KOŞMA-MANİ Hâb-ı nazda yatar iken uyandım Bir bâde verdiler nûş edip kandım İçtim bâdeyi kandım Ab-ı hayattır sandım Ben bir ateşe yandım Aşkın atına bindim Yeri göğü dolandım Bu yerde de avlandım Seni buldum bir çobana efendim Kudret kanadımı çalsam el kınar Uyanmıştım hâb-ı nazdan havf ilen Kırklar dolu verdi tabla raf ilen Dolu tabla raf ilen Divan durdum saf ilen Öğüt almam laf ilen Erenler taraf ilen Yedi deryaları kûh-ı Kaf ilen Gavazsam kaynağa dalsam el kınar Siftah yalvarırım Gani Subhana Sonradan dönerim bir aç aslana Dönerem aç aslana Saldırıram cihana Kâh o yana bu yana Diyeceksin daha ne Nece ki bir serçe geçer şahana Kırsam kanadını yolsam el kınar Zülâlî çağırır ben bir nökerim Heyya gibi dilden zeher tökerim Zeher meher tökerim Aşk kılıcın çekerim Tunçtan beden sökerim Ey benim bal şekerim Hiç deme Mevlâ kerim Haçan ki meydanda pençe çekerim Her âşık sazını alsam el kınar |
|
|
|