.
Bu albüm yakın toplumsal tarihimizdeki acı, sevinç, umut ve mücadelenin yeniden gözümüzün önünden film şeridi gibi geçmesine neden oluyor. Çünkü Kazım'ın adı Çernobil'den Karadeniz sahiline çekilen otoyola, termik santralden her türlü gericiliğe kadar muhalefet etme konusunda hep liste başıydı.
Karadeniz uşağıydı ama vidaları yerinden oynamış dünyanın kirli ilişkilerinin, hırsızın, uğursuzun uşağı değildi. "Müzisyenim, sonra bir Karadenizliyim ama hepsinin ötesinde bir devrimciyim" derken, sınırsız bir sevecenlikle karışmış muhalif bakışlar fırlatıyordu dünyaya.
Cennetten çıkma notalar
Dünyanın eşitsizliğinden kanser düşmüştü Kazım'ın payına. Wilhelm Reich'ın kanser hakkındaki "coşkusal sönüklük ve umudun yok olmasından ileri gelen bio-enerjik bir büzülme" tanımının tersine, kavanoz dipli dünya onu büzmeye çalışmıştı.
Karadeniz müziğine yeni bir onur kazandıran bu talihsiz fidan, 25 Haziran 2005'te kanserin pençesinde solunca, Karadeniz halkının geleceğini tehdit eden Çernobil felaketi, zamanında ekran karşısında çay yudumlayan pişkin devlet büyüklerinden aşağı kalmayan çirkin yüzünü bir kez daha göstermiş oldu.
Kazım çektiği acıları söyleyebildiği şarkıların verdiği mutluluk aşkına dünyaya teşekkür etmeye dönüştürecek kadar yaşam dolu bir çocuktu.
Yokluğunu hicrana çevirmeden düşünelim Kazım'ı. O müziğinin ve değerlerinin unutulmamasını yeğlerdi. 33 yaşındaki yakışıklı cansız bedeni ile anımsayalım onu.
Artık kendi hesabıma, iki elim cehennemde de olsa, cennetten gelen her notasına kulak kesileceğim.
Mozaik kaplı rock
Eski tüfekler anımsayacaktır; 1970'li yıllarda 21. Peron adında güzel bir rock topluluğu vardı. Üyelerinden Andreas Wildermann'ın da içinde bulunduğu Smyrname adlı topluluk ilk meyvesini verdi: "Pay".
İzmirli topluluk Smyrname, ruhen eski rock geleneklerine sıkı sıkıya bağlı; tabii yeni tınıları da ihmal etmiyor.
Kıta Avrupa'sının senfonik etkili rock müziğinden derin etkiler taşıyor. Solist Arzu'nun sesi 70'li yılların Alman topluluklarından fırlamış; Frumpy'den Inga Rumpf, Amon Düül'den Renate Knaup tadı var üslubunda. Rock ile caz arasında bir renk.
Renkleri çok "Pay" albümünün; bir mozaik gibi ancak bazı renkler katkı yapmıyor; örneğin adının çağrıştırdığı etkileri yan yana getiren "Nihavent Tekno".
İçinde kedi sevgisi taşıması ise hoş.
Yangın yeri konserleri
Bu hafta ortalık yangın yeri gibi. Ocak ayının en önemli konserlerinden dört tanesi bu haftaya dizildi.
15 Ocak Pazartesi akşamı, Temmuz 2006'da çok özel bir proje ile karşımıza çıkan piyanist Chick Corea, bu kez solo piyanosuyla konser verecek. Corea iki akşam sonra da Ankara'da sahneye çıkacak.
Çarşamba akşamı, Yeni Melek'te çok kalabalık bir kadrolu sahnesiyle Radyo Eksen'in Yedinci Yaş Partisi olacak. Gecenin yıldızı Tarantino filmlerinin atmosferini yaşatırcasına çalan Norveçli topluluk Helldorado.
Bir gece sonra aynı mekanda, daha evvel One Love'daki solo piyano performansıyla hak ettiği ilgiyi göremeyen, Velvet Underground kadrosundaki dev müzisyen John Cale (bu kez topluluğu ile) var. Cuma ise rock'n roll'un gerçek kralı Chuck Berry'yi izleme şansına nail olacağız. Haydi rasgele...
İrlanda'nın George Benson'ı
Genç caz gitarcısı Torsten Goods'un niyeti, hızlı parmaklarıyla dinleyici itibarı kazanmak değil. Parmakları sadece şarkılarına hizmet veren 10 adet görevliden ibaret.
Yakın dostları olan klavyeci Jan Miserre, basçı Marco Kühnl ve davulcu Christopher Huber ile birlikte üç yıldan beri birlikte çalışan bu İrlandalı müzisyen, sesi ile gitarını çifte koşmuş bir divane.
ACT firmasından çıkan yeni CD'si "Irish Heart", şarkıcılığı ile gitarcılığının birbirine denk olduğunu gösteriyor. İrlanda'nın George Benson'ı benzetmesini hak etmesine karşın, bu albümünde İrlanda geleneksel şarkıları dışında dört Van Morrison şarkısını uyarlayan genç adam, annesinin en sevdiği şarkıcıya ve dolayısıyla annesine vefa borcunu ödüyor.
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
