|
ŞİİRLER 26/01/2003 (18:30) (Kadıköy Sedir Çay Bahçesi) İSTANBUL’DAN AYRILIRKEN İlk kez senin için vazgeçmeyi göze aldım İstanbul’dan Şehir Hatları vapurlarının düdüklerini birdaha duyamayacağımı, Gökleri çınlatan ezan sesleri arasında her birini tek tek dinleyemeyeceğimi O martıların atılan simitleri havada yakalamalarını göremeyeceğimi bilerek... İlk kez senin için göze aldım vazgeçmeyi İstanbul’dan Kopamadım birtürlü... Yapamadım... Arkama bakmadan gidemedim buradan Ne vapur düdükleri Ne martılar Ne de ezan sesleri tuttu beni Kopamadım çünkü buradaydın... Sen İstanbul’daydın Birgün yüreğim öldü ve ben gidiyordum Ama yine başaramadım... Kopamadım Ne tüm o güzellikleri için kaldım, Ne de senin hatıraların için... Kaldım çünkü beni sevenleri üzmek istemedim Severken üzülmenin ne demek olduğunu ben de bilirim... HENÜZ ALTI Ah be Burcu... Ah be ilk arkadaşım... Doğan gün gibiydin sen benim için Günüm seninle başlar, Senin gidişinle biterdi Sabahat Teyzeyi de ne çok severdim senin yüzünden Kapı çalar o gelirdi, Onu görünce bir huzur duyardım... Senelerce, hep onun yüzündeki; Hayata rağmen mutlu kalmış olmanın ifadesi Bana bu mutluluğu hissettirir sanırdım... Sonradan anladım ki; Ben sadece onun arkasından sen kapıdan girdiğin için Her zaman sevdim Sabahat teyzeyi... Ah be Sabahat Teyzem... Nasıl seviyorum seni hâlâ bir bilsen... Onlar babaannemle dertleşmeye başlarken, Biz de seninle sokağa çıkıp lastik atlar, misket oynar, Canımız sıkılınca da eve döner, Arka odadaki divanın altına saklanır, sarılırdık birbirimize... Acaba diyorum bazen... "Acaba bir gün başka bir kadın, Yine bu kadar unutulmaz olabilecek mi benim için?" Yıllar geçti üzerinden o günlerin Henüz altı yaşındaydım Geçen yıllarla beraber hayatla tanıştık Çok yaraladı bizleri de herkes gibi Ama ben seni hiç unutmadım... Daha küçücük bir çocuk olmama rağmen, Sende bulduğum huzuru birdaha kimse unutturamadı bana! Çok sevdim birkaç kez... Herşeyin güzel olacağına inandım Çünkü beni buna sen alıştırmıştın... Ne zamanki beni incitebileceklerine inanıp Kalbimi paramparça ettiler... Ben onların ardından da hep seni hatırladım... Sende bulduğum huzuru, Sende bulduğum hesapsız mutluluğu aradım hep... Hala da onu arıyorum ve bulamazsam; Bir ömrü arayarak geçirebilirim... Biliyor musun... Bazen o altı yaşındaki çocuğu kıskandığımı hissediyorum... O mahalleden taşınırken nereden bilebilirdim ki Hayatımın geri kalanında hep arayacağım birşeyi arkamda bıraktığımı... Önümde beni bekleyen yeni birşeyleri karşılamanın sevincini, Küçücük dünyamda yepyeni bir sayfanın heyecanını nasıl atardım? Ben daha küçücüktüm... Ben henüz altı yaşındaydım... 
|