Annapolis'in mesajı

Konferansın vücut dilini yorumlayan The Times, liderlerin el sıkışma biçimlerinin, birlik mesajı vermek için önceden ince biçimde planlanmış bir koreografi olduğunu yazdı

DIŞ HABERLER SERVİSİ

Filistin sorununun çözümü için taze bir başlangıç yapılmasını öngören ve Türkiye dahil 50'ye yakın ülkenin katıldığı Annapolis Konferansı'nda açıklanan mutabakat metinleri kadar, toplantının başaktörleri ABD Başkanı George W. Bush, İsrail Başbakanı Ehud Olmert ve Filistin Devlet Başkanı Mahmud Abbas'ın el sıkışma tarzı da önemli mesajlar verdi.
Sağına Olmert'i, soluna Abbas'ı alarak dünyanın önüne çıkan Bush, iki liderle hararetli bir şekilde tokalaşırken, birbiriyle kilitlenen ellerin koreografisini yorumlayan uzmanlar ilk olarak güçlü bir birlik mesajı verildiğini belirtiyorlar. Konferansın hedefine ulaştığı da liderlerin yüzündeki memnuniyet ifadesinden okunuyor. Birbirlerinin ellerini sıkı sıkıya tutan hayli şık giyimli liderler, aynı zamanda gidilecek yol ne denli çetin ve engellerle dolu da olsa başarıya ulaşma kararlılığını yansıtıyor.
İngiliz The Times gazetesinin yorumuna göre, liderlerin bu tarz tokalaşması ve verilen poz bir rastlantının eseri değildi, önceden dikkatli biçimde planlandı. Çünkü Ortadoğu barış süreçlerinde tokalaşmanın verdiği mesaj, yapılan konuşmalar ve ortak açıklama metinleri kadar önemliydi.

Öpüşmeye hayır

Gazeteye göre, dünyanın dikkatini çeken en önemli tokalaşmalardan biri 1994'te Beyaz Saray'da gerçekleştirildi. Suikasta kurban giden İsrail'in eski Başbakanı İzak Rabin, eski ABD Başkanı Bill Clinton ve Filistin'in efsane lideri Yaser Arafat'ın el sıkışmaları sonradan Arafat ve Rabin'e Barış Nobeli getirdi. Ellerini buluşturan Arafat ve Rabin, dünyaya yıllardır çatışan tarafların barış da yapabileceğini gösterdi.
Ancak bu buluşmada Arafat'ın tokalaşmadan sonra muhatabına sarılıp öpme alışkanlığı sıkıntı yarattı. Clinton, Arafat'ın Rabin'i öpmesini engellemek için bir gün önceden plan yaparak bir çözüm geliştirdi. Bill Clinton, bir eliyle Arafat'ın elini sıkarken öbür eliyle Arafat'ın öteki kolunu dirseğinden kavrayarak kendinden uzak tuttu. Durum böyle olunca Arafat, kendisiyle el sıkışmaya son anda karar veren Rabin'i de öpemedi.
Bölge açısından tarihi tokalaşmaların ilki 1978'de Camp David'de dönemin İsrail Başbakanı Menahim Begin, Mısır Cumhurbaşkanı Enver Sedat ve ABD Başkanı Jimmy Carter arasında cerayan etti. Liderler, ellerinin ikisini birden karşılıklı olarak birbirlerinin üzerine koyarak zirvenin ruhuna uyan bir mesaj verdiler.
Ne tarz olursa olsun el sıkışma şeklinin Ortadoğu diplomasisinde ciddi bir enstrüman olduğuna vurgu yapan The Times, nitekim Annapolis'teki son toplantıda Suudi Arabistan ve Suriye temsilcisinin Olmert'le el sıkışmaktan kaçınmasını kendi ülkelerinde tepki görmekten korkmalarına bağladı.
Washington'da ise Başkan Bush, Abbas ve Olmert'i kabul ederken, Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice da İsrail-Filistin güvenlik sorunlarıyla ilgili temsilciliğe eski NATO komutanlarından emekli Orgeneral James Jones'un getirildiğini açıkladı.

Ortak bildiride neler var?

Annapolis Konferansı'nda İsrail ve Filistin taraflarının üzerinde anlaşmaya vardığı ortak deklarasyonda yer alan maddelerden bazıları şunlar:

Bütün meseleleri çözerek bir barış anlaşmasına ulaşmak için ikili iyi niyet görüşmelerini acilen başlatmayı kabul ediyoruz.

2008'in sonundan önce bir anlaşmaya varmak için her türlü çabayı göstereceğiz. Bu amaçla, tüm tarafların heyetlerinin başkanları tarafından ortaklaşa yönetilen bir yönetim komitesi sürekli olarak görüşme halinde olacaktır.

Komitenin ilk toplantısı 12 Aralık 2007 tarihinde yapılacaktır.

Devlet Başkanı Abbas ve Başbakan Olmert, iki haftada bir görüşme yapıp müzakereleri izleyecektir.

ABD-Filistin-İsrail arasında ve ABD liderliğinde, yol haritası planının uygulanmasını izlemek üzere bir mekanizma oluşturulacaktır. ABD, yol haritasına bağlılık sözünü yerine getirip getirmediğini denetleyecek ve değerlendirecektir.