|
ŞİİRLER *Su ve Aşk* Soğuk bir nefesten doğdu kundağı güneş.. Isındı / nefes alıp verdi ellerini açtı yükseldi / zikri, sitemi / aşk.. Uykuyu rengi tadı / azât etti su düşüne rehin.. aşk can (s) sırrı sır, yüreğinin mahşerinde gezgin Kemikten bir kalem ucuyla dağlandı nazar / su, gelin.. hem yere hem göğe nikahlandı Cemalinde yanan tunçtan bir libas çoğaldı / aldattı.. Hal ; üç güvercin gagasında şarap… Timsah derisinde köşk hurufun zehrini besleyen /asırlardır uyuyan küpler … Şiş göz kapaklarında / dokuz can çatışan, kesik bir parmak ucu ve ayaz ki / kıskanır emzirdiği çocuğu… küllerini harekeler yıldız.. su rüyada rüya da suda g(örül) ür çekiştirildi tül / açıldı atlas / işaretlendi bereket ve aşk … HİÇ/KİM/SE “Ben hiç kimseyim, sen kimsin? Sen de hiç kimse misin? Öyleyse bizden bir çift var Sakın söyleme! Bizi sürerler biliyorsun! ” Emily Dickinson Parmak aralarından süzülüp giden sükut… kıvranır/ kesik, kopuk kırık duvarlarda… Sır hazine ay ve yıldız, karbon kağıdının gölgesinde … sırrın / varlık- yokluk kapısı kilit … gömüldükçe yüreğe / gizlendikçe asalete aşk seni, sen aşkı / ne kadar anlarsınız? İns’in lügat manası / harabelere köprü ki harabeler tahtındır… uyan bu rüyadan! Çekilemeyen fotoğraf karelerine kazıdım ikiz düşüncelerimizi ve yanan can’ı … kareler boş… Biz (iz) meydan okuyan! Düşler boş… bir kaktüs gizlendiği suda dirildi/ dinledi avuç içlerini, sakındı vücut kendini kader yol, yol sen / hangi yön ben? Taşır/ kervan yüklendiği tekerlemeyi Utanan / ter’in damarında sızlanırken öğütülür ruhta/ iç dünya labirenti, ene saklı / cevherin giriş çıkış döndürür elindeki küreyi ya yüreğin çarpım cetveli ya da ilk adımın teselli.. ben? Hiç(lik) de saklı derinlik sen hiçte / kör ben … Yolcu dergisi / 36 sayı Kapak yazısı(şiiri) Kadın, Gül ve Mum Kırılgan yüreğiyle zârif bir takıdır, kadın buzdan mavi bir gülün üşüyen nöbetlerine.. Dudak arasında ses alın çizgisinde ışık; ter döker tezatların koltuğuna.. Karanlık hüznü sırtlayınca gecenin avuçlarında soluklanır mum.. Toprağın buharında çillenen tohum kilidi açtığında; gül, kalbine kanar mum, geceye yanar kadın, içine ağlar.. Sessizlik terkibi çözdüğünde kadın, gül ve mum; vücut bulur kalemde ... Geri döner esreler...Medler susar ilk kitabe ...Kadına Uzun ve dolgun kirpiklerinde ayrılan ıstırap öğeleri cilveleşir kadının yaşam metninde.. Yüreğinde çelişen mevsim külleri,nişan hurufun katli mimiklerinde, yas acıyı harlayan, kalbindeki mim … Kadın, kader …Aynaların diline düşer görüntü her kavmin ezberidir ki kehanet – düş - ateş yaşlanır zaman askısında.. Bir dizin kinle cilalanan duyguları çöker - im sessizliğiyle dibine ve aynaların suretine konar..Kadın Akik taşlarıyla düğmelenir çaresizlik hayallerine Ahların boy gösterisi …Kan, heyecan parmak uçlarında kabus,umutlarına iliklenir ki – im silinir dünden aynaların