|
ŞİİRLER ÇANAKKALE GEÇİLMEZ!.. O gün kana boyandı Çanakkale Boğazı Yeri göğü inletti askerimin avazı Dört taraftan saldırdı düşman delicesine Şarapneller saplandı Mehmetçiğin göğsüne Türk’e karşı kin kustu,beraber oldu cihan Damla damla gözyaşı döktü yere asuman Allah’ın askerleri melekler yere indi Hakk’a kavuşan erler kanatlarına bindi Bir lodos fırtınası zaferden haber verdi Dengeler değişince arttı kâfirin derdi On sekiz Mart’ta sular kan gölüne dönmüştü Zâlimin balonları gün doğmadan sönmüştü Ertuğrul tabyasından ateş yükseliyordu Ceddin iman güneşi aydınlatıyor yurdu Seddülbahir’de akan kan gövdeyi götürdü Bu çile nöbetleri hem gün,hem gece sürdü Conkbayırı’nda yazdı Mustafa Kemal destan Coğrafyaya dönüştü damarlardan akan kan Izdıraplara mahkûm vatanım ancak güldü Düşman bataryaları soğuk suya gömüldü Küfür tek bir millettir, ayrı gayrı seçilmez Mehmetçik haykırıyor: “Çanakkale Geçilmez” İnsanlıktan nasipsiz küstah uğurlar ola! Hatırla bu destanı,hatırla da gel yola! İnancımız odur ki payidar olmaz zulüm Rabbim senin yolunda bize düğündür ölüm Taş ve toprak şahittir o muhteşem bozguna Çok acı bir ders verdik o salyalı azgına Al bayrağın altında gölgelenen askerim! Cennet-i Âlâ’sında bekler seni ol Kerim! Çanakkale içinde Hilâl,Sâlib’i ezdi Türk’ün mücahitleri bir büyük destan yazdı. Yuvasından ayrılan artık geri dönmedi Onların sâyesinde al bayrağım inmedi Ey toprağın bağrına gömülen yiğit erler! Döktüğünüz kanlarla ulvîleşti bu yerler Ey semaya taht kuran yüce,soylu er oğlu!! Duygusallıkta Kerem,yiğitlikte Köroğlu Ey asırları aşıp cihana hükmeden Türk! Zafer kaderin olsun Rabbine şükreden Türk! KAHIR KURŞUNLARI Kays’tım, Mecnûn eyledi yüreğimin sahibi Hiç tanımazmış gibi uzaktan bakıp gitti. Göz kırpmadan bağladı darağacına ipi Büyüttüğü sevdanın pimini çekip gitti Mevsimlerden sonbahar,vakit bir akşamüstü Karanlıklara inat şafağı söküp gitti Mâziye sünger çekip hatıralara küstü Beyaz gül bahçesine kaktüsler dikip gitti Bilinmeze yol alıp açılırken her gemi Gönül limanlarını nefretle yıkıp gitti Büyüyüp korlaşırken yüreğimin matemi Bana dudaklarını, gülerek, büküp gitti İlhama pusu kurdu,yarım kaldı şarkımız Sözümü boğazıma bir güzel tıkıp gitti Kanatları kırılmış kuşlardan yok farkımız Evvelki duyguları başıma kakıp gitti Rüya gibi,gözümden gitmez o gül endamı Nazlı bir ceylan gibi önümden sekip gitti Değişmezdim Ferhat’la büyüttüğüm sevdamı Mâziyi hatırlayıp gözyaşı döküp gitti Sermayemi yükledim gayri ecel atına Zehirli akrep gibi ruhumu sokup gitti Kıymet vermem dünyanın fâni saltanatına Kahır kurşunlarını bağrıma sıkıp gitti Gamzeler belirirdi yanağında gülünce Tuna nehri misali kalbime akıp gitti. Kurtlara yem olacak güzelliğin ölünce Meydan okudu aşka,şimşekler çakıp gitti Tükendi umut faslı,sakınmadı sözünü Fitne tohumlarını gönlüme ekip gitti Düşürdü can evime intizarın közünü Kalbin aysberglerini hışımla yakıp gitti SILADAN UZAKTA, ÇANAKKALE’DE ÖLMEK... Sular yandı,tutuştu ateşinden Öksüz kaldı ayrılanlar eşinden Tez uyandı Ehl-i Salib düşünden Çok şükür kesildi hızı zalimin Bilmem Anzaklar’ın burda işi ne? Takılmışlar İngiliz’in peşine Zehir doğradılar Türk’ün aşına Hileyle örülmüş özü zalimin Tabyalardan ateşler yükseliyor Hakk’a koşan ruhlar huzur buluyor Anafartalar’da ölüm ölüyor Erimeye mahkûm buzu zalimin Semaya yükselir bir yanık seda Bir yanımız vuslat,öbürü veda Göğe merdiven dayadı şühedâ Nura hasret kalsın gözü zalimin Ezelde böyle takdir etmişse Hakk Kuş tüyü yataktır bizlere toprak Yüreğimiz kefenimiz kadar ak Kara kışa dönsün güzü zalimin Çanakkale nurdan ruhlar mahşeri Hepsi bir kahraman subayı,eri Değiştirmek mümkün müdür kaderi Güven vermez asla bezi zalimin Nefsim İbrahim’in közünde yansın Şühedâ vuslatın hazzına kansın Türk’e pusu kuran cihan utansın Yokuşa dönüşsün düzü zalimin Bir kızılca kıyamet Çanakkale Yeryüzüyle sema gelmişti dile Sonunda bülbüller kavuştu güle Mikrop yuvasıdır tozu zalimin Vatan oldu Çanakkale’de kanlar Cennet-i Âlâ’ya göç etti canlar Gökyüzünden yankılansın ezanlar Çıkmaz olsun hiç avazı zalimin Leyla için savaşmalı çöl ile Şehit kanatlanır nurdan yel ile Resulüm karşılar onu gül ile Hüsrana götürür izi zalimin Duyanlar titresin sesini Türk’ün Bütün dünya görsün hasını Türk’ün Kimse attırmasın tasını Türk’ün Derler ki kurudur tuzu zalimin Sıladan uzakta ölmek zor anne Yüreğimi yakan kızgın kor anne Gayri bu rüyayı hayra yor anne Cihanda gülmesin yüzü zalimin 
|