Düşüşün gecesi

MÜJDE IŞIL- Söz yazarı Lorenz Hart ve besteci Richard Rodgers’ın ortaklıkları, Broadway’in altın çağında “My Funny Valentine,” “The Lady Is a Tramp”, “Blue Moon” gibi pek çok klasiği yarattı. Richard Rodgers sonrasında yoluna Oscar Hammerstein ile devam etti ve başarılarına yenilerini ekledi. “Blue Moon/Mavi Ay” başarıların değil, tam tersine çöküşün peşine düşüyor. Rodgers’ın Hart’tan ayrılıp Hammerstein ile ilk kez çalıştığı “Oklahoma!” müzikalinin (1955’te de Fred Zinnemann tarafından iki dalda Oscar kazanacak bir sinema uyarlaması çekildi) prömiyerinde Hart’ın yaşadığı iç hesaplaşmaları anlatıyor.

Film, onu tanıyanların Hart’ı farklı yönleriyle daha doğrusu tezat tespitlerle tarif ettikleri cümlelerle başlıyor. Birinin neşeli dediği Hart’a diğeri hüzünlü diyor mesela. Ardından 31 Mart 1943 gecesinde Sardi’s bara geçiyor kamera. Hart barmenle, bara gelenlerle, piyanistle sohbetlerinde yalnızlığıyla yüzleşiyor.

Ethan Hawke ile dokuzuncu iş birliği olan “Mavi Ay”da Richard Linklater, başkahramanının daha doğrusu ‘başkaybedenin’ bir gecesine ortak ediyor seyirciyi. Zamana tâbi olmayı seven Linklater, bozulan bir ortaklığı ve bunun beraberinde getirdiği çöküşü, tek mekânda ve prömiyer saatlerinin sınırladığı alanda anlatıyor. Kapalı mekânın teatralliğini engellemek için Ethan Hawke’ın varlığından ve sık sık kesme yaparak kurguya getirdiği hareketten faydalanıyor. Ancak Hart’ın dünyasına seyirciyi ortak etmekte zorlanıyor senaryoda. Çünkü Hart için üzülmemizi hedeflerken aslında yaş almış ‘sorunlu’ erkeklerin dünyasının empatiden uzak dehlizlerine çekmeye çalışıyor bizi. Kendine bazen acıyıp çoğunlukla yükselen, kuyruğu dik tutmaya çalışan bir karakter var karşımızda. Eski ortağı Richard Rodgers’ın anlattıklarına bakarsak bunun kökeninde sabır kredisini bitirmesi var. Yani Hart’ın terk edilmişliğine sızlanmasını Linklater haklı görmüş ve onu bu hâle getiren nedenlerle değil, o anda yaşadıklarına odaklanmayı tercih etmiş.

Aşk değil dostluk

Hawke’ın kendinden kısa boylu olan Lorenz Hart’ı canlandırması için epey efor sarfedilmiş. Yurt dışında çokça beğenilen Hawke’ın performansı ise tıpkı boyunu tutturmak için yapılan zorlama gibi zorlama durmuş. Karakterine fiziki olarak benzeme çabası, zaten derinleştirilememiş karakteri Hawke’ın bedeninde yapaylaştırmış. Canlandıran değil de taklit eden bir Hawke izliyoruz çünkü. Elizabeth rolündeki Margaret Qualley ile uzun sohbet sahnesinde iki karakterin uyumsuzluğu vurgulanırken perdeye de hakikaten işlemeyen bir sahne yansıyor. Bu sene Berlin Film Festivali’nde En İyi Yardımcı Oyuncu seçilen Andrew Scott ise Hawke’ın zıddı performansıyla Richard Rodgers rolünü gerçekçi kılmayı başarıyor.

Filmin harika bir detayı var ki dezavantajları içinde ışıl ışıl parlıyor. Geleceğin yönetmeni George Roy Hill olarak da bilinen George Hill ile tanıştığında Lorenz Hart ona aşk yerine dostluk hikâyelerine odaklanmasını tavsiye ediyor. Bu tavsiyenin “Butch Cassidy and the Sundance Kid”e uzandığını düşündürmek, “Mavi Ay”ın sinemaseverlere harika bir hediyesi.

Ekip yine iş başında

İkinci filmden dokuz sene sonra gelen “Now You See Me: Now You Don’t/Sihirbazlar Çetesi: Daha Bir Şey Görmediniz” illüzyonların, ters köşelerin ve sürprizlerin hâkim olduğu bir elmas soygununu getiriyor perdeye. Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Isla Fisher, Dave Franco, Mark Ruffalo ve Morgan Freeman’ın serideki rollerine geri dönerken oyuncu kadrosuna Rosamund Pike, Dominic Sessa, Justice Smith ve Ariana Greenblatt dahil oluyor. Filmin yönetmenliğini “Zombieland”, “Uncharted”, “Venom: Zehirli Öfke” ile tanınan Ruben Fleischer üstleniyor.