diliyle seslenir.Kadın Cezimler susar, geri dönen şeddelerle ikinci kitabe (gül) e (Devam edecek) Yüreğimden Göç Eden Kelimelerin tatlı, candan tebessümleri tanıtmıştı seni. / Bazen derinliğe kıvrılan manalar bazen de odaklandığım düşünceler... Her anı seninle bambaşka / bir güzellikte geçirip, huzura doğru yönlenmek ki zamana düşman olduğum vakitlerde olmadı / değil... Yüreğin; beklentisiz, koşulsuz dostluk bağıyla örülmesi ve sadece duygularda buluşması, / gözlerin yıldızlarda bulduğu haz gibi ya da denizin maviliğinin ruhu mest edişi gibi... Anlattıkça / değil hissedikçe önem kazanan hislerdir bunlar. Bir ufuk çizgisinde düşleri boyayan hep aynı renk / olsaydı; mesela her eseri yeşile boyanmış düşünelim; yeşil ve yine yeşilin tonları. / Acaba çok mu şey istemiş olurduk... Duyguların ışığı karanlığımıza rehber olsaydı, / hüzünler bizde "anlıkta olsa" eriyip kaybolsaydı, kaybolabilseydi. Nazlı, ürkek gülüşlere yelken açan Mutluluğun ellerini, ikimiz Sıkıca tutup huzurun bakışlarında Tekrarlanan duyguları Serseydik ömür sayfamıza.. Zor / Kolay Ne varsa beraber göğüsleseydik ... önce ihanetleri silseydik yaşamdan Sevdayı özde yaşayan gönüllere Göz yaşları düşmesin diye … Sonra ; O iç acıtan..o affı mümkün olmayan O insanı derinden yaralayan O her şeyi bir anda silip yok eden Yalanı... Kaldırsaydık hayattan. Ben, Düşünüyorum şimdi, içimde sessiz depremler olurken Hakkım var mıydı ressamın elinden Fırçayı alıp Ütopik bir tablo sermeye. Oysa ki beynim şartlandırılmıştı yaşamın / kambur manzaralarına. Biliyordum mutluluğun ve huzurun hiç çiçek/ açamayan bir bitki olduğunu. Son defa yaşamın bana oyun oynamasına izin verdim,/ silerken maziyi tereddüde düşmeden; seninle beraber yüreğimden tamamen göç eden öyle/ çok şey oldu ki... Unutabilmek İçin Unutabilmek İçin.. Düşlerimi; geriye bana yansıtan o puslu aynaya / takılı kaldı gözlerim, duygularımı haber kiplerine ekleyerek hayatı izlemeye koyuldum. Çekingen Ürkek Ama Kararlı... Adımlar oldu tek dosttum. Hayatı avuçlarıma aldığım suya ekledim, avuç / içlerimden kaymak için yarışan, saniyeleri susturan bir akış... Mani olmak için kollarını sıvayan güç kavramı,/ acıların, hüzünlerin sesinde donup kalınca... Hangi fırtınada kayıplar olmaz ki... Titrek ışıkların / büyülü dansında gezinen kelimeler / yaşamın alaycı gülücüğü Zafer edasından ayrılamayan Keder Izdırap Ve sevdalara gebe olan yürekler... Huzurun hangi/ yüzünde kesişir hisler... Beklemeye koyuldum Bir başka yüzde buluşamayan tanımsız sözcüklerin/ kargaşası yüzüyor mana adını verdiğin denizde... Yorgunum Kısa olacak adımlarım Hayata aydınlatan avizeler gözlerimi kamaştırmadı hiç / sadece yeşil düşündürdü beni / yüreğimi benden söküp alan yeşil... Yeşilin koynunda düşlerle beslenir sevda.../ Mutluluk bir serap ve umut tepelerinde dilenci olan sevdalar... Gördüğünüz