Hayat piksellerden ibaret

Seray Şahinler- Sanatçı, hayatının son 35 yılına, camın dayanıklılığı ile kırılganlığı arasındaki hassas ve ince çizgiden bakarak, cam parfüm şişelerine ‘hayat verdi’. Sanatçının fotoğraf ve heykeli buluşturduğu, hafızayı bugüne taşıdığı işlerinden oluşan sergisi “Geçmiş-Şimdiki Zaman”, 23 Kasım’a kadar Arevyan’ın Nişantaşı’ndaki stüdyosunda sanatseverleri bekliyor.

Önce fotoğraf demek istiyorum… Fotoğrafın sizdeki yeri nedir?

Doğdum, biraz büyüdüm, biraz yürüdüm fotoğrafın içinde oldum. Önce resimle başladım sanata, iki yıl çok yoğun resim yaptım. 40 yıl öncesinden bahsediyorum; fotoğraf bugüne göre o zamanlar çok yeni ve heyecanlıydı. Ticari olarak, moda fotoğrafları üzerinde çalışarak özel bir hikâyeyle ve anlatıyla yol aldım. 20 yıllık ticari hayatımı kendim için değerlendirdim. O hayat benim teknik olarak güncel kalmamı sağladı. Hayatımda hiçbir zaman fotoğrafın gerçekliğiyle ilgilenmedim, gerçekliği sorgulamadım. Uçan kuşu, akan suyu, kaldırımdaki bir şeyi çekmek aklıma gelmedi. Kendi anlatımlarımı, kendi hikâyelerimi fotoğraflaştırmak istedim. Bunun için de hep soyut ve başka bir anlamı oldu fotoğrafın.

Peki ilk kez cam üzerine çalıştınız, bütün bu çalışma da bir sergiye dönüştü. Cam ile nasıl buluştunuz?

35 yıldır kullandığım bir parfüm vardı, bir kadın bedenini andıran parfümdü. Parfüm şişelerini biriktirmeye başladım. Bitenleri çekmeceme koyuyordum, açınca kıpırdıyordu, 20-25 tane olunca bir topluluk olmaya başladılar karşımda. 10 yıl önce ‘bunlarla bir dönüşüm yapmalıyım’ diye düşündüm ve biriken parfüm şişeleri 35 tane olduğunda son 35 yılımı anlatan bir hikâye oluştursunlar istedim. Dört yıl önce açık alev cam eritme dersleri almaya başladım. Amacım camın nasıl yol aldığını, nerede eridiğini, nerede donduğunu görmekti, ustalarla hep iletişim hâlinde oldum. Beni o kadar cezbetti ki kendim yapmak istedim. Sergidekilerin yüzde 90’ını ben yaptım.

Camla çalışmak nasıl bir süreç ve pratikti sizin için?

Enteresan bir kontrol gerekiyordu. Tam bir hayat meselesi, yaşamın tam da kendisi. Neyi ne kadar düşünürsek düşünelim hayatımızı kontrol edemiyoruz. Benim yapmak istediğim şey hepsinin doğal biçimde kendi piksellerinin oluşmasıydı. Hayat da zaten yaşadığınız yıllara dönüp baktığınızda piksellerden oluşuyor. Yıllardır benimle olan camları aslında onlardan kurtulmak için yapmıştım ama gelin görün ki daha çok bağlandım. İlk başladığımda eşime ve oğluma bu eserlerden bahsettim, çünkü önce kendime samimi olmak istedim. Bir tanesini denediğimde ortaya çıkanın 25 sene önce çektiğim bir fotoğraftaki formla aynısı olduğunu gördüm. Sonra karar verdim ki onlar benim gerçekten içimden çıkan şeylerdi ve fotoğraftaki jestlerimle aynıydı.

Eserlerin ismi oğlundan

“Görsel bir hikâye”, “Bir sığınak”, “Kadın bedeni”, “Anlık bir hafıza”, “Yeni diyaloglar” gibi isimler vermişsiniz eserlere. Çok ilgi çekici ve çok edebi geliyor kulağa. Heykellerin ismi nasıl oluştu?

Kendim uzun bir manifesto yazmıştım. Onun içinden anlamlı isimleri çıkarıp çanaklara koydum. Oğlum sergiden önce geldiğinde, bir çanağa koyup ona verdim. ‘İsimler bunlar, heykeller de bunlar, sen eşleştir’ dedim. Çok duygulandı, benim 35 yılıma tanıklık etmiş biri olarak istedim ki hikâyeler neyi çağrıştırıyorsa o isimleri versin. Öyle de oldu.