Beden ne yerse, cilt de onu konuşur

Aliye Nilperi Vatandost - Son yıllarda “organik” kelimesini sıkça duyuyoruz. Organik beslenme, organik ürünler, organik bakım… Kelime hayatımıza yerleşti ama anlamı çoğu zaman parçalanıyor. Beslenme başka bir konu, cilt bakımı başka bir alanmış gibi ele alınabiliyor. Oysa beden, beslenme ve bakımı ayrı alanlar olarak değerlendiren bir yapı değildir.

Beden için içeri girenle üzerine temas eden, benzer bir etkileşim alanında değerlendirilir. Yediğimiz her şey sindirimden geçer; sürdüğümüz her şey ise cilt yoluyla bedene temas eder. Bu görüş yeni değildir. Geleneksel yaklaşımlarda cilt, bedenin dışa açılan bir yüzü değil, bedenle sürekli iletişim hâlinde olan canlı bir alan olarak görülür.

Uyum, bedenin doğal ritmini destekler

Bu yüzden organik beslenirken temiz içerikli bakım ürünleri yerine cilde sentetik içerikler yüklemek ve bedeni içeriden yormak, bedenin dilinde bir çelişki yaratabilir.  Beden tutarlılığı sever. İçerisiyle dışarısı uyumlu olduğunda rahatlayabilir.

Organik kavramı yalnızca bir etiket değildir. Bir yetiştirme ve üretme biçimidir. Toprağın kimyasalla zorlanmadığı, ritminin bozulmadığı, dinlenmesine izin verilen bir sistemdir. Böyle bir toprakta yetişen bitki daha yavaş büyür ama daha yoğun bir içerik taşır. Kendini koruma kapasitesi yükselir.

Bu fark yalnızca besin değerinde değil, bakım ürünlerinde kullanılan yağların ve bitkisel özlerin bedenle kurduğu ilişkide de hissedilebilir. Organik bir yağ ya da öz, ciltte sessiz ama etkili şekilde çalışır. Hız vaat etmez. Cildi yormadan, zorlamadan, kendi ritmini bozmadan desteklemeyi amaçlar

Cildin aradığı şey hız değildir

Modern bakım dünyası hız üzerinden konuşur. Daha hızlı parlaklık, daha hızlı sıkılaşma, daha hızlı sonuç… Oysa cilt hızdan hoşlanmayabilir. Cilt uyumdan hoşlanır. Sessiz ama düzenli destekten yanadır.

Bu yüzden organik ve temiz içerikli bakım ürünlerinin etkisi çoğu zaman hemen fark edilmeyebilir. Uzun vadede kendini hissettiren bir etki sunar.  Cilt, kendini savunmak zorunda kalmadığında kendi onarım sürecine daha kolay yönelir.

Antik çağda bakım bir bütündü

Antik çağlarda bu bütünlük çok daha iyi biliniyordu.Kleopatra bunun en bilinen örneklerinden biridir. Güzelliğiyle anılsa da, aslında arkasında güçlü bir bakım bilgisi olduğu düşünülür. Kleopatra yalnızca ne sürdüğüne değil, ne yediğine de dikkat ederdi. Bal, zeytinyağı, bitkisel yağlar ve sade besinler hem mutfağında hem bakım ritüellerinde yer alırdı. Çünkü bedenin içiyle dışının ayrı çalışmadığına inanılırdı. O dönemlerde yağlar yalnızca koku için değil, bakım anlayışının doğal bir parçası olarak kullanılırdı. Bitki özü saf değilse, etkisinin de güvenilir olmayacağı düşünülürdü.

Bedeni gereksiz yükten kurtarmak

Organik bakım bir lüks değildir. Bedene fazladan bir şey vermek de değildir. Aslında yapılan şey çok daha basittir: Bedeni gereksiz yükten kurtarmayı denemek. Sentetik kokulardan, uzun vadede yorucu olabilecek kimyasallardan, cildin tanımadığı maddelerden...

Bu yük azaldığında beden kendi dengesini hatırlayabilir. Tıpkı iyi beslenen bir toprağın zamanla kendini toparlaması gibi.

Geleneksel bilgide bakım; tek bir ürün ya da tek bir ritüelle sınırlı değildir. Ne yediğin, nasıl uyuduğun, cildine neyin temas ettiği aynı hikâyenin parçaları olarak ele alınır. Beden bu parçaları birlikte değerlendirir.

Ve beden, kendisine nasıl davranıldığını kaydeder. Toprak nasıl hatırlıyorsa, beden de benzer biçimde tepki verir. Ne verilirse, beden buna kendi diliyle yanıt verir.