|
 |
|
|
Teen ni, teen ni, ten nenni tene naa...
Benim Gözlü¤ümden / Nihat Demirkol
Bir devrin sevdaları, alaturka estetiğin de doruklarını tarif eder ve hep ''O''na ithaf edilmiştir: ''Sensiz ey şûh gözlerim avâre kalbim ah ağlıyor/Görmezsem bir lâhza ey bİdert gönlüm ağlıyor/Beklemem ümid-i vuslat bir nigâhın ah isterim/Görmezsem bir lâhza ey bİdert gönlüm ağlıyor'' diyen sese, ''Hatırla maziyi mesudu sen de ben gibi yan/Tûlua bak beni yâd et, gruba bak beni an.../Unutmadım seni ömrümde bir dakika inan/Tûlua bak beni yâd et, gruba bak beni an.../Zemini türlü çiçeklerle süsledikçe bahar/Dalar terennüme gülşende tatlı tatlı hezâr/Hatırla sen de beni her dakika sevgili yar...'' diye cevap verilirmiş.
* * *
Alaturka sevdaların masal kahramanları, sadece zamanı değil, mekânı da önemserler: ''Kandilli yüzerken uykularda/Mehtabı sürükledik sularda/Bir yoldu parıldayan gümüşten/Gittik...Bahis açmadık dönüşten/Hülya tepeler, hayal ağaçlar.../Durgun suda dinlenen yamaçlar/Mevsim sonu öyle bir zaman ki,/Gaip bir musikİydi sanki.../Gitmiş kaybolmuşuz uzakta/Rûya sona ermeden şafakta.''
Bir an gelir, zaman biter, mekân tükenir ve mevsimden medet umulmaya başlanır: ''Bahçemde açılmaz seni görmezse çiçekler/Sahil seni, rüzgâr seni, akşam seni bekler.../Gelmezsen eğer mevsimi nerden bilecekler/Sahil seni, rüzgâr seni, akşam seni bekler...''
Önce zarif isyanlar duyarsınız: ''Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın/Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın/Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı/Beni sensiz bıraktın; beni bensiz bıraktın...''
* * *
Ardından sükûn içinde bir kabulleniş gelir: ''Seven odur ki sever, sevmemezlikten gelir/Sevilen odur ki bilir, bilmemezlikten gelir.../Ümitsizdir böyle sevdâ, yalnızca yaşar kalplerde/Seven de sevilen de görmemezlikten gelir...''
Acaba nasıl biter alaturka masallar?
''Beni âteşlere salan o kapkara siyah gözler'' diye başladığı için, ''Ne bildim kıymetin, ne bildin kıymetim'' dendiğinde bitti zannedersiniz. Oysa, ''... Sen başka ziyâ, başka hayâl, başka zamansın...'' nefesiyle önce biraz boyut değiştirir. ''Kaçsam bırakıp senden uzaklara gitsem.../Kalbim yanıyor ismini her kimden işitsem'' gibi itiraflar da bu kaçışa mani olur. Çünkü aslında, ''...Görülmemiş devr-i Yusuf’tan beri hiç böyle güzel...'' fikrine daha yatkındır gönüller.
* * *
Nihayet, ''Şavkıması sana doğru yolların/Günaydınım, Narçiçeğim, Sevdiğim...'' renginde son bir feryat işitilse de, ''...Ya sen ya ben ölmeyince ..'' diyerek, artık hem teslimiyetin hem de umarsızlığın tarifine ulaşılır.
Alaturka masallar böyle başlar ama böyle bitmez! Çünkü söz biter ama duygu bitmemiştir... O zaman ''terennüm'' dediğimiz ''heyecanlar''a müracaat edilir:
''Teen ni teen ni, ten neni tene naaa...''
Eski terbiye sorgu suale de pek iyi gözle bakmaz. Buna rağmen, bir münasebetsiz çıkar da ''O kim?'' diye sorarsa, ''O kendini bilir...'' diye cevap verilmesi de âdettendir efendim. Biz de öyle yapalım ve yazıyı bir terennümle bitirelim: ''Canım yelelelli, ömrüm yelelelli, mirim yelelelli, yelelli yele lâ...''
ege@milliyet.com.tr
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
