Abbas Güçlü

Kiralar uçtu gidiyor. Hem de her yerde. Yakında üniversite kayıtlarıyla birlikte daha da artarsa hiç şaşırtıcı olmaz!

Bizim gibi inşaat sektöründe çok önemli bir yol katetmiş bir ülke için konut ve yurt sorununun çoktan halledilmiş olması gerekirdi ama hâlâ sorunlarımız var. Tıpkı sınav odaklı eğitimde olduğu gibi. Her iki konuda da birkaç sihirli dokunuşla yurt sorunu da çözülür, çocuklarımız sınav belasından da kurtulur ama bunu canı gönülden istemek gerekiyor…

Barınmayı kâbus hâline getirdik.

Oysa bizim gibi her yıl yüz binlerce konut üreten bir ülke için yılda birkaç yüz yurt yapmak işten bile değil. Hem de devletin sırtına hiç yük getirmeden.

Kaynaklarımızı doğru kullanalım, olaya farklı bir bakış açısı getirelim yeter!

Devasa kampüslerimiz, rektörlük binalarımız, müdür odalarımız, ayda birkaç gün kullanılan etkinlik alanlarımız var ama öğrenciyi barındıracak yurdumuz yok.

Neden?

Onlar için ödenek var ama yurt için yokmuş!

Üniversite tercihleri önümüzdeki hafta başlayacak ama şimdiden hazırlıklı olmakta yarar var. Örneğin hangi kentte okumak istiyorsunuz? Ailenizin yanında mı yoksa farklı kentlerde mi? Bu kentler hangileri? Gidip gördünüz mü?

Örneğin hangi üniversite ya da üniversiteler? Yeterince araştırdınız mı? Öğrencilerle, eski ve yeni mezunlarla görüştünüz mü? Farklı kentlerde ise gidip gördünüz mü? Barınma ve yaşam koşullarını araştırdınız mı? Mezuniyet sonrasını düşündünüz mü?

Örneğin hangi meslek? Herhangi bir önceliğiniz var mı? Eğer hâlâ belirlemediyseniz bir an önce karar vermelisiniz çünkü son dakika tercihleri genelde riskleri de beraberinde getiriyor. Karar verdiğiniz meslekler konusunda o mesleği yapanlar ya da yapmayanlarla istişarede bulundunuz mu? Mezuniyet sonrası istihdam ve ekonomik getirilerini yeterince araştırdınız mı?

Tercih sıralaması elbette bu üç ana başlıktan ibaret değil, kişiden kişiye değişen çok farklı ayrıntılar söz konusu!

Örneğin vakıf üniversitelerini

Özel öğretim kurumlarına ve özellikle de vakıf üniversitelerine karşı enteresan bir algı söz konusu.

Ülkemizde “özel üniversite” yok ama vakıf üniversitelerine hemen herkes artık “özel üniversite” olarak bakıyor. Bazı üniversiteler bu tanımlamayı kesinlikle hak etmese de neredeyse yine hemen hepsi “ticarethane” olarak görülüyor.

Ücret artışlarının her ne kadar artan maliyetlerden ve vergi yükünden kaynaklandığını anlatsalar da ne öğrencilere ne de velilere ve kamuoyuna inandırıcı gelmiyor.

Kolay girildiği, kolay mezun olunduğu, yeterli bir donanım kazandıramadıkları yönündeki iddiaların ne kadarı şehir efsanesi ne kadarı gerçek belli değil. Tümü aynı kategoride değerlendiriliyor. Yıpranan hepsi oluyor!

Reklamlarla yarattıkları algı ile mezunların karşılaştıkları tablo çok farklı. Daha da garip olanı; YÖK ve ÖSYM’nin bu konuda bilgilendirici, yönlendirici ve daha şeffaf olması gerekirken bu konulara hiç girmiyor olmaları. Oysa yükseköğretime girişi de insan gücü planlamasını

LGS’den sonra YKS sonuçlarının açıklanması ile yüz binlerce evde matem havası yaşanıyor.

Bu sınavların bir ölüm kalım savaşı hâline getirilmemesi gerektiğini hepimiz çok iyi biliyoruz ama yine de üzülmeden edemiyoruz.

Çok iyi puan alanlar için nasıl ki hayalini kurduğu gelecek garantisi yoksa sınavda aradığını bulamayanlar için de her şeyin sonu geldi demek yanıltıcı olur.

Bu süreçte artık dünü dünde bırakıp elinizdeki puanla girebileceğiniz en doğru yere girmeye odaklanmalısınız!

Mezuna kalmayı düşünenlere “Bir kez daha düşünün” derim. Peki ya giremezseniz? Mezuna kalanların yüzde kaçı mutlu? Tüm bunları iyi araştırın ve “Ben kendime güveniyorum. Aradaki puan açığını kapatırım” diyorsanız hemen karar verin ve üç, beş haftalık bir yorgunluk atma sürecinden sonra 2027 YKS’ye odaklanın.

Alacağınız çok önemli bir başka karar ise “Kaçırdıklarınıza üzülme yerine elimizdekilere sevinme” moduna girmeniz.

