|
ŞİİRLER Gül Endam-1 Çöllerde bir sen misin sonsuzluğu arayan Yalan!. Yalan bu hazan, hayal mevsimi yalan Vaveylalar titredi kalplerde sarardı gam Bir sen misin düşünen kavuşmayı Gül Endam İntizar gülşenlerde yeşermişti aşkımız Önce hasret, sonra vuslat ve ayrılık şarkımız Bir yılbaşı gecesi çarmıha gerildi çam Yıllar geçti, gönlümdeki aşk geçmedi Gül Endam Şimdi her an peşinde karlı dağların kurdu Aydınlığa koş endam, güne karanlık vurdu Bulutsuz bir gecede yine seninle olsam Gelmez misin kalbime, girmez misin Gül Endam Her seher maveradan duysam serzenişini Yaprağına dokunan bir dem kırağı olsam Bir gözyaşı damlası hatırlatır mı beni Aldığım her nefesi solur musun Gül Endam Gördüğüm gün resmini bakıp bakıp ağlasam Seninle gecelesem seninle sabahlasam Yine de bu zamanlar yetmez bana gül endam Sensizlik bir intihar, anlasana Gül Endam Saçlarım ağarıyor tan yeri ağarmadan Yıldızlarım sönüyor aydınlığa varmadan En kudretli çağında yıkılır mı bir adam Al tut ellerimi, kaldırsana Gül Endam Eğer isyan etmişse gölgem toprağa suya Vur gölgemi gül endam vur sürmesin bu rüya Beraberce dalalım o dönülmez uykuya Benimle yaşamaya ölür müsün Gül Endam Gülizarda son umut artık ölüm uykusu Ben yalnız bir karanfil, sen bir güneş sen bir su Sararmış mahzenlerde kuruyor yitik sevdam Gönlünü sebil edip sular mısın Gül Endam Hüzün yağmurlarında mehtabına yar olsam Bir infaz oluversem hasretine vurulsam Her an seni bekleyen kutsal bir diyar olsam Gökkubbenin altında sorar mısın Gül Endam Berzah Alemlerinde arar mısın Gül Endam Gül Endam-5 Sen ağlıyorsun... ben yanıyorum Sen gülüyorsun... ben sönüyorum Bir gülü sevmenin ızdırabıyla aşkımın Hazan mevsimi dolarken gecelerime Karanlığın yüreğime damladığı an Kâbus rengi rüya gibi... kara gibi Bağrımda açılan yara gibi Sen dokunuyorsun... ben kanıyorum Sessizliği dinlemeyi özlüyorum sonra Sensizliği beslemeyi umutlarımda Uçuruma giderken hayatım Bir romanın akışına kapılmayı Terkedenin sen olduğunu Umursamayanın ben olduğumu Yine bir dumanlı sabahında uykumun Yaralı şarkıların yüreğini beklerken Bitap düştüğünde aşkımız... Sen ağlıyorsun... ben yanıyorum Sen gülüyorsun... ben sönüyorum Sen çıkıyorsun karşıma sonra Ben... Utanıyorum Yalnızlığımı anla yine bu gece Hissettiğim karlı dağların ardında seni Bir rüzgâr olmak istiyorum Kuzeydoğu’dan Işık olmak istiyorum gözlerini hapseden Aşık olmak istiyorum kaybettiklerime Güneş gibi... yağmur gibi... bulut gibi... Sonsuzluğu bekleyen umut gibi... Sen ağlıyorsun... ben yanıyorum Sen gülüyorsun... ben sönüyorum Sessiz şafaklarımı her sabah Sensiz bir daha Bir daha anıyorum Kar düştü dolaştığımız yeşillere Tutunduğumuz dallara... Güvendiğimiz dağlara kar düştü Bir soğuk hayaldi ki aklıma İlkbahar’dan kalan yar düştü Gidişin düştü kalbime... isyanlar düştü Ben seni arıyordum sende... hep onlar düştü Türkülerimiz öksüz kaldı... ağıtlar düştü İsmini gözyaşıyla yazdığım kâğıtlar düştü Bir soğuk hayaldi ki aklıma Mazide kalan Hatıralar düştü... Yorgun günlerin şarkısını söylüyorum Vurulduğum günün melodisini Esrarına gizliyorum duygularımı Derinliklerine gömüyorum kalbimin Çiğnemediğim gururum üstüne Bozamadığım yeminim üstüne Alaturka bir plak gibi Tekrar tekrar dinlerken hatıraları Nedamete sarılıyorum seni sevmekten Mehtabına sarılmak gibi karanlığın Göğsüne yaslanmak gibi... Seni ölesiye unutmak varken Utanıyorum... Sen ağlıyorsun... ben yanıyorum Sen gülüyorsun... ben sönüyorum Sen dokunuyorsun... ben kanıyorum. Sen unutuyorsun... ben anıyorum Sen çıkıyorsun karşıma sonra Ben...utanıyorum Gül Endam-4 Sen; İlkbaharı yaşarken yad ellerinde yanında sevgilin vardır kır çiçeği uzatır sana alırsın... düşünmeden