Pop ile Anadolu’nun mesut birlikteliği

Badem, Ayna, Kıraç, Haluk Levent... Şimdiki Anadolu rock ve pop sanatçılarından birkaçı sadece. Peki bu Anadolu ezgileri nereden çıktı geldi ve modern hayatımızda nasıl bu denli yer edindi?
Cumhur Canbazoğlu, “Anadolu Pop-Rock” kitabıyla okuru, müziğin esas olduğu bir zaman yolculuğuna çıkarıyor. Türk sanat musikisi ve Osmanlı’yla başlayan yolculuk; Doğu ve Batı ezgileriyle harmanlanan, kültürler geliştikçe gelişen, zamanla büyüyen ama köklerini kaybetmeyen bir müzik ile sona eriyor. Ortaya pop ve rock akımlarıyla evlendirilmiş Anadolu kültürü; ‘Anadolu pop-rock’ çıkıyor.

İki perdelik tarih
Anadolu pop-rock’un tarihini Canbazoğlu iki perdeye ayırıyor. İlk perde, Anadolu pop-rock müziğinin politikleştiği zamana denk geliyor ve politika işin içine girdiğinde müziğin ‘yeni’ ve ‘taze’ yanı çürüyüp gidiyor. Eski geniş kitlelerin yerini daha küçük kitleler alıyor ama müzik küçülmüyor. Canbazoğlu’nun birinci perdesi, Erol Büyükburç’un sesi, Barış Manço’nun tarihe geçen şarkıları, Cem Karaca’nın dinamizmi ve daha birçok önemli sanatçının müzikleriyle yankılanıyor.
İkinci perde ise politikanın geri planda kaldığı ve müziğin ön plana çıktığı ‘90’ların Anadolu pop-rock’unu sunuyor. İkinci perde sanatçıları, ilk başlarda ‘60’ların müziğini ‘kopyalamak’, orijinal parçalar oluşturmamakla suçlanıyor. Oysa ‘90’ların sanatçıları sayesinde Anadolu pop-rock, kökenlerini kaybetmeden günümüze kadar Haluk Levent, Baba Zula, Engin Özer gibi isimlerle geliyor.
Canbazoğlu son olarak, “Sazıyla, sözüyle destek verenler” bölümü altında ozanlarımıza yer veriyor: Yunus Emre, Karacaoğlan, Aşık Veysel ve Nâzım Hikmet’in de aralarında bulunduğu sanatçılarımız, farkında olmadan Anadolu pop-rock akımının öncülüğünü ediyor.
Canbazoğlu’nun “Anadolu Pop-Rock”u, Türk müziğinde kitap sayfaları arasında bangır bangır bir nostalji yolculuğu düşeyenlere, bu müziğin hayranı olup kökenlerini öğrenmek isteyenlere, hatta Anadolu müziğini hiç dinlememiş olan kesime bile hitap ediyor.