Ortada öylesine garabet bir sınav sistemi

Çiftçilik deyip geçmeyin. Dünyanın en eski ve önemli uğraşlarından birisi. Yaşamsal değeri her yıl daha da artıyor.

Kuraklık, kıtlık, nüfus artışı, tarım alanlarının hızla azalması ve en önemlisi de çok farklı nedenlerle yeni nesillerin tarımdan, hayvancılıktan, rençberlikten kopması sadece bizde değil dünya genelinde alarm veriyor.

Harman, hasat dönemleri çoktan unutuldu. Ürünler ya para etmiyor ya da toplayacak eleman bulunamadığı için dalında çürüyor. Meralar yok olup yem fiyatları da tavan yaptığı için dünyanın en pahalı etini yiyoruz.

Kırsaldan kentlere göç ederken olayın bu boyutunu yeterince düşünmedik. Eskiden köyler kentlerdeki akrabaları için erzak deposuydu, şimdi kentlerden köylere erzak gönderiliyor. Çünkü köylerde üretim dibe vurdu.

Bu konuda ille de bir kabahatli arıyorsak sorumlu olan sadece çiftçiler değil, tarıma yön verenler ya da tüketiciler değil; hepimiziz.

Ülkemizin neresine giderseniz gidin sınıfa girip “Hedefiniz ne?” diye sorun;

Yapay zekâ konusunda müthiş gelişmeler oluyor. Yarısı abartılı ve lafın ötesine geçmeyen çabalar olsa da ciddi anlamda bu işe kafa yoran gençlerimiz, bilim insanlarımız ve girişimcilerimiz de var.

Bu konuda ciddi bir devlet politikamız var mı? Yoksa bir an önce oluşturulmalı ve ciddi projelere destek vermese de girişimcilere ayak bağı olmamalı. Yatırım fonları ya da büyük şirketlerimiz, mucitlerden öcü gibi korkuyorlar. Kolay ve risksiz para kazanma peşinde oldukları için bırakın desteği, bu konulara ve AR-GE’ye yatırım yapmaktan özenle kaçıyorlar.

Dünyada ve bizde en büyük 500 şirketin sektörlere göre dağılımına göz atın, yeter!

YZ, mobil oyunlar ve diğer dijital uygulamalarda; yüksek teknoloji ve birikim gerektiren konulara göre çok daha şanslıyız.

Zehir gibi gençlerimiz var. Mucizeler yaratmaları için de çok büyük yatırımlara, diplomalara ihtiyaçları yok. Önlerini açalım yeter. Hayalleri ve bilgisayarları onlara yeter de artar.

Mobil oyun yazılım yarışması olan Büyük Oyun programını yaparken

Mühendislere ve uygulayıcıların önemli bir bölümüne göre yapay zekâ gibisi yok. Gelmiş geçmiş en büyük icatlardan birisi. Yarattığı sosyolojik sorunlar ve kırılmaların çerçevesi hâlâ netleşmediği için sosyal bilimcilerin kontrollü bakış açısı hâlâ devam ediyor. Hukuki süreçte ve pedagojik uygulamalarda gelinen son nokta ise sınırlamaların şart olduğu yönünde!..

YZ’nin dünya genelinde en önemli ilgi alanlarından birisi de eğitim, eğitim kurumları, öğrenciler, veliler ve eğitimin diğer paydaşları. En iyi “müşterileri” onlar! 

Peki YZ’ciler olaya pedagojik mi bakıyor yoksa ticari mi? Bu konuda ne kadar dikkatli olduklarını dile getirseler de öncelikle pedagojik çerçeveden baktıklarını söylemek abartı olur. Çünkü eninde sonunda ticari firmalar ve öğrenciler de onlar için algoritmik bir değer olmanın ötesine geçmiyor. Oysa her öğrenci farklı bir birey ve her birinin ilgi, yetenek, beceri ve hayalleri çok farklı. 

Tüm

LGS’de puanların açıklanmasıyla birlikte yeni bir evreye girildi. Şampiyonların bile istedikleri okula girme konusunda tedirginlik yaşadığı sistemin sevineni az ama üzüleni çok.

Öğrencileri gibi veliler de perişan. Harcadıkları zamana mı kahrolsunlar, emeğe mi, paraya mı yoksa yitip giden hayallerine mi?

Sınav şokunu üzerlerinden henüz atamayan veli ve öğrencileri şimdi de tercih süreci bekliyor. Heyecanlılar, tedirginler ve kafaları da karmakarışık.

Sınav sonuçlarının açıklanması ile birlikte tercihler ve hemen ardından birinci, ikinci, üçüncü yerleştirme derken bu zorlu süreç yaz sonuna kadar devam edecek. Bu yüzden özellikle velilerimize her şeyden önce sabır diliyoruz…

Okul seçimine yönelik değerlendirmelere geçmeden önce sınava ilişkin çok önemli ayrıntıyı bir kez daha paylaşmakta yarar görüyoruz.

LGS benzeri sınavlar elbette çok önemli ama ne şampiyonlar için bir gelecek garantisi söz konusu ne de istediği puanı alamayanlar için her şey bitti. Daha önümüzde