|
Uzun İngiliz’den üçüncü solo
Selvi boylu İngiliz Beth Orton, Nick Drakevari bir kız ama yaşama üç beş ölçek daha bağlı. Taze çıkan "Daybreaker", Orton’u ‘yeni ana dalga’ya biraz daha yaklaştırıyor. Sonuç müspet!
ILGIN KÜREKÇİOĞLU
 Nick Drakevari bir kız dedik ya, Drake tutkunları hemen itiraz eder şimdi. Ama yani "I Love How U Love Me"de Orton’u hatırlayın rica ederiz! Tipik bir ‘Drake’vari Orton’ baladı değil de nedir? Gerçi bu bir ‘kulvar’ oldu uzun yıllardır. Drakegiller, müziklerini çağdaş düşünce ve tekniklerle birleştirdiğinde ortaya gerçekten de ortalamanın çok üzerinde işler çıkıyor. Gerçi Orton biraz daha poplaşırsa başka bir Dido olup çıkacak ama şimdilik sınırı kıvamında tutturuyormuş gibi görünüyor. Bir de Beth’i fazla kaptırmadan dinleyecek olursanız, "Aaa, Natalie Merchant’ın bu şarkılarını da hiç duymamıştım," deme yüzdeniz yüksek. Mesela "Central Reservationöda bu tereddüt doruk yapıyor. Kendisinin ara sıra Bob Dylan’a da selam çaktığı ortada. Keza Massive Attack’a da... Orton’u hiç tanımıyor olsanız da şu geçen isimler itibariyle bile müziğinin koordinatlarını çizmişsinizdir herhalde. Bakın, abartıyorlar falan demeyin ama bu 32 yaşındaki fazla uzun İngiliz kız, gerçekten de iyi bir müzisyen. Akustik folk rock geleneğini, William Orbit ortaklıkları dolayısıyla iyice şiddetlenen elektronik müzik ve trip hop merakıyla sentezleyen bir sound yaratan Orton, sadece Orbit ile değil, Red Snapper ve The Chemical Brothers ile de çalıştı. Herkesin hâlâ pat diye hatırladığı, müthiş Chemical Brothers klasiği "Alive: Alone" size de bir şeyler ifade ediyordur mutlaka. 1990’dan beri aktif olarak olarak müziğin içinde olan Beth Orton’un ilk şahsi albümü 1996 tarihli "Trailer Parkötı. Ki buradan yine naçizane pek sevdiğimiz "She Cries Your Name" başta olmak üzere hoş şarkılar çıkmıştı. Zaten sonra da 1999’daki "Central Reservation" yayınlandı. Ben Harper ile birlikte icra ettiği "Stolen Car", albüme ismini veren parça bir de "Couldn’t Cause Me Harm", folk’un nostaljik romantizmi ve Orton’un eklektik soundunu birleştiren süper parçalardı. Albümün enstrümantasyonu mükemmeldi ve çok iyi müzisyenler Orton için çalmıştı. Piyanoda Dr. John vardı mesela.
Beth Orton, yeni albümü "Daybreakeröda da mevcut folk - rock - caz - soul - pop - elektronik - trip hop merakının peşinden gitmiş. Kendisi, Nick Drake, Tim Buckley ve itiraf ettiği üzere Fairport Convention’ın vokali Sandy Denny hallerine devam ediyor. "Paris Train", "Anywhere", "Daybreaker", "Carmella" ve "This One’s Gonna Bruise" gibi akılda kalıcı olmalarına rağmen, vaad ettiği ruhani derinlikten taviz vermeyen şarkılar var albümde. "God’s Songöda Orton’a Emmylou Harris eşlik ediyor. "Concrete Skyöda ise Ryan Adams ile düet halinde. Beth Orton belki mutlu bir müzik yapmıyor ya da başka bir kanadı memnun edecek kadar politik değil ama özellikle en akustik halleriyle insanı şöyle bir çiziyor. Şarkı yazmasını da biliyor, söylemesini de.
 Daybreaker
Beth Orton
EMI
 KÜLTÜR & SANAT
 Bakıyorum! Görüyor muyum?
Çok dinlenenler
Haberiniz olsun
Çok izlenenler
Çok okunanlar
"Kendime ilham periliği vehmetmiyorum!"
İstekli kadınlar erotizmi
40 eserli karma sergi
Plastiğin rock’la flörtü
Cunningham ile 50 yıl
Gelecek onların!
Bay Ses’i takdimimizdir
Yakıcı güneşe buz gibi Sophie
Her yerde kar var
Sait Faik kolajı
Müzik ve teknoloji
Herkesin hayalindeki cennet ayrı!
Aşk ve ütopya
Resim ve ikona cerrahı
Japonya’dan Amerika’ya
Halılarda Balıkesir motifleri
Susturma ve sindirme mi?
Oidipus bulundu!
Havadar konserler dizisi
Uzun İngiliz’den üçüncü solo
Bildik, eski dostlar
Mutlu yıllar sert adam
Üç senaryo, tekmili birden, kitapçılarda!
Şimdi onun sırası
Avrupa treni
Hayat atölyesi
Avrupa Tarihi Kentler Birliği’nin 12. üyesi kim dersiniz?
Yeni yayınlar
SAYFA BAŞI
|
|
|
