|
Mutsuz bir İrlandalı katolik çocuk olmak... Frank McCourt, Pulitzer ödüllü, çok satan kitabı “Angela’nın Külleriönde bunu anlatıyor. Laura Jones ve Alan Parker’ın sinemaya uyarladığı “Angela’nın Külleri" içine İrlanda humoru katılmamış olsa, sek viski gibi çarpardı izleyiciyi. McCourt ailesinin yoksulluğu, yoksunluğu, çaresizliği akıl almaz boyutta. Baba Malachy, çocukları evde açken işsizlik yardımını içkiye yatıran duyarsız bir ayyaş olması yetmiyormuş gibi dilenemeyecek, hatta kravatsız dolaşamayacak kadar da gururlu! Sabahları erken kalkamadığı için bulduğu bütün işleri yitirir. Emekçi falan değil düpedüz bir ayak takımı gönüllüsü! Ölen bebekler...Filmin ilk yarım saati içinde McCourt ailesinin beş çocuğundan üçü gömülüyor. Sonradan doğanlarla birlikte dört kardeş oluyorlar. Öykünün anlatıcısı Frank, daha çocuk yaşında sefaletin ve mutsuzluğun anlamını kavrıyor. Özellikle onun 5 - 8 yaşlarındaki halini canlandıran Joe Breen çok başarılı. Çocuksu masumiyetle acıların ve açlığın soldurduğu bakışı öyle bir buluşturuyor ki içiniz cız ediyor. Alan Parker, tipik bir klasik drama olan “Angela’nın Külleriöni iki buçuk saat boyunca sürükleyici kılmayı becermiş. Sürekli yağmur yağan Limerick kentindeki sefil ve hiç de adilane olmayan yaşamı tiksindirici ayrıntıları atlamadan ama zaman zaman kahkaha attıracak bir mizahla yansıtıyor. Watson ve CarlyleFrank McCourt’un İrlanda Cumhuriyeti’ne getirdiği eleştiri de yabana atılır gibi değil. Fazlasıyla yoksul olmaları bir yana, önyargılarla beslenen sınıf ayrımının mizantropi boyutuna tırmandığına tanık oluyoruz. Kilise, vakıflar, okullar ve IRA de eleştiriden paylarını alıyor. "Angela’nın Külleri / Angela’s Ashes" |