şafak sökümü çalıyor kapımı 
ayrılık dediğin. 
şafak sökümü 
çürümüş elleriyle tutup getiriyor 
sana olan yazdıklarımı. 
göğsümün kafesini kıra kıra 
geçiyor eşiğimden. 
savrulup sana (d)üşüyorum yerimden. 
o, 
gecenin kıyısını kundaklıyor 
senden (ç)alıntı bir yalnızlıkla. 
göğsümün tenhasına sıçrıyor 
bir tutam yalım. 
gözlerim yetişmiyor yangınınla savaşmaya 
elim varmıyor... 
koyveriyorum kendimi alazına. 
rüzgara bıraktığın saçların gibi 
tel tel olup dövüyor yüzümü yangının. 
ben hüznümü görüyorum 
merhum’umun gözlerinde. 
ve senden kalan son hatırayı 
bir duble rakıya meze edip 
şerefe diyorum 
çakır gözlü sensizliğime