|
 |
|
|
"Anibal gelsin de, gör!"
yural@milliyet.com.tr
Çocukları korkutarak eğitmek, günümüz ebeveynlerinin ve eğitimcilerinin başvurduğu yeni bir yöntem değil. Çocuk oyunlarında olduğu gibi, çocuğa yaklaşımda da yıllar öncesiyle bir benzerlik gösteriyor bu alan. Bugün çocuk oyun ve oyuncaklarına karşı gösterilen tutuculuk ister oyuncak bazında olsun, ister sanal dünyanın internet oyunları çerçevesinde olsun, kendini açıkça ortaya koyuyor. Özellikle cinsellik konuları; edebiyat, çizgi roman, sinema filmi bir tabu. Ama nedense, şiddete eğitim öğesi gibi bakıldığı için daha umursamaz yaklaşılıyor.
* * *
Max Kemmerich'in "Tarihte Garip Olaylar" kitabında anlattığına göre, ilkçağ çocukları da oyuncak bebekler, tahta atlarla oynarlarmış. Romalı çocuklar, bugünkü çocuklarımız gibi bu atlara biner, topaç çevirir ve ellerindeki kamçıyla topaçlarına vurup onları şaklatarak döndürürlermiş. Ayrıca tahterevalli, körebe, askercilik, çember, top, tek mi çift mi gibi oyunlar oynarlarmış. Çocuk oyunları içinde de, bütün dünya çocuklarının bugün de oynadığı körebe oyunu varmış. Biri gözlerini yumar, bir başkası gelip gözü kapalı çocuğa vururmuş. Ebe, vuranın kim olduğunu bilirse ebelikten kurtulur, bu kez vurup tanınan çocuk ebe olurmuş. O da yediği yumrukların kimden geldiğini bilinceye kadar ebe kalırmış. Eski Yunan'da da, Roma'da da bu oyunların özel isimleri varmış. Bizde körebe denildiği gibi.
* * *
Günümüzde kitaplar, televizyonlar, sinema filmleri çocuklarımızı öcü, cin, ecinli, sihir, hayalet, uzaylı, canavar, doğa ötesi uyduruk güçler gibi saçma sapan karakterlerle korkutuyorsa, geçmişte de çocuklar Roma'da Mormo, Lamia, Gello gibi ünlü karakterlerle korkutulurmuş. İÖ 212 yıllarında yaramaz çocukları sindirmek için özellikle söylenen bir deyim varmış: "Anibal gelsin de, gör!"
* * *
Yıllar önce İtalya'nın eski, ortaçağdan kalma bir kasabası olan Cortona'da kırk beş gün gibi uzun bir süre kalmıştım. Bu, İtalyan ortaokulunun yaptığı bir yaz gezisiydi. Oldukça sakin ve herkesin birbirini tanıdığı bir kasabaya birdenbire bir otobüs dolusu kız öğrencinin gelmesi kasaba halkını şaşkına çevirmişti. Üstelik de bunlar çok iyi İtalyanca konuşan Türk çocuklarıydı. Kasaba kısa sürede çocukları bağrına bastı. Pazarda, dükkânlarda, kasaba pastanelerinde Türkçe ve İtalyanca konuşan çocuklarla dolmuştu her taraf. Oldukça güvenli, büyük bir evin avlusu gibiydi kasaba. Ama ertesi hafta çıkan yerel gazete"bir muziplik yapmaktan kendini alıkoyamadı ve gazetenin başlığını şöyle verdi: "OH MAMMA, LE TURCHE! - Anne Türkler!" Sonra belediye başkanının eşi, "Burada ve İtalya'nın pek çok yerinde eskiden beri söylenegelen bir sözdür bu. Çocuklar uyumadığı zaman anne-babalar, 'Bak, uyumazsan Türkler Gelir!' diye onları korkuturlar," dedi. Bizim, gazetenin başlığını sevimli bir 'Hoş geldiniz!' olarak yorumlamamızı istedi.
* * *
Korkutmak, şiddetten önce başvurulan bir yol. Yani, eskilerin öğretisiyle, "Nush ile uslanmayanı etmeli tekdir, tekdir ile uslanmayanın hakkı kötektir!" Yani önce çocuğu uyaracaksınız, tekdir edeceksiniz, korkutacaksınız; yine mi istediğiniz gibi davranmıyor, bu kez basacaksınız dayağı. İşte çocukların korkutulmasının ve sunulan oyuncakların, üretilen karakterlerin, bilgisayar oyunlarının altında çocuk sevgisi, çağdaş çocuk eğitimi değil, hep onları düzene uygun "uydu kafalar" olarak yetiştirme kaygısı yatıyor.
|
|
|
|
Sık Kullanılanlara Ekle
Açılış Sayfası Yap
Sitene Ekle
İletişim Kurumsal
Blog
Haber İndeksi
Arşiv
Haberci
Üyelik
Bülten
