ZİYA OSMAN SABA


1910'da İstanbul’da doğdu. 29 Ocak 1957'de İstanbul’da öldü. Galatasaray Lisesi’nden 1931'de, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden 1936'da mezun oldu. İlk şiiri 1927'de Servet-i Fünun dergisinde yayınlandı. Bu dergide tanıştığı arkadaşlarıyla "Yedi Meşale" topluluğuna katıldı. Bir süre Milliyet gazetesinin edebiyat sayfasına ve İçtihad dergisine yazılar yazdı. Varlık, Yücel ve Ataç dergisinde de yazı ve şiirleri yayınlandı. Çoğunu hece ölçüsüyle yazdığı şiirlerinde Batı nazım biçimlerini kullandı ama içerikte 19'uncu Yüzyıl edebiyatı anlayışına bağlı kaldı. Şiirlerinde çocukluk anıları, ev ve aile sevgisi, yoksullara karşı duyarlılık, küçük mutlulukların sevinci, Tanrı'ya ve yazgıya boyun eğiş, ölüm ve ötesi gibi konuları işledi. Hecenin yanısıra özellikle son dönemlerinde serbest biçimde ve duru bir dille yumuşak, hüzünlü ve açık şiirler yazdı.
AYRINTILI BİLGİ



ŞİİRLERİNDEN ÖRNEKLER

SEBİL VE GÜVERCİNLER
İSTANBUL
BÜTÜN SAADETLER MÜMKÜNDÜR
GEÇEN ZAMAN
SEVGİLER
BAHARI BEKLERKEN YAZILMIŞ ŞİİR
SESSİZLİK
BİR ODA BİR SAAT SESİ
ARTIK YAŞAMAK İÇİN
YETİŞİR
BEN DE
NEFES ALMAK
BİLEMİYORUM
ÇOCUKLUĞUM
BİR SOKAKTA GİDERKEN
BU RÜZGAR
GÜZ
HER AKŞAMKİ YOLUMDA
İMKANSIZ TESADÜFLER
NE OLDU
NİŞANLILIK