Kanının rengi mi bu söyle bülbül; 
Yaprağında gözyaşımdan şebnem 
Nazlı nazlı açıyor kırmızı gül. 
Kırmı gülün mizacı kan’dı 
Bülbül can verdi, gül kana kandı 
Bir gül bir sevda, bir can demekti 
Gül sevdasında bülbül, yalnızdı, tek’ti. 
Şafağın kızıllığı utandı gülün alından 
Utandı gökkuşağı ve eğildi öptü 
Yerde cansız yatan bülbülün alnından. 
Aşk demek oldu o gün kırmızı gül. 
Sevda koktu, şiir koktu binlerce yıl. 
Ve bülbül kanından renk, 
ömründen ömür kattı. 
Düştü sonra dibine gülün, 
Ebede değin yattı...