Necati Cumalı... Çağdaşları gibi "köylülük" ya da "toplumsallık" çerçevesine hapsetmedi kendini. Ama ülkesinin sorunlarından, insanının dertlerinden de uzak kalmadı. Güzellikleri sevdi. Güzellikleri yansıttı oyunlarına, öykülerine, şiirlerine. Dil konusunda da saplantısı yoktu. Ne "öz"cü oldu, ne "canlı" Türkçe’ci. Konuştuğu gibi, duyduğu gibi, bildiği gibi yazdı. "Şiirlerin sembolizmin etkisinde", "Oyunların köylücü" eleştirilerine aldırmadı. Yorulmadan, bıkıp usunmadan yazdı.
Not: Bu bölümdeki bazı yazılar Türk Dili Dergisi’nin Şubat 1981 sayısından alınmıştır.
Şadi Çelik son karşılaşmalarımızdan birinde en güzel heykelin kibrit kutusu olduğunu söylemişti bana. Bunu söylerken heykel yapmakla geçmiş kırk yıl vardı Şadi’nin ardında. Daha gençlik günlerimizde ikimiz de işimizin başlangıcında iken Mısır Piramitleri için eş hayranlığı duyduğunu anımsarım onun.
Soru: Türk Dili dergisi Yazı Kurulu şiirine ayırdığı özel bölüm için kendinle bir konuşma yapmanı istiyor. Ne Dersin?
Yanıt: Biraz şaşırdım...
Soru: Neden?
Yanıt: Günümüzde az görülen bir değerbilirlik bu. Kendiliğinden geldi.
Cumalı’nın şiirleri, bende, kendi günlük yaşamının, yaratılarının, sevinçlerinin, mutluluklarının, sevme denen o yüce başarısının, bunalımlarının, güzelliklerinin, yalınlık içinde gelişen imgelerinin yansıması etkisini bırakmıştır. Kızılçullu Yolu’yla başlayan bu şiir emeği, Aç Güneş’e değin, en son şiirlerine değin uzanır. İnsan yüreğinin ta derinlerinde kalmış bir dostlukla, sevgiyle kavrar insanı.
Necati Cumalı kırk yıl önce başlayan şiir birikimini okur önüne sergiledi: Aç Güneş. Kırk yıllık bir iz sürücü Cumalı. Bir geyiğin peşinde kırk yıl iz sürmenin deneyi, açıklığı, yalınlığı söyleyişine sindi.
Cumalı’nın şiirleri günümüzün sivrilmiş, adları çok anılan şairlerinkine benzemez, kendine vergi, yalnız kendinin olan bir deyişi var onun. Öyle parlak değil, ama okudukça sarar sizi, yavaş yavaş sarar. (Ulus, Ocak 1952) NURULLAH ATAÇ...
