Bir intiharın düşündürdükleri

GEÇEN hafta içinde Fethiye’de bir öğrenci intihar etti. Gazete ve TV haberlerine konu oldu, intihar gerekçesi; Dershaneye ödenemeyen borç, eve gelen haciz ve ardından da borç sahibi annenin tutuklanması.
Bu olay, toplumun vicdanını daha çok sarsmalıydı. Hepimizin içini acıtmalıydı. Kamu yöneticilerinin uykularını kaçırmalıydı. Çünkü tam da birbirimizi hissetmemize  vesile olacak cinstendi.
Bunu sıradan ve bireysel eylem olarak görmemiz mümkün mü? Yoksa bu öğrenciyi hep birlikte mi öldürdük. Bu genç canına kıyarken sanki bizi bu cinayete ortak etmişti. Hepimize suçlu olduğumuzu haykırmıştı adeta. Onun için bu cinayet karşısında yeterince acı hissetmediysek ya vicdanımızda bir sorun var ya da toplumsal duyarlılığımızda.
Bu cinayetin suç ortakları var. Suç ortakları eğitim sisteminden ekonomik dengesizliklere kadar geniş bir yelpazeye dağılıyor.
Uzun süredir eğitim sistemi sınavlara ve dershanelere endeksli hale geldi. Teste dayalı sınav sektörü önemli bir piyasaya dönüştü. Elemeye ve yarışa dayanan sınav sistemi bir yandan okulları diploma veren bir kuruma dönüştürürken, dershaneleri daha fazla ön plana çıkardı. Dershaneye gidemeyen öğrenci daha baştan kendini yarış dışı hissettiği için, yoksul ailelerin çocuklarında büyük bir yoksunluk duygusu oluşmaya başladı. Cemaat dershanelerinin yükselişinin temel nedeni işte buydu.
Bu adaletsiz sistem o kadar normalleşti ki; sınavdan haftalar önce okulların boşalması herkes tarafından doğal karşılanmaya başladı. Öğrenciler, veliler  ve hatta Milli Eğitim yetkilileri uzun sürse okullara gitmemeyi meşru görmeye başladılar. Uzun süreli raporlar abartılınca, okullar öğrencilere resmi izin verir oldu.
Milli eğitimin ve okulun iflası çoktan ilan edilmişti.
Eğitimin her alanda ücretsiz olmasını ve dershanelerle özel okulların kapatılmasını öneren görüş ne kadar gerçekçi değilse, eğitimi sadece rekabet ve piyasa koşulları içerisinde gören görüş de o kadar vicdansızdır.
İşte, ister ‘intihar’, isterseniz ‘cinayet’ deyin, bu olay bize bunu hatırlatıyor. Sıradan bir cana kıyma olayı diye geçiştirmememiz gerekir. Yoksa derin ekonomik eşitsizliklerle beslenen bu yarayı göremeyiz.