 |
 |
 Madımak trajedisinin onuncu yılında Fazıl Say'ın bestelediği 'Metin Altıok' oratoryosu 2 Temmuz 1993'te alevler altınca can veren 37 aydını temsil eden 37 metronom vuruşuyla sona erer. Eserin dünya prömiyerinin yapıldığı İstanbul Kültür ve Sanat Festivali'nde bir skandal yaşandı ve Sivas'taki katliam görüntüleri 'sansüre' uğradı. Alevler altındaki Madımak'ta ölen Metin Altıok ve 37 aydının yaşama son bakışları fazla dokunaklı bulundu! Gösteriye saatler kala Kültür Bakanlığı'nın devreye girmesiyle Can Dündar'ın hazırladığı film izleyiciden gizlendi. Sanki Sivas görüntüleri on yılda unutuldu. Belleklerden silindi ve Fazıl Say, Metin Altıok için bir 'oratoryo' bestelemese 37 aydının ne şekilde katledildikleri anımsanmayacaktı! Hadi toplumun bir kısmı Sivas'ı zamanla unuttu diyelim. Aileler ne olacak? Onlar nasıl unutacaklar? Hoşgörü, barış, uzlaşı hep aydınlardan, sol'dan mı gelecek? 1 Mayıs 1977 katliamı unutuldu. Ne oldu? Taksim'de beş yüz bin insanın üzerine ateş açarak görülmemiş boyutta bir kitlesel suikastı gerçekleştirenler ortaya çıkarılamadığı için yıllar sonra 'Susurluk' skandalıyla şoka uğradık. Abdi İpekçi cinayeti zamanında açığa çıkarılsaydı, Mehmet Ali Ağca'yı sıkıyönetim askeri cezaevinden kaçıranlar yakalansaydı, Türkiye'de siyasi cinayetler bu kadar kolay 'faili meçhul' kategorisine girer miydi? Ya Uğur Mumcu'yu nasıl unutacağız? Mumcu'nun neden yok edildiğini araştıranlar gelecekte çıkmayacak mı? Ahmet Taner Kışlalı da, Sivas'ta katledilen Metin Altıok gibi karıncayı incitmemiş bir aydın değil miydi? Yitirdiğimiz bu insanları anılarda da yaşatmayacağız öyle mi? Hoşgörünün bu kadarı fazla değil mi, tamam Madımak trajedisini Sivas'la birlikte anmanın orada yaşayan insanlarda yol açtığı bir haksızlık duygusu var. Ancak 37 aydını yok eden 'siyasi düşünce'nin de ortaya çıkıp bir özeleştiri yapması, 'özür dilemesi' gerekmiyor mu? Bunun intikamcılıkla, öç duygularını geleceğe taşımakla ilgisi yok. Kaldı ki, Fazıl Say, 'Metin Altıok' oratoryosuyla, Madımak'ı 'müzikle' anıyor. Sanat sadece 'olumluluklar' üzerine inşa edilmiş olsa, savaş ya da şiddet gibi olumsuzluklara maruz kalmış insanların onca edebiyat ya da müzik eserinde imzaları bulunmazdı. Dünyaca ünlü pek çok saygın isim, tanık olduğu çağın coşkusundan da hüznünden de etkilenmiştir. Fazıl Say da, Altıok'a ağıt yakarken, 'sanatı politize etmiyor' tersine içindeki insancıl duyguları, sevgiyi, barış ve hoşgörüyü notalara döküyor. Türkiye'nin yüz akı sanatçısı Say, Nazım'dan Aşık Veysel'e son dönemde 'bize ait' olan her şeyi piyanosuyla, besteleriyle halka taşıdı. Son yapıtı İstanbul seyircisi önünde 'sansür'e uğradı. Vazgeçme Fazıl Say. Bir daha çal! dsazak@milliyet.com.tr
|
 Çetin ALTAN
|
| Birkaç mısır koçanı
|
| Melih AŞIK
|
| Aycell bereketi
|
| Hasan CEMAL
|
| Demirel'le Amerikan düşmanlığı!
|
| Can DÜNDAR
|
| "Sachmalamayın!"
|
| Abbas GÜÇLÜ
|
| Tatil, turizm ve beklentiler
|
| Hasan PULUR
|
| Ali Kocatepe'nin matrak bülteni...
|
| Derya SAZAK
|
| Sivas'ı unutmak
|
| Meral TAMER
|
| Seni öldüreceğim için üzgünüm
|
| Ece TEMELKURAN
|
| Cola Turka: Tepki a la Turca!
|
| Tamer HEPER
|
| Haksız olan % 40 fazla öder
|
| Osman ULAGAY
|
| IMF Şefi Moghadam Türkiye'yi nasıl buldu?
|
| Güngör URAS
|
| Otelleri "yerli turist" kurtarıyor
|
| Serpil YILMAZ
|
| Karayolunu seviyoruz vessalam!
|