hangi rüya altın kuşakla sizi bağlamadı / ki....simlerle işlediğniz duyguların ilhamı fısıldanıyor kulaklarınıza Göç gerek bu kana Şah damarında yalancı, riyakar misafirler çarpıyor Geçmiş - gelecek köprüsü Arsız seslerin şenliğinde.. Hancı her kimliğe bir defa bakar değil mi O başını eğişinde O suskunluğunda Gizemler gülümsemez hiç... Hayat çizgisi... Bir defa tanıdım seni / bin defa da dua ediyorum... Unutmak için. Unutabilmek için. SENDEYİM SEVGİLİ Aşkın semalarında, firari sevdaların ağıtlarında Sevgilinin yokluğuna kıvranırken ruhum Üzüntüyü Sarıp sarmalayan bir yolcuyum... Acılarımı harmanlayan şimal rüzgarları Ne de çabuk sustu? Hüzünlü yüreğimin üzerine Hangi el mutluluğu inşa edecek? Gülümsemenin adını bile unutmuşken Umut tepelerinde bir dilenci olmuşken Sus ne olur... Teselli istemiyorum! Beni bana bırak içimde kalmasın sözcükler, ve Dinle; Bu akşam düşte Şahmaran Gece destansı aşklara vuruyor yüzünü Hilalin yarı loş ışığıyla Uykusuzluk; uzuyor, düşüyor, Sağır, dilsiz ama hissedebilen mısralarıma... Şahikalarda asılı kalan duygular Ses veriyor düşüncelere; Ve Sûru üflemeye hazır İsrafil'in Sabrına aşina ya yürekler Aynı nizamla... Sendeyim sevgili Aşkım sensizliğe akan Göz yaşlarımı kristalleştirerek Belkıs'a hazırlanan tahttan Daha görkemli bir taht hazırladı Sana gönlümde. Zaman perdesini çektiğinde Ben, sendeyim sevgili... Ayrılığın katmer katmer beslediği Sevdanın; dudaklarından bir kıvılcım Düşerken Kays'ın kalbine O tek bir kıvılcımla, aşkına kül olan Kays'ın Gönül gözlerine tecelli eden O nazlı yarin, Leyla'nın da Yüreğinde çalkalanan hasret duası ile Ben, sendeyim sevgili... Melaikelerin şeffaf kanatlarında Ölümsüz aşkların vaveylası, sonsuzlukta yankılanırken Tuttuğum eller, sabrın huşulu raksıyla Güvene hicret ettirdi ya Ben, sendeyim sevgili... Bir yediveren çiçeğinin mevsimlerde bereketi Bir de sevgilinin o emsalsiz hayali Sır olup yerleşti ta içime.. Kimsesizliğe soyunmuş Alplerin güzelliğine Göz kırpan tan vakti, Sahipsiz umutlarla kalbe doğarken Erişilmez aşkların yıldızı Zühre'nin Derin iç çekişleriyle Ben, sendeyim sevgili... Seninleyim sevgili... GURUR Sert kayaların amansız yalnızlığına Kardeş ve esir, Bir kader masalının Yüreğinde birikmiş çıkmazlar Rengini yitirmiş anıların avuçlarında Görünmeyen tutkularla, Duygularda açan çiçekleri Koklarken umursuzca; Yenilgilerin ezikliğinde de Uçuşurken toz bulutları... Sen; Başını kaldırıp bakamıyorsan Ve bu dalgınlığa bir son veremiyorsan, Kızıl tufanda yankılanan hıçkırıkları da duyamıyorsan, Sanma ki; Elvedalar gururların koynunda uyuyor... O elvedaların zümrüt bakışları Senin, kalbinde cem olacağı gün Tiryakisi olduğun yıkışların Düğün şenliğinde; Sana, anlayışların servetini bırakarak İçimde sen gideceğim... Sessizce... Sımsıkı tutsan da ellerimi, Israrlı bakışlarında demlense de aşkımız, Bu