Annem Ankara gerçekte kimin hikayesi? Zuhal gerçekte kim? Dizinin senaristi Başak Angigün'ün annesi kimdir?
11.12.2024 - 19:10 | Son Güncellenme:
Tek başına bir annenin 1990’lı yılların Ankara’sında verdiği yaşam mücadelesini anlatan “Annem Ankara”, Kanal D’nin yeni sezondaki iddialı yapımlarından biri oldu. Gerçek bir yaşam hikayesinden esinlenen dizide üç çocuğuyla hayata tutunmaya çalışan Zuhal’in hüzünlü hikayesi anlatılıyor. Dizi hayranları "Annem Ankara kimin hikayesi? Zuhal gerçekte kim? Dizinin senaristi Başak Angigün'ün annesi kimdir?" sorularının yanıtını araştırıyor...
Yakın dönemi çarpıcı bir biçimde yansıtan Annem Ankara çarşamba akşamları izleyicisi ile buluşuyor. Bergüzar Korel ve Mehmet Günsür'ün başrolünde yer aldığı dizide üç evladının annesi ve kimseye evlat olamamış bir adamın karısı Zuhal’in hikayesi anlatılıyor. Gerçek bir hayat hikayesinden esinlenen diziyi seyredenler Zuhal'in gerçek hayatta kim olduğunu araştırıyor. Peki, Annem Ankara kimin hikayesi? Zuhal gerçekte kim? Dizinin senaristi Başak Angigün'ün annesi kimdir?
ANNEM ANKARA ZUHAL GERÇEKTE KİM?
90’lı yıllarda yaşayan bir annenin yaşam mücadelesini ekrana getiren Annem Ankara dizinin senaristi Başak Angigün'ün çocukluk yıllarını aktarıyor. Dizinin başrol karakteri Zuhal ise Başak Angigün'ün annesini anlatıyor.
Annem Ankara’da, Başak Angigün’ü Mustafa Enis Bilir, ‘Başar’ karakteriyle canlandırıyor. Ailenin ortanca çocuğu olan Başar, hikâyeyi izleyicilere anlatıyor.
ZUHAL SOYDAŞLI KİMDİR?
1947’de, Erzurum’da doğdu Zuhal. Erzurum’da çocuk ve genç kız, Ankara’da anne oldu. Önüne baktığında güçlü, ardına baktığında kırılgandı Zuhal. Tıpkı ablalarının ömrüne teyellenmiş annelik gibi, onun gönlüne de bu hayatta var olmaya çalışan 8 çocuklu bir ailenin, bitmeyen çırpınışı kalmıştı. Aile deyince, zihnindeki varoluş mücadelesi onun kaçamadığı kaderi olacaktı.
Düşecekti Zuhal. Düştüğü yerden de kalkacaktı ama oğulları düşmesin diye sarf ettiği gayret, onların kaderinden bu hayatta belki de en kıymetli tecrübeyi çalacaktı. Düşmek, hünerli bir öğretmendi ve onun insana katacağı tecrübe, annelerin dahi erişemeyeceği bir mertebeydi.
Bir annenin sadece sütü değildi çocuklarını besleyen. Gözyaşıydı biraz da. Acısıydı. Çocuk haliyle, “anne kalk” diyebilmek, direnebilmek de kıymetliydi bazen. Ama acıyı yaşayan, evladına yaşatmaktan kaçıyordu. Ben düştüm, onlar düşmesin diyordu fakat hayat da böyleydi işte. İnsan, topraktan var olmuş bir cam misali, kırıldığı yerden sivriliyor, keskinleşiyordu.
