Gerçek gündem, asıl tehdit

Gençler ara sıra mesaj atıp bazı isteklerde bulunurlar. Bazen kendileri, bazen sevdikleri biri için:
İmzalı bir kitap, bir toplantıya katılım veya özel bir yazı...
Geçen gün gelen talep, hiç alışmadığım cinstendi.
Mühendislik okuyan bir genç, bir süredir işsiz olan, iletişim okumuş kız arkadaşının yaş günü için bir iş görüşmesi istiyor.
“Sizden talebim iş de değil” diyor, “Ona en azından bir iş görüşmesi hediye edemez misiniz?”
* * *
Ne darbe planları, ne demokratik açılım, ne Ermeni tasarısı...
İşsizlik, bu ülkenin asıl gündemi, gerçek tasası...
Rakamlar korkunç...
Önceki yıl yüzde 11 olan işsizlik oranı, geçen yıl yüzde 14’e yükseldi.
Bu, 860 bin yeni işsiz anlamına geliyor.
Yeni katılanlarla toplam işsiz sayısı üç buçuk milyona ulaşmış durumda...
Rakamla yazayım:
3.500.000...
Bu rakam, Arnavutluk’un nüfusuna eşit...
* * *
Genç nüfusta durum daha da çarpıcı:
İşsiz oranı yüzde 25...
Yani her 4 gençten 1’i işsiz...
İşsizlik en çok Çukurova’yı yakmış görünüyor.
Adana’da her 5 kişiden 1’i işsiz...
İstanbul feci:
Türkiye istihdamının yaklaşık yüzde 20’sini sırtlayan İstanbul’da işsizlik geçen yıla göre yüzde 53 artmış.
753 bin işsiz var; aileleriyle birlikte milyonlar...
* * *
Daha beteri var:
İş sahipleri de iş güvencesine sahip değil.
Açıklanan rakamlara göre herhangi bir sosyal güvenlik kuruluşuna kayıtlı olmadan çalışanların oranı da artmış ve yüzde 43.8’e ulaşmış.
Yani neredeyse her 2 çalışandan 1’i sosyal güvencesiz...
İşsizliğin alternatifi bu:
Sendika, toplu sözleşme, grev hakkı olmayan koşullar...
TÜSİAD’ın tabiriyle “esnek istihdam”...
Mustafa Sönmez’e göre “tam bir fırsatçılık” bu...
“İşsizlik tehdidiyle hakların budanması”...
* * *
Ve bu ortamda 3.5 milyon işsizle baş etmesi beklenen Başbakan, vatandaşlarına “en az 3 çocuk” tavsiye ediyor.
Mardin’de “az okumakla çok doğurma” arasındaki ilintiye dikkat çeken Mardin Rektörü, AKP’li Mardin milletvekilinden fırça yiyor.
İşsizlik büyürken, nüfus artışına yükleniyoruz bir yandan...
Öte yandan işsizlik, iktisadi olduğu kadar, sosyal bir sorun. Bir seri yan etkisi var:
Suç oranlarında artıştan yabancı düşmanlığına kadar...
Ama daha da tehlikelisi umutsuzluk...
Gelecekten, ülkeden, hayattan ümidini kesme hali...
Önceki gün genç bir garson ile yaşlı bir taksi şoförü, peş peşe ve birbirinden habersiz, Türkiye’nin kurtuluşu için “Başka çare kalmadı” diyerek öyle kanlı, öyle gözü dönmüş senaryolar anlattılar ki, doğrusu dehşete kapıldım.
“İrticayla mücadele planı”na harcadığımız enerjinin hiç olmazsa bir kısmını işsizlikle mücadeleye harcamazsak yakında başka mücadele planlarına ihtiyaç doğabilir.