 |
Geçen perşembe. TEKEL işçilerine destek için Türkiye düzeyinde eylem günü.
Bir günlük iş bırakılacak ve iktidarı protesto gösterileri, yürüyüşler yapılacak.
Sabah saatlerinde Kadıköy’den vapurla Eminönü’ne geçiyoruz. Geminin, eskiden “ikinci mevki” olan ön salonundayız. DİSK’in kırmızı eylem gömleğini giymiş işçilerinden bir kısmı da bu salonda. Karşı yakada yapılacak yürüyüşe katılmak üzere, Eminönü’ne geçiyorlar.
Güverteden slogan sesleri geliyor. Şenlikli bir yolculuk.
Karşımızda oturan orta yaşlı bir kadın, eylemcilere sevgiyle gülümsüyor.
Salona bir işçi önderi giriyor. Yüksek sesle konuşuyor. TEKEL işçilerinin uğradığı haksızlığı etraflıca, Güngör Uras’ın Ayşe Hanım Teyze’sine anlattığı gibi, anlaşılır biçimde anlatıyor. İleride binlerce işçinin daha haklarının ellerinden alınabileceğini söylüyor, herkesin desteğini istiyor. Yolcular çıt çıkarmadan dinliyor.
İşçi önderi konuşmasının sonunda, tok sesiyle: “Teşekkür ederim” diyor. Yolcuların alkışları arasında salondan çıkıyor.
Dikkat ediyoruz: Bir iki yıl öncesinde işçi eylemlerine karşı halkın gösterdiği olumsuz yaklaşım, bu kez pek yok. Yani, yavaş yavaş doğru adres bulunuyor. Artık hedefte ezilenler değil, ezen iktidar sahipleri var.
Bir nokta daha gözden kaçırılmamalı. O da, sendikaların bu tarihi eylemdeki tutumlarının sorgulanmasıdır. Hele şu eylem bitsin, bu sorgulama yapılır.
Bir kitap
Doğan Kuban’ın kitabı “Çağdaşlaşma Sancıları” uygarlaşmanın önündeki engelleri çeşitli boyutlarıyla irdeleyen siyasi yazıları içeriyor. Altını çizdiklerimizden şu cümle bizce kitabın özünü yansıtıyor: “Cehalete, bağnazlığa, ehliyetsizliğe, her türlü ahlaksızlığa karşı koyabilmek için soru sormak bir uygarlık zorunluluğu ve işaretidir.” (Cumhuriyet Kitapları)
Bir şiir
Dizelerimiz Adana’dan, Hülya Ekmekçi’nin “Uçurum Düşleri” kitabından:
“bembeyaz bir bulut dolanıyor ayaklarına/ dolaşıp duruyor ruhun uzaklarda/ kâh ovalarda kâh tepesi karlı dağlarda/ dön ne olur kendine kaynaş umutlarla”
