|
Genç şiddete dair:
'Kız meselesi'!
Başlangıçta böyle değildi; insanoğlu, bugünkü kadar net çizgilerle "çocuk" ve "yetişkin" olarak birbirinden ayrılmıyordu.
Yetişkinler, hayatı, "ayıp", "ağır", "karmaşık", "acı", "müstehcen", "zor" diye günümüzdeki kadar saklamıyorlardı çocuklardan.
Sonra matbaa icat olundu, bilgi karmaşıklaştı vesaire ve insan hayatı, çocukluk ve yetişkinlik olarak keskin çizgilerle ikiye bölündü. Çocuklar bir tüketici pazarı olarak tanımlandıktan sonra da iyice kurumsallaştı mesele, artık çocukluk, insanlığın günü gelince terk edilecek bir yarımadası haline geldi.
Meselenin sınıfsal tarafı da var elbette. Yoksul çocuklar hiçbir zaman üst sınıfın çocukları kadar çocuk olma hakkına sahip olmadı.
O çocuklar hiçbir zaman "çocuk odaları" veya "çocuk konfeksiyonu" reklamlarının ya da çocuk psikologlarının hedef kitlesi olmadığı için hep daha ihtiyar çocuklar oldular kolejlerde okuyan, "asıl" çocuklara göre.
Ancak bugün, artık bütün dünyada tersine çevriliyor süreç. Çocuklar geçen yüzyıla göre daha hızlı büyüyor ve "karmaşık" hayat yetişkinlerin tekelinden çıkıyor "iletişim çağında". Hatta çocuklar, yetişkinlere göre daha hızlı "iletiştikleri" için bazen daha çok şey biliyorlar dünyaya ve hayata ilişkin.
Artık dünya çocuklara da açık; savaşmak da sevişmek de "saklanamaz" hale geldi çocuklardan. Bu, biiir!
Ortalamanın faşizmi
Teorik olarak seçim yapma iradesine sahip olan yetişkinler olarak, bu yazıyı okuyan siz, ne kadar direnebilirsiniz ortalamanın faşizmine? Başkaları gibi olmadan ne kadar durabilirsiniz hayatın ortasında? Şiddet kültürüne batırılıp çıkarılmış bu ülkede "şiddet karşıtı" olmaya, şiddetsiz yaşamaya ne kadar muktedirsiniz? Maruz kalmadan ve bırakmadan... Ne kadar mümkün?
O zaman niye çocuklar "çocukluk" adlı başka bir dünyada yaşıyormuş gibi yapıyoruz? Şiddet niye yetişkinlerin tekelinde olsun ki? Başbakan bile vatandaşlarına sözlü şiddet uygularken , öğretmenler, ebeveynler çocukları döverken çocukların da ellerine bıçak alması neden bu kadar inanılmaz?
Aynı televizyonu izlemiyor muyuz, aynı sokaklardan geçmiyor muyuz bu çocuklarla? Yapabildiklerini yapmaktan niye kaçınsınlar? Çocuklar "melek" olduğu için mi? Yetişkinler olarak, koşulsuz bir itaat beklentisiyle sindirilmiş çocuklar üzerinde uygulanan şiddetin, yani yetişkinlerin tekelindeki şiddetin patlak verişidir bugün yaşadıklarımız. Bu, ikiii!
Düşünmesin de öldürsün!
Bu çocuklar, tek tek eline bıçak alanlar değil, şu anda Türkiye'de on sekiz yaşının altında olanlar, düşünmesin, kafası çalışmasın, "solcu-molcu" olmasın diye az mı karnını çatlattı muktedirler.
Alın işte size "zararsız" çocuklar! Allah'a şükürler olsun, solcu-molcu olmadılar. Herhangi bir ideolojileri yok. Bu dünyada hiçbir şeyi değiştiremeyeceklerine, "sakın ha!" fazla soru sormamaya iyice ikna edildiler.
Mutsuz hallerini gördükleri anne ve babaları gibi olmaktan başka seçenekleri olmadığına, hayatın bu olduğuna, değiştirilirse insanın "anarşik" olacağına inandırıldılar.
Soru sormaları değil, sorulan sorulara seçenekler arasından bir cevap vermeleri gerekiyordu zaten.
O deli kan nereye akacak peki? İnsanoğlunun yaratıcı enerjisini bu derece engellerseniz sonunda böyle işte kendi kendini imha eden, deli, kırıcı, dövücü bir karanlığa dönüşür "delikanlılık". "İki lafın arası aşk acısı" olunca bu memlekette ve başka her şey ayıp ilan edilirse çocuklara, sonunda "kız meselesinden" çıkar öfke. Bu da üüüç!
Arkadaşını öldürenin değil ama ben hâlâ gençlerin tarafındayım! Çünkü bu işin, onlar konuşmadan, yetişkinler tarafından onlar adına çözülemeyeceği kanısındayım.
ecetem@hotmail.com
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Emlak
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