bile takarsın yakana mutluluğun sarhoşu olursun ben... sonbahar akşamlarında sönük soğuklar içinde kara umutsuzluğun sarhoşu olurum tebessümlerim üşür dudaklarımda. aşkımızın anısına gözyaşımla sularım mahzenleri kardelenler büyütürüm adını yazarım yapraklarına karanfiller öksüz kalır kökleri susuz ömürleri yetmez bahara ben kaybolurken yalnızlığın koynunda sevgilinle koşarsın mutluluklara benim aşkım susuz kalır... gözlerim uykusuz bırakır yerini karanlıklara yutkunurum... sensizliğime... kaderime biçare kalıp suskunluğuma hüznümü vururum dağlara. deniz benizli sesin yankılanır kalbimde rüzgarlar seni söyler yağmurlar seni arar sen... dalgalı hülyalarımda bulutun güneşi kapattığı gün hayallerimi birer... birer... yarınlarımı kurşuna dizersin sen koşarken özgürlüklere ben gerilirim çarmıha nasıl anlatsam gülüm infaz gecelerimde umuda silahsız kaldığımı ayrılıklar yıkmıştır beni hasret yıkmıştır ve darılmıştır bana her dem ararım seni yağmurların altında rüzgarların gölgesinde haber alamam... tutku olur düşlerime özlemim dayanamam... haykırırım gökkubbenin altında akislerim yankılanır ufuklarda şafaktan şafağa Sen... düğün için gelinlik beğenemezken ben bir parça kefen ararım hazin yolculuklara vuruşurum kendimle kurtuluş görürüm ölümü .................................... fazla sürmez hesabım yayılır kara bir haber kulaktan kulağa sen Gül endam üzülmezsin bile yıktığın umutlara güneşin; doğduğu yerden battığı ve umudun söndüğü gün hatırlatır sana bir karanfil yıldızın eriyip düştüğü yeri meltem olamazsa da duyguların isyanların kasırga olur gururunu ayaklar altına alıp parçalarsın acımasızca bir daha... bir daha. sen bilir misin gül endam gurbet uzaklarda aranmaz beni korkutan sıladır yakınlıktır... zamandır sesinin yüreğime hançer olduğu andır sen üzülme... hançeri vurduğun yerde yine sen varsın ruhum; ızdırap çekmeden gider Allah’a ama kobay vücudum; dokunuşundan yoksun ihanetinden harap gider... ardına bakmadan dönmez bir daha... dedim ya gülüm dinmedikçe bu hasret bitmeyecek bu sevda yıldızların ışığı sönmeden ufuklar baharı görmeden belki bir gün yine ararım seni uzaktan uzağa sen de bir gün ararsan eğer bil ki; güneşin doğduğu umudun söndüğü yerdeyim ve yine bil ki; bu gönül seni hep bekledi sonsuza dek bekleyecek Gül Endam. Nazlı Gülüm-3 Solmayacaktı güllerimiz Sözümüz vardı bizim; Buğulanmış gözlerinle Gül Endam Sessiz çığlıkları gömerken kalbine Yüreğime deprem olup Susuyorsun ya Artık gidiyorsun ya yanımdan Ağlıyorsun ya Özgürlüğe bıraktığın serçenin Kanadında kan gördüm Uçurtmaları bağlama gökyüzüne Umutları bağlama Rüzgarın sesi beni boğmaya yeter Ağlama!... Amacın kanatmaksa yaralarımı Hadı vur!.. Vurdukça kanıyorum ne de olsa Bulduğun yerde bırak beni Gözlerim nemli kalsın biraz da yüreğim sönük Güneşin sarısı gibi alınyazım Sözlerinle yaralansın biraz da Hadi git!.. Durdukça kanıma giriyorsun... Bakma bana öyle suçlu gibi Bu aşka silah çeken ben değilim Sessizliğe dinamit koyan da Kuşları avcılar vurdu gülüm Tüyleri düşerken karlar üzerine Ne bilirdim Sonumuz olacağını.. Sen de gidiyorsun... Diyor ya şair; ’’Elimi beş yerinden bağladı beş parmağın Bağrımda yanmadık bir yer bırakmadan git!.. Bir yarin göçtüğünü / çöktüğünü bir dağın Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git!..’’ Bu günümüz suçlu diye Yarınlarımızı öldürüyorsun Gerçeklerden kaçmak adına Şarkımızı yarım bırakıyorsun Hadi git!.. Git kolaysa Daha ne duruyorsun Tut ki; Tanışmadık... görüşmedik...buluşmaık... Bir rüyaydı yaşadık Ne artık şiirlerimin prensesi Ne de gönlümün kraliçesi Ölüme silah çeken hayatın Gerçeğine vurulduk sırtımızdan Ne çıkar!.. Tut ki; Sazımın telleri seni anmasa artık Şiirlerim öksüz kalsa biraz da Sensizliğe ram olsa gecelerim Rüyalarım susuz kalsa biraz da Ne çıkar!.. Tut ki; Dünya kocaman bir yalan Umut yalan, ateş yalan, aşk yalan Ölümden öte gerçeğin sahtesi yalan!.. Tut ki; Yalanın gırdabında boğulduk Ne çıkar!.. Bir gidiş ki vedasız Ve de el sallamadan... Bir daha dönmemek üzere Git ki son olsun çırpınışım Canevinden yaralanışım Şiirimde kanayışım Git ki; Bir son olsun dağ gibi yıkılışım Sana ait bir gönül var bende Onuda tırnaklarımla parçalarım Hadi git!... Nazlı Gülüm-2 Yarınları gül kokan bir intihar sabahı Giriverdi zehirli bir gül gönül bahçeme Baykuşlar haber saldı çığlıkları dağlara Dağlardan bir kıvılcım düşüverdi kalbime Ayrılığın şimşekten kor olduğu zamanda Düşlerime ram olan bir ateşle kavruldum Gül endam... bedenimle sensizliğe vuruldum Ruhum bir başka yansır hayal aynalarına Ömürden bir kıvılcım koparır seni benden Kan kana karışmadı benim düşlerim kadar Bülbül gülü sevmedi mehtaplı bir gecede İki dünya verdiler yüreğime pranga Örümcek kadar umut öremedim kendime Hakikatte Tur Dağı’nda gülü solduran volkan Eridi geleceğin sahipsiz kollarında Gül endam... o gecede sen olsaydın yanımda Angarya saatlerim bırakmıyor zamanı Uğruna can verdiğim peygamber çiçekleri Sessiz bir ağıt sanki gözlerinde buğulu Bir kasırga yüreği kadar sancılı aşklar İnan bu melodiler sana da son şarkıdır Nakaratı ölüm kokan ayrılığın şarkısı Kaderi özümseyen aklımın kıskacında Öğrendim musikinin gizem dolu ruhunu Hayat kadar kısacık... ebedi heyecandı Gül endam... senle doğan günler dahi yalandı Bitmez bu sır dünyası, kelimelerle bitmez Artık dudaklar sussun... kalpler, gözler konuşsun Her hatıra canlansın serseri bakışlarda Közlensin her hatıra kan gövdeli yaşlarda Bir damla bin umuttur gölgemi temizleyen Zamanın çirkefinde açık sarı bir umut Seninle kavuşmaya zehir kattık Gül endam Vuslata can gelmişti... biz kanattık Gül endam Bir zindan kokar şimdi esaret zincirleri Nostaljinin koynunda güller açar zemheri Bir cemre düşüverse bulanık saçlarıma Şemalin toprak kokar berzahın yumağında Bir ölüm vurur beni... vurur sorgulamadan Artık git be Gül endam... fazla yaralamadan Sevgi darağacında bir infaz bekler beni Kırık yaşam kılıcın kabzasında güller var Kurşun kadar sıcaksın hedef kadar karanlık Gül endam... güle benzedin diye öldürecekler seni Kimdi?.. Işık sümbülü geceye konan kimdi... Beynime boydan boya şimşekleri çaktıran Tavus kuşu bir defa görecekti kefeni Cesedi bir tabuta sığdıramayan kimdi Gönlüm aşina oldu tutku saraylarına Mezarıma karanfil döktü beyhude rüzgar Kimdi... yağmurda solan karanlığa böcekler Kubbesinde alemin ayışığı damlarken Ağlıyor dev aynada bir karınca gölgesi Senin umudun kadar yeşil... ama karanlık Senin umudun kadar hüzün kokar nefesi Ellerim kan sağıyor hazin dokunuşlara Issız kaldırımlarda şafakları bekleyen Gizle beni kalbine aşkı orda bulayım Orada ateşinle bir ömür kavrulayım Asumanda bir bulut merhamet gözyaşları İndikçe arz-ı zemin özlüyordu baharı Bir kızıl arzu gibi titredi karanfiller Zemheriye dönüştü aşkın kaynar suları Sevdamız bir türküydü... ağıt oldu bir gece Rüyalar kabus oldu... viran oldu her gece Soğuk damlalar düşer artık yapraklarına Kardelenler selamlar kırılmış dallarını Bir gün karanfil doğar belki topraklarına Okşar yine tenini çamurdan saçlarını İncitmeden sokulur yine dudaklarına Yudum yudum eritir nefesinin sesini Kök salar sessiz sessiz uyuduğun yatağa Hissedersin yanında çağlayan gölgesini Senin üstünde büyür bir gülün anıları Senin şarkını söyler gülün hatıraları Gül endam... ışık vardı... nur vardı bahçemizde Biz beraber kararttık düne aydınlıkları... 
|