Sırrı Süreyya Önder'in kızından duygusal veda

"Gelen herkese çok teşekkür ederim. Ben ne zaman bir şey yazsam babamı arayıp telefonda sesli okurdum. Onunla biz tek bir kişi gibiydik. Çünkü sanki kendimi okur gibi okurdum, ona okurken hatalarımı görürdüm. Geçen hafta ona bir mektup yazdım. Şimdi ona sesli okuyorum. Beni duyduğunu biliyorum baba. Size okumak istiyorum:

“Baba hayatın bütün rengi gitti. Yeni bir hayat başlıyor şimdi. Daha önce hiç duymadığım bir şeyi senden duyma ihtimalimin kaybolduğu mavrasız. Kendimi bildim bileli seni kaybetmekten korktum. Bu benim zaafım, karın ağrımdı. Öyle iyi, öyle benzersizdin ki bu adam bana sadece ölerek acı çektirebilir derdim. Gece gece çaldığın kemanın, udun sesi bir çırpıda ezberden okuduğum şiirler, günde 5 kere çıktığımız kahveler, evlere sığamayışım, kimseye kıyamaman, iyiliğe üşenmemen, kimseye gücenmemen, kalp kırmaktan bile daha çok korkman, birinin onurunu kırmaktan. Baba kalbim kırık diye arardım, baba aşık oldum, baba uyku tutmadı. Ben babalığına çok doydum şimdiye kadar verdiğim tek bana değil, oğluma ve onun çocuğuma bile yeter. Bir babaya ihtiyacım kalmayıncaya kadar doyurdun beni. Ama dostluğuna doyamadım, şimdi öfkelenmek istiyorum. 2 hafta sonra barış protokolü imzalanacak sonra rahatız, ameliyat olacağım. 2 haftada ne olacak demene kızmak istiyorum. Açlık grevlerine, cezaevlerine, işkencelere... Bir tek kendinle ilgilenmeyişine kızmak istiyorum. Yapamıyorum. Bana Kandıra cezaevinden gönderdiğim bir mektup yüzünden kızamıyorum. Bir tek mülk edinmeden ikinci bir kaza almadan, kimseden bir şey istemeden, borçsuz ve harçsız, boğazını değil onurunu besleyerek yaşadığın bu dünyadan gidiyorsun baba. Her gün söyledim sevdiğimi, şimdi tüm renklerim de senin olsun. Gerçi sen orda da dostlarını bulursun. Artık dinlen turna kuşum, biz iyi olacağız. Çocuklara hep seni anlatacağız. Şakaların ağzımızda eğreti dursa bile taklit etmeye çalışacağız. Seni ayakta son gördüğümüz gün bize bir poşet portakal ve bir kutu yumurta vermiştin."