|
SENİN İÇİN HER ŞEYİ YAPARIM - Hâlâ koşuyor mu? - Hızından hiçbirşey kaybetmeden hem de! - Bütün bu enerjiyi nereden buluyor sence? - Belki de o uzakdoğu saçmalıklarından yapıyordur evde, yoga falan... - Bence polise haber vermeliyiz. - Ne diyeceksin onlara, "Komşumuz 4 saatten beri evinin etrafında koşuyor" mu? - Tamam, polisi aramayalım ama en azından bir hastaneye haber versek? - Neden kendi haline bırakmıyorsun? Koşsun, çatlasın ve ölsün! - Eğer kendi haline bırakırsam sebebini öğrenemem... Camdan uzaklaştılar, Cem kaloriferin yanındaki sallanan koltuğa oturdu, meraklı olan ise koltuğunu camın önüne çekti. Cem sıkıntıyla onu izliyordu, dayanamadı: - Bu kadar meraklı olmak zorunda mısın? - Ya sen bu kadar ilgisiz olmak zorunda mısın? - İlgimi çekecek hiçbirşey yok ki. - Demek öyle, komşumuz saatlerdir koşup duruyor ve sen bunun ilgini çekmeyecek kadar sıradan olduğunu söylüyorsun! - Sıradan demedim, sadece ilgimi çekmiyor, ona bakmak için harcayacağım zamanla kitap okuyabilirim, müzik dinleyebilirim. Nasıl olsa sona erecek, önemli olan da zaten sonu. - Peki ya başlangıcı, sebebi? - Sonunda nasıl olsa sen bütün herşeyi öğrenmiş olacaksın! - Ben olmasaydım? - Varsın. - Eğer... - Kapa çeneni artık, varsın ve nasıl olsa gidip bütün herşeyi öğreneceksin! - Ben gidiyorum! - Düştü mü? - Artık senin toplumla bağlantını sağlamak istemiyorum. Bütün gün orda oturup benden birşeyler yapmamı bekliyorsun! İnsanlardan korkuyorsun diye beni kullanamazsın. Sen tek başına markete bile gidemiyorsun! - Gidiyordun? - Lanet olsun sana! En azından benim için endişelen. - Sen hep gittin ve sonunda geri döndün. Komşumuz ise nasıl olsa duracak. Dışarıdaki milyarlarca insanın ne yaptığını anlamak içinse komşumuz koşuşkan bey yetiyor bana! - Herkesin aynı olduğunu mu iddia ediyorsun? - Ben iddia etmem. - O kadar bile cesaretin yok çünkü! İddianın yanlış olduğunu ispat edebileceklerinden korkuyorsun. En son ne zaman bir konuda karar verdin? - Sanırım seninle evlenirken ve o karar da senin demin söylediklerinin nedenini açıklar herhalde. Meraklı olan hışımla odadan çıktı, Cem arkasından seslendi: - Lütfen bu kez bavulunu hazırlarken benim dolabımdan uzak durur musun? - Yalnızlıktan geberirsin umarım! - Bunu evet kabul ediyorum. - ... Meraklı odaya geri döndüğünde bavulu elindeydi, sinirle bavulunu kapatmaya çalıştığı yüzünün kızarıklığından belli oluyordu. Cem onu gördü: - Umarım ne yaptığının farkındasındır. - Evet, yedinci kez seni terkediyorum. - Neden? Evinin etrafında dönüp duran bir aptal yüzünden mi? - Beni vazgeçiremezsin! - Özgür bir varlıksın sen! Yolunu kendin çizersin. Nereye gideceksin? - Peşimden mi geleceksin? - Sana gelen mektupları göndereceğim bir adres verirsin umarım. - Allah kahretsin. Kapıyı çarparak çıktı ve arabasına binip uzaklaştı... * - Alo, merhaba ben Cem. - Sanırım halloldu ha? - Evet sen de görmüşsündür, basıp gitti. - Çok yoruldum. - Gerçekten, nasıl dayandın bu kadar koşmaya? - Seninle birlikte olmak için yapmam gerekiyordu, yaptım Cem!  
|