|
 |
|
|
Kimse annem gibi pişiremez
Yemek tarih boyunca farklı ırkların, dillerin, dinlerin bir büyük tencerede birlikte yaşadığı, eridiği, insanları buluşturan ve kaynaştıran bir olgu oldu
Bologna'da, İtalyan çocuklarla birlikte pek çok yabancı öğrencinin gittiği okulda, okul aile birliği sadece İtalyan yemeklerinin sunulduğu yemekhane mönüsüne farklı bir şeyler katmayı uygun buldu ve kuskusta karar kıldı. Böylece haftada bir kez spagetti ve makarna yerine, et ve çeşitli sebzelerle birlikte servis edilen bu yemeği sunmaya başladılar. Deney, makarnadan ne pahasına olursa olsun vazgeçemeyen İtalyan çocuklar arasında başta biraz güvensizlik yaratsa da, herkes tarafından zevkle kabul gördü. Çünkü hepimizin bildiği gibi, çocuklar çok meraklılar ve yeniliklere bayılıyorlar. Birkaç ay sonra yemekler konusunda gerçek fikirlerini ölçmek için bütün çocuklar mülakata tabi tutuldu. O okul pilot okullardan biriydi ve yöneticiler yemeğin önemli bir kültürel faktör olduğu konusunda hemfikirdi. Yani çocukları okumaya ve çalışmaya yönlendirmek için azınlıkların lezzetli yemeklerinin de üzerinde durulmalıydı!
"Yemekhanede hazırlanan kuskusu beğeniyor musun?" sorusuna en şaşırtıcı cevap bir Arap çocuktan geldi: "Evet, hiç de kötü değil ama hâlâ annemin evde hazırladığını tercih ediyorum."
Okul yöneticileri bunun "doğal" olduğunu düşündüler. Sonuçta hepimiz kendi tatlarımıza, doğruluğundan kuşku duymadıklarımıza, kendi memleketimize, kendi çocukluğumuza daha bağlıyız. Evde yapılan kuskusun İtalyan okulunda yapılandan daha çok beğeniliyor olması doğal! Ama "Ali neden evde yapılanı daha çok seviyorsun?" sorusuna çocuğun verdiği cevap pek de beklendiği gibi değildi: "Annem" dedi çocuk, "olağanüstü kuskus yapar. Sizinkinden biraz daha farklı. O bir kat kuskus, bir kat tortellini koyuyor, sonra bir kat daha kuskus ve bir kat daha tortellini... Eşine hiç rastlamadım!"
Doğal olarak herkes çocukcağızın saf cevabı karşısında gülmeye başladı. Ama ben toplumlar arasında armoniyi yakalamanın zor olduğu böyle hassas bir dönemde bu olay üstünde düşünmenin doğru olacağına inanıyorum: Yemek vesilesiyle kültürlerin entegrasyonu.
Mutfaklar da toplumlar gibi bir yere "özgü" gözükür ama aslında tarih tarafından yaratılmıştır. Yemek farklı ırkların, dillerin, dinlerin bir büyük tencerede birlikte yaşadığı, eridiği; asırlardan beri insanları buluşturan, tanıştıran, kaynaştıran bir olgu olmuştur.
Benim fikrime katılıyorsanız eğer, şimdi en sevdiğim tariflerimden biri olan pestolu spagettiyi denemeye ne dersiniz? O ya da bu şekilde, İtalyan kültürünü size daha yakından tanıtmaya katkıda bulunmak, ülkelerimizi biraz daha birbirine yaklaştırmak adına...
Pestolu spagetti
Malzemesi (4 kişilik): 400 gr. spagetti, 1 demet geniş yapraklı fesleğen, 1 kaşık dolma fıstığı, 2 kaşık ceviz, 50 gr. rendelenmiş parmesan peyniri, 5 büyük diş sarmısak, 1 bardak süzme zeytinyağı, 1 küçük kaşık sirke, yettiği kadar tuz.
Yapılışı: Cenova şehrinden gelen bu eski tarif, kesinlikle hiçbir malzemeye çelik değmeden, yani tahta havanda ezilerek hazırlanmalı. Maalesef uzun ve sabır gerektiren bir iş, dolayısıyla ancak zamanı ve isteği olanlar yapabilir... Zamanı ve sabrı azıcık bile olmayan ben ise fesleğen yapraklarını, sarmısağı, peyniri, sirkeyi ve tuzu blendıra koyuyor, yavaş yavaş zeytinyağı ekleyerek karıştırıyorum. Daha sonra yeşil kremada küçük parçacıklar halinde gözükecek şekilde dolma fıstığını ve cevizi ekliyor ve sosu haşladığım sıcak spagettilerin üzerine bolca döküyorum. Yanında beyaz şarapla birlikte servis ediyorum. Türk arkadaşlarım bayılıyor. Hadi siz de deneyin!
donatellapiatti@hotmail.com
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
İletişim
Business
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
