Abbas Güçlü

Bu yıl ilk öğrencilerini alacak olan Bitlis Eren Üniversitesi Tıp Fakültesi, yeterli altyapı oluşturuluncaya kadar eğitimine 3 yıl boyunca İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde yani Çapa Tıp’ta devam edecekmiş. Şaşırdık mı? Hayır!..

Benzer uygulamalar pek çok üniversitede, çok farklı bölümlerde gerçekleşti. Uygulamaya da devam ediliyor. Hatta bazı fakültelerin inşaatı ve kadroları zamanında tamamlanamadığı için misafir oldukları üniversitelerde mezun olanlar da var.

Söz konusu durum dün olduğu gibi bugün de tartışılıyor! Tartışılmaya da devam edecek gibi görünüyor. Çünkü belli bir kriteri yok!..

Üniversite inşaatları ve donanımları çok hızlı gerçekleşebiliyor ama hocaların yetişmesi çok zaman alıyor. Bu yüzden de her yeni açılan vakıf üniversitesi ve devlete ait yeni fakülteler, sağladıkları avantajlarla mevcut üniversitelerin içini boşaltıyor!

Bu konuda öğrenci sayılarındaki artış oranları ile öğretim üyesi sayısındaki korelasyona göz atmak yeter de artar.

Yapay zekânın melek mi yoksa öcü mü olduğu yönündeki tartışmalar bitmek bilmiyor. Kimi ülkeler sınırlama getiriyor, kimileri de ilk ve ortaokullarda kesinlikle yasaklıyor. Tartışmaya son olarak Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu UNICEF de katıldı.

Yapay zekânın artan bir şekilde hayatımıza girdiğine ve artıları kadar eksileri de olduğuna dikkat çeken UNICEF, bu konuda tüm ülkelerin birlikte hareket etmesini, yoksa yüksek risklerle karşılaşılabilineceğine vurgu yapıyor!

İsterseniz gelin önce UNICEF’in verilerine bir göz atalım; sonra da “eyvah eyvah” mı diyeceğiz yoksa tedirginliğin bu kadarı da abartılı deyip bu yöndeki gelişmeleri alkışlayanlar kervanına mı katılacağız, hep birlikte karar verelim.

Riskler ve dijital eşitsizlikler

■ UNICEF’in 10 ülkeden elde edilen yeni verilere dayanan analizine göre, en az 20 milyon çocuğun yapay zekâ kullandığı tahmin ediliyor.

■ Çocukların bu teknolojiyi benimseme hızı, yetişkinlerin benimseme hızının üç katından daha fazla.

■ 2 milyondan fazla çocuk –yani her 10 çocuktan

Hemen her konuda yanlış yapan hep başkaları, en doğru olan da kendi doğrularımız anlayışı hâkim. Empati, tolerans, hoşgörü kültürümüz adeta yok oldu.

Şikâyetçi olduğumuz ne varsa önce kendimiz yapıyoruz. Kabahatli olan da asla bizden biri değil!

Günlük hatta anlık yaşıyoruz. Yarın ve yarından sonraki günler hiç umurumuzda değil.

Oysa en zoru bu.

Her gün, her an yeni bir mücadelenin içerisindeyiz. Bu da bizi yoruyor. Sinir kat sayımızı yükseltiyor, yoksullaştırıyor, sıradanlaştırıyor, huzurumuzu kaçırıyor…

Öğrenciler ve veliler sınavları kazanmaktan başka bir şey düşünemez hâle geldi. Esnaf ayakta kalma savaşı veriyor. Bürokratlar koltukta bir gün daha fazla oturmanın peşinde. Çalışanlar ise bırakın gelecek yılları, ay sonunu getirmenin derdinde. Politikacıları ne siz sorun ne de ben anlatayım…

Oysa uzun soluklu emek verildiğinde ve

hedef konulduğunda başarı kendiliğinden geliyor.

Zor hem de çok zor bir öğretim yılı daha geride kaldı. Öğrencilerimize, öğretmenlerimize, velilerimize ve eğitimin diğer paydaşlarına keyifli bir yaz tatili diliyoruz.

Karneler umarız güzeldir, umarız hak edilmiş notlar ve takdirnamelerle taçlanmıştır, umarız yeni öğretim yılını iple çekersiniz…

LGS, YKS ve benzeri sınavlara giren öğrenci ve velilerimiz ile yeni öğretim yılı için yeni okul arayışı içinde olan ebeveynlere de sabır diliyoruz. Umarız hep birlikte hayalini kurdukları okula, öğretmenlere ve arkadaşlara kavuşurlar.

Geride kalan öğretim yılının en öne çıkan sorunu güvenlik oldu.

Şanlıurfa’nın Siverek ilçesindeki Ahmet Koyuncu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’nde ve Kahramanmaraş’ta bulunan Ayser Çalık Ortaokulu’nda yaşanan saldırılar yüreğimizde derin yaralar açtı. Öğrencisi olan evlerde büyük tedirginlikler yaşandı.

Bu çerçevede yaz aylarında tüm okullarımız kamera sistemleriyle donatılmalı, her okula güvenlik görevlisi ya da kolluk desteği sağlanmasına yönelik

Her meslek çok önemlidir