Münip Dede'nin hazin öyküsü

      Yüksel BALCI/ÖDEMİŞ (İzmir), (DHA)

       İZMİR'in Ödemiş İlçesi'ndeki huzurevinde yaşayan Münip Kürkçüoğlu, içindeki 45 yıllık özlem ve hasretle ölüme gitti. Amcalarının yerini internet sayesinde bulabilen Erzurum'daki yeğenleri, Ödemiş'e koştu, ancak ölüm döşeğindeki Münip Dede'yle kucaklaşamadı. Zamansız ölüm, hasreti sonsuzluğa taşıdı.
      Erzurumlu olan 75 yaşındaki Münip Kürkçüoğlu, 45 yıldır yakınlarından uzak bir yaşamı tercih etti. Kimseye geçmişiyle ilgili bilgi vermedi. Ödemiş'te uzun yıllar çalışıp emekli olan Münip Kürkçüoğlu, huzurevine yerleşti. Son altı yılını Ödemiş Belediyesi Mutahhar Başoğlu Huzurevi'nde geçiren Kürkçüoğlu, yardımseverliğiyle gönüllere yerleşti. Huzurevinin şen, tonton dedesi, özel yaşamıyla ilgili sır vermedi. Akciğer kanseri tedavisi gören esrarengiz dede, 5 Aralık günü tansiyonu yükselince rahatsızlanarak Ödemiş Devlet Hastanesi'ne kaldırıldı. Bu arada, Kürkçüoğlu'yla ilgili araştırma yapan Erzurum'daki yeğenleri, huzureviyle ilgili bir etkinlik haberinde adı geçen Kürkçüoğlu'nun izini bulunca büyük sevinç yaşadı. Huzurevi Müdürü Meryem Koşar ile görüşen aile, aradıkları kişinin, burada kalan Münip Kürkçoüğlu olduğunu, ancak rahatsızlanıp hastaneye kaldırıldığını öğrendi, soluğu ilçede aldı. Hastaneye giden Cahit ve Yılmaz Kürkçoğlu kardeşlerin, bilinci kapalı Münip Dede'yle buluşması, hayal ettikleri gibi olmadı. Amca ile yeğenleri sarılamadı, sevinç gözyaşı dökemedi. Yaşlı adam, dün son nefesini verdi.
      Münip Kürkçüoğlu'nun cenazesi huzurevine getirildi, buradaki arkadaşları onu son yolculuğunda yalnız bırakmadı. Kürkçüoğlu, Ahrandı Mezarlığı'nda toprağa verildi.
      Eşinin ailesinin kendisini kabullenememesi yüzünden eşinden ayrılan Münip Kürkçüoğlu'nun 45 yıl önce Erzurum'u terk ettiğini ve bir daha kendisinden haber alınamadığını belirten Yılmaz Kürkçüoğlu “Amcam çok onurlu ve gururluydu. 45 yıldır onu arıyoruz. Bu gurur onu bizlerden ayırdı. İnternette araştırma yaparken amcamın bilgilerine rastladık. Telefonla Huzurevi Müdürü Meryem Koşar'a ulaştık. Ödemiş'e geldik. Onu hastanede gördük. 45 yıllık hasreti gideremedik. İsterdik ki onunla doyasıya sarılarım. Sohbet edelim'' dedi.
      Babaannesinin gözleri açık gittiğini, torunlarına Münip diye seslendiğini söyleyen Yılmaz Kürkçüoğlu “Babaannem amcamın evi terk etmesini kabullenemedi. Onun hasretiyle yanıp tutuştu. Bizlere Münip diye seslenirdi'' diye konuştu.
      Gözyaşlarını tutamayan Huzurevi Müdürü Meryem Koşar da huzurevinin en acı günlerinden birini yaşadığını söyledi. Koşar, “Buradakiler bizim annemiz babamız gibi. Münip amca kimsesizdi. Hasta olduğu bir zamanda yeğenleri geldi. Ancak onlara kavuşamadan yaşama veda etti. Münip amca huzurevinin maskotuydu. Herkese yardımcı olmaya çalışırdı. 45 yıllık hasretin bu şekilde son bulması beni çok üzdü. Kimseye yük olmak istemediği için Erzurum'a dönmek istemediğini söylerdi. Bizler burada sevgimizi vermek istiyoruz. Ancak onlara kendi evlatlarının, anne babanın, kardeşlerin sevgisini veremeyiz. Yaşlılarımızı yalnız bırakmayalım'' dedi.
      Altı yıllık oda arkadaşı Tahir Ekici (77), Kürkçoğlu'nu “Münip çok sakin biriydi. Güzel insandı. Paylaşmayı seven neşeli bir arkadaşımdı. Geçmişinden hiç bahsetmezdi'' sözleriyle anlatırken, Ayşe Karahan, “Münip bey çok iyi biriydi. Düzenlenen eğlencelerde oynardı, bizi güldürürdü, neşe doluydu. Geçtiğimiz gün sohbet etiğimizde ailesini görmek istediğini, sağ olup olmadıklarını merak ettiğini söylemişti'' dedi.