sevginin tuğrası gurur, Sensizlik ıstırap, Yaşamsa haram olsa da bana; Dedim ya, bu sevginin tuğrası gurur, Düşüncelerimde tutukluyum, Gördüğüm bir çukur aynada Hep aynı resim... Hesapsız ilerleyişlerin tutanağına Ve senin sürgüne gönderdiğin O zayıf noktalara takılı kalmayacak kadar Asilliğe örülü ruhum... Hem de mağrurca... Yine çelişkiler kesişiyor ufuk çizgisinde, Acılı öykülere esiyor rüzgar, Karanlık, ıssız şimdi sevdalar Ve toprağın kalbine düşerken yağmurlar, Hasretin bir bir acısı da dinerken, Süzülmüş her bulanık Suda da mı boğuluyor ne insan? YEDİ EFSANENİN ARDINDAKİ AYÇA KIZ * Toplandı aşkın şûrası Ecdadın gümüş kaplı kılıcı çekildi yedi ayrı efsaneden, yedi ejder yere devrildi yedi ayrı dağ geçildi... Birbirlerine kavuşamayan yedi aşığın başını beklediği kır çiçeğinin boynundaki sır arması sularını inatla kızıla boyayan Nil’e kurban adandı... adandı da öyle gebe kalındı Ayça kıza Yol uzundu; güneşin kirpikleri açılıp açılıp kapandıkça hararet hem bedeni hem ruhu sardıkça destanların suları içildi... Heybelerde serapların ağırlığı ayazlarda ısınan nasırlarla cilveleştikçe satır başlarına kafa tutan irinler ki kanla yara... Aynı toprakta... Gündüzle gece birbirinin yüzünü okşadı... İkide bir Deli Dumrul köprü başlarını kesti istemem ben akçeyi aşka ihanet adlı hikayeyi, anlatın, anlatın deyip durdu... Kayalıklarda Akçakoca başıyla işaret verirken her kervan bu gece Deli Dumrul a ihanetleri anlatmadan geçemedi... Hira dağında zikir sofrası açıldı ak sakallar nur yağmurunda yıkandı Yıkandıkça pak bir yazgı işlendi Ayça kızın alın semasına Ardından; zaman sancıların ipiyle kendini astığında Peygamber sabrıyla dil ısırılırken şahlanan acılara koca bir feryat gerekirken hiç kımıldamayan dile hayran kaldı bezm-i alem Sevdan ve gururun ikiz bir doğumda, göbek adın Hintl i gelinlerin eli değmiş narin alnına oynadıkları çayda çıra... ve o kara nazara kör çalmakmış Ayçam... Meleklerin ak kanadı ilk kundağındı senin Ayçam, her kalbin biricik kristal vazosu Göz yaşlarını besteleyeceğiz büyüdüğünde Azametini sırtlayacak kınına geri soktuğumuz hasetler kaldır başını Ayça Ay senin adında nankör sevdalar parlıyor yalnızlık adasında Güve otlamış hatıraları açma be Ayçam Zehirle harç olmuş kelimeler sandığına Kalk, sende bir kilit vur... vur da Işık cümbüşünde ağma bakışlara tutunan yürekler dikenleriyle seninde canını yakmasın ay gözlüm... Ayça gülücüğünde şımaran çaresizlik her gece gölgen Nilay ın damarlarından akan taze kanda buluşurken < Aşkar ın elinde titreyen beyaz incilerde dirilir karanlıklar ve ertelenen aşklar donuklaşırken iki göz bebeğinde susuşlar örülür çaresizlikte... Yokuşa sürdüğüm şiirimde mimlenir gurur, sevda Kaldır başını Ayça bak, ay senin adında... * Aşkar: Ayça'nın haberdar olamadığı sevgili Not: Ayça: Ayın ilk günlerinde aldığı yay biçimi, hilâl. 
|