Minik yavrularımız hayatlarının genellikle 3 yılını anneciklerine bağımlı olarak yaşıyorlar. Tabi bu ilk 3 yıl da kendi arasında çocuğun fiziksel ve zihinsel gelişimine bağlı olarak kendi arasında evrelere ayrılır. İlk 6 ay sadece anne sütü ya da mama alan bebeğimiz 6. aydan sonra ek gıdaya başlar. Ebeveyni besler, altını değiştirir, üstünü giydirir, ortamın fiziksel şartlarını çocuğuna uygun hale getirir, onu temizler ve büyütür.
 
Ek gıda ile birlikte ben kendi kızıma beslenme konusunda kendi kendine besinleri keşfetmesi için yardım ettim. İlk onceleri kaşıkla yedirilmesi gereken besinleri benim yardımımla ; meyve ve sebzeleri ise tutarak kendisi yiyordu. Kısa bir süre sonra kaşığı tutma isteğine karşı koyamadım ve gerek minicik parmaklarını yemeğe bandırarak gerek kaşığı agzı yerine burnuna sürerek de olsa kaşıkla yemeyi öğrendi.
 
Öz Bakım Becerilerinin gelişmesi için biraz rahat bir ebeveyn olmak da kurallardan biriydi. Çocuğu cesaretlendirmek , anne baba olarak kendimizi bir parça geriye çekmek bu manada önemliydi. Once bizi taklit edip sonra kendisi aynı davranışı yapan minik yavrularımızın kendi işlerini kendilerinin hallettiğini görmek bir nokta da bizler için de; bebeğim büyüyüp çocuk oluyor algısını geliştiriyordu.
 
2 Yıl boyunca anne sütü alan kızım ve diğer süt bebekleri için anneye bağımlı olma durumu, kucağa da alışma durumunu beraberinde getiriyor. Hali ile birlikte uyumak, birlikte takılmak kaçınılmaz olabiliyor. Bu duruma sürdürülebilir bir uyku eğitimi yöntemi ile çözüm buldum ve kızımın yanında ben olmadığım zamanlarda da uyuyabildiği gerçeği ile mutluyum.
 
Ayakkabılarını çıkarma ve ayakkabı dolabına koyma kuralını 2 yaşında öğrenen kızım, artık mevsimine uygun ayakkabı seçme konusunda da uzmanlaştı :) Canı istediği zaman kendi ayakkabısını kendi giyip kendi çıkarak çocuklarımızın artık kendi tercihleri olduğunu da unutmayalım :) Kendi seçtiği kıyafetleri cok zor bir giyme metodu yoksa kendi giyiyor ve kendi çıkarıyor. Oldukca pratik yontemlerle yaptığını gorunce; ona guvenmekte ne kadar haklı olduğumu hissediyorum.
 
3 Yaşından once yavas yavas bir çok oz bakım becerisini kazandırmak aslında biz ebeveynlerin elinde. 2 Yaşında bezi çıkarıp tuvalet alışkanlığı kazanmasını; bilinçli bir tuvalet eğitimine ve tabi ki sabırlı bir ebeveynliğe bağlıyorum. Oldukça stresli olan bu eğitimi kolay atlatmak ya da pes etmek yavrularımızın cinsel gelişiminden psikolojik gelişimine dek her şeyini etkiliyor. Kızmadan, sabırla, cesaretlendirerek ve tüm bu oz bakım becerilerini kazanmanın onu büyüttüğünü belirterek bu süreci başarı ile tamamlayabilirsiniz.
 
Tabi tüm bu süreçlerde deneyimli annelerden yararlanmakta fayda var :) Benim naçizane önerebileceğim bir kaç tiyo işte burada :
-Giyinme konusunda öncelikle onlara giysilerimizi nasıl giydiğimizi uygulamalı olarak anlatabiliriz. Fermuarı yerleştirip çekme aşamasını öğrenmelerini bir anda bekleyemeyiz ama siz yerine yerleştirdikten sonra cocugunuzdan yukarı cekmesını ısteyebilirsiniz :) Duğme ilikleme olayı bizler için bile çoğu zaman zor; geniş ilikli kıyafetler ya da çıtçıtlı giysiler tercih edebilirsiniz. Düğmelemeyi de 3 yaş itibari ile öğrenebilirler :)
-Bağcıklı teferruatlı ayakkabılar yerine cırt cırtlı ayakkabıları seçerseniz onları yapamadıkları zaman basarısız olma duygusu ile vazgeçirmemiş ; cesaretlendirip zamanı gelince bir sonraki aşama için hazırlamış olursunuz.
-Tuvalet alışkanlığı konusunda ona kişisel temizliği , sifonu kullanmayı ve elleri yıkamayı öğretmeniz yine zaman alsa da okul dönemi yaşına geldiği zaman sizi çok mutlu edecek sonuclara neden olacaktır. Sevdiği renkte bir basamak almayı unutmayın :) 
-Banyoyu keyifli hale getirmek için şampuanını, lifini birlikte seçebilirsiniz mesela:) Bir de sevdiği oyuncakları ile birlikte banyo keyfi ona çok eğlenceli gelecektir
- 1 yaş itibari yavrumun dişine / yaşına uygun diş fırçasını alışkanlık kazanması için eline vermeye başladım. Ve karşısında dişlerimi fırçaladım. O da bunu çok kısa birsüre sonra ogrendı :) Şimdi 3 yaşında olan kızım, florursuz diş macunu ile dişlerini bir yetişkin gibi fırçalayabiliyor. Diş Macununu mu? Evet hala yemek istiyor :)) 
 
Ebeveynler ve çocukları arasındaki bu ilişki çocuğun anne babaya bağımlılığını azaltıp ; bağlarını kuvvetlendiriyor. Çocuğun özgüveni yükseliyor ve mutlu bir çocuk oluyor. Tabi bunları yaparken çocuklarımızı başka cocuklarla kıyaslamıyor; her çocugun kendi fiziksel ve zihinsel gelişimine uygun zamanlarda öz bakım becerisi kazanabileceğini unutmuyoruz :)
Sevgi ile...
 
Serap Oğuz Tan
@serapoguztan
@mutluannelerplatformu
@mutluvilla