Çok çalışmam lazım anne, çook!

Çok çalışmam lazım anne, çook!


Cenova eylemlerinin bütün dünya basını tarafından nasıl "evcilleştirilebildiğini" gördük. Eylemlerde yer alan Anarşist grubun, polisleri kışkırtarak "sistemin korkunç yüzünü ortaya çıkarma" amacıyla yarattıkları şiddetin nasıl adli bir olay gibi "içeriksizleştirildiğini" seyrettik. Velhasıl, düşünmek yeniden bir mecburiyet oldu: Nasıl muhalefet yapmalı?

Sistemin insanlık dışı özünü gizlediği yüzü o kadar "şirin" ki, o maskeyi alaşağı etmeye çalışanlar "kötü adam" olarak teşhis ediliyor.
***
Diyelim ki, Mc Donald's'a yumurta atıp "Kahrolsun küreselleşme!" diye bağırdığınızda, içerideki anne çocuğuna oyuncak armağan eden bu "dükkanı" neden kınadığınızı anlamıyor. Ya da güç bela orada iş bulmuş gecekondu çocuğu, "ekmek teknesine" saldırılmasına kızıyor. Kahramanlarımız, gece televizyonda anlayamadığı bu eylemin "toplum huzurunu bozmaya çalışan bir takım manyaklar" diye teşhis edildiğini de görünce, eyleminiz "içeriksizleştirilmiş", "zararsızlaştırılmış" oluyor.

Bütün dünya "anlam" krizine girmişken, kendi anlamını "anlatan" eylemler tasarlamalı belki de. Mesela... İnsanların bir arabaya "sahip olma" hırsıyla nasıl insanlıktan çıktığının gösterisi olan "Dokun Bana" yarışmasından sıtkınız mı sıyrıldı? "Bütün insanlar kardeşindir! Kardeşine dokun!" eylemi yapın.
İnsanlar size bakmıyorsa, siz insanların baktığı yere gidip orada, o gösterinin içinde kendi gösterinizi yapın! Varolan anlamı "sabote" edip de anlaşılmayan "kötü adam" olmak yerine, kendi anlamınızı anlatın.

Ekonomik programdan mideniz mi bulanıyor? Eşitlikçi, merkezinde insan olan bir kurtuluş projesi mi istiyorsunuz? "Akıl" barındırmayan "Patladım, patlayacağım!" muhalefetinden daha iyi bir ülke çıkmaz. Çözüm, akıldadır. Muhalif bir program hazırlayın. Hiç mi muhalif iktisatçı yok?
Yönetenlerden, egemen olandan daha zeki olmanın çok keyfi başkadır. Büyük adamları komikleştirmek, onları yok etmekten daha çok kabul görecek bir yöntemdir! "Bu iş öyle değil, böyle yapılır kardeş" demenin tadına doyum olmaz.
***
Sicilyalılar Roma Donanması'nı çıplak elle değil, matematik dehası Arşimed'in tasarladığı mancınıklarla taş atarak ve ayna-ışık oyunuyla yelkenleri yakarak yendiler. Hatta Arşimed zekasıyla Romalıları öyle korkuttu ki, savaşın sonunda kaleden bir ip sarkıtması yetti. Donanma, "Kesin bir planı var" deyip sıvışıverdi. Aklınızla ürkütün onları!
***
Taş atmaktan daha zahmetli işler bunlar. Deterjan reklamındaki "derdi başından aşkın" o küçük çocuk gibiyiz hepimiz:
"Çok çalışmam lazım anne, çook!"