İSMAİL CEM ÖZKAN

SES IŞIK VE BEN



Uzun bir gecede aydınlandı
oturduğum şehir
    projektör tarıyordu
        gökyüzünü
uzun bir ses
    çığlık
        sonra
yıllardır kulağımdan
gitmeyen sesler
dışardaydı
ses
    ışık
        ve ben
hepimiz yalnızdık
    uzun bir gece
        sürüyordu dışarda
uzakta birileri
bizi seyrediyordu
    yalnızlığımızı
        kendi yalnızlığı
            içinde
oturduğum şehir
yalnızdı şimdi
bizler gibi
uzun bir gecede
gölgelerimizi bırakıyorduk.

17. 12. 1998 Köln/Düsseldorf