Gülen gözlerdeki acı

Müjde Işıl - Adile Naşit’i nasıl tanımlamalı? Sanatçı ailenin güçlü genlerini taşıyan büyük bir yetenek mi? Kadınlara dair fiziksel kalıpları altüst eden bir isyancı mı? Kavuğun asıl sahibi olacak kadın komedyen mi? Hiç başrol oynamamasına rağmen her filmin başrolündeymiş gibi seyirciyi sarmalayan bir yıldız mı? Yoksa evlat acısıyla sınanmış bir anne mi? Adile Naşit bunların hepsi ve daha fazlasıydı. Ve uzun süredir şarkıcıların egemenliğinde devam eden biyografi filmlerine nihayet Adile Naşit’in hayatı da eklendi.

“Adile Naşit”in yönetmeni, Yeşilçam geleneğine bağlılığıyla sevilen Çağan Irmak. Irmak filmlerinin senaryosunu kendisi yazıyor ama söz konusu Adile Naşit olunca ‘kadın hikâyesini kadın anlatsın’ yaklaşımı ağır basmış muhtemelen. Ancak bu sezon ilk kez bir tiyatro oyunu (“Palamut Zamanı”) sahneleyen Irmak’ın Yeşilçam’ın seks dönemine kadın tarafından bakan bir metne de başarıyla imza attığını gözden kaçırmamak lazım.

Nermin Yıldırım’ın senaryosunu yazdığı “Adile Naşit”, sanatçının azimle dolu hayatının hemen hemen tüm kırılma noktalarını anlatıyor. Film harika bir sekans ile başlıyor. Naşit’in Hafize Ana rolünde ve Ertem Eğilmez’in komutuyla merdivenden inerken izliyoruz. Filmin başlarında da zamandan zamana geçişlerde Irmak’ın yönetmen tarzını hissediyoruz. Ancak Naşit’in zorlu hayatının adımlarını anlatırken kesit kesit bir yazınsal yapı kurulmuş. ‘Bu oldu, sonra da bu’ şeklinde didaktik bir tarzı var filmin. Olmazı olduran kadın teması kâğıt üzerinde etkileyici duruyor ama filmde tam karşılığını bulamamış. İnsanların sürekli ‘sen şunu da yaptın, bunu da başardın’ diye tekrar cümleleri kurdukları filmde Şevkiye Hanım’ın küçümsemesi dışında Adile Naşit’in sanat hayatında hangi zorluklarla kıyasıya mücadele ettiğini, nasıl örselendiğini göremiyoruz. Dolayısıyla derin bir çatışma sunamıyor film. Buna karşın meşhur kahkahasını ilk kez oğlunun ölüm haberini aldığı zaman, sahnede oynarken duymamız gibi zekice ayrıntılar var senaryoda. Ağlarken güldürmek deyiminin altını dolduran senaryo, oğlunu kaybeden bir annenin tüm çocukların annesi olmasına odaklandığında ise didaktik anlatımıyla bu duyguya ket vuruyor.

Söz konusu Adile Naşit olunca Ertem Eğilmez ve Arzu Film ekolü başlı başına bir film konusu. “Adile Naşit”te Ertem Eğilmez’i görmüyoruz, sadece o zengin kadronun bir araya geldiği anları izliyoruz. Bazı filmlerin meşhur sahneleri, onları canlandıran oyuncuların performansıyla bugün izlemek ise çok keyifli. “Neşeli Günler”in turşu kavgası, “Gülen Gözler”in sabun köpürme sahnesi, “Gulyabani” gibi… Ama ilginçtir, filmde “Hababam Sınıfı”nın meşhur sahneleri yeniden canlandırılmıyor, hatta açılışı saymazsak bahsi bile geçmiyor. Hâlbuki bu filmin izleyicisi sirke-limon kavgası gibi Kel Mahmut ya da öğrencilerle Hafize Ana’nın sahnelerini yeniden izlemek, “Hababam Sınıfı”nın ortaya çıkış anlarındaki konuşmalara şahit olmak isterdi. Hafize Ana’sız, Adile Naşit’in annelik vurgusu da eksik kalıyor.

Arzu Film’in yıldız ekibi

Adile Naşit’i canlandıran Meltem Kaptan, usta sanatçıyı iyi analiz etmiş. Taklit etmekten ziyade duygusallığını yansıtmayı amaçlamış. Fiziki olarak da hayli benzemiş.

Arzu Film ekibinin yıldızları da filmde yer alıyor. Levent Can’ın Münir Özkul performansı kusursuz. Seda Bakan da Müjde Ar rolüne iyi oturmuş.

Şevkiye Hanım rolünde kısa süre görünen Tülin Özen, sonrasında ‘bu oyuncunun da biyografisi çekilmeli’ dercesine etkileyici bir performans sergilemiş.