MUTLULUK SATANLAR

Sokakta gezinen insanlar,
nelere bakıyordu.
tuhaf,saygılı..
mutlu değilken;
mutlu görünmek insanlara özgü birşeydi.
Mutluluk çiçekleri artık açmıyordu.
öncekiler gibi.
fotoğraflarım nasıl çizilmişti üstleri
kararmış yüzlerimle mutlu göründüm insanlara.
acı veren ruhumun nasıl tükendiği,
yıllarca benimle oldu.
Mutluluk çalımları attım
ona,buna ..
acıdım belkide insanlara
kendimi onlarsız yapamadım


ÖLÜM PARKI

Oturanlar vardı orada.
İhtiyarlar,gençler,yalnızlar
park birşeyler bırakıyordu.
Ellerinden uçup giden yorgunlukların,
bedeli olmalı bu.
Belkide orada yaşıyorlardı.
Birbirine bakıp,ellerini tutuyorlardı.
Bırakma beni
sensiz bu dünyada yaşamın var olmayacağı
tutkularımın esiri olacağım.
yanmayacak mumlar,fenerler..
ışığım sana geçmeyecek
yalnız kalacaksın bu dünyada
ağlayacak gözyaşların 


HAYAT

Ne denizlerde boğulmuştu ömrüm.
Bitmiş ,tükenmiş hayat öyküleri
asılı kaldı bağrımda.
Çiçekler daha gün doğmadan soldu.
yüzler bir cana hasret yaşadı.
gönlümde 
Herşeye umut bağladım.
umutlarımın aslında sahte bir gözyaşı;
olduğunu anlayamadım.


ORMAN

Asi yüreklim kanatlarım
nasılda açmış bugün perdesini göğe.
vermiş duvara resmini,damarını
yıkıyor, deviriyor insanlara
mezar gibi oluyor 
dikili taşları.


MUTLULUK

Yarınlarda aradık mutluluğu
ürkek titreyişlerle
geleceklere geçmişte gördük
saygılı umutsuz 


VAKİT

Neler verdik insanlara
mutlu, hüzünlü, isyankar
Nasıl da boğulmuşum
geçen zamanda
belki de vakit yetmedi
mutlu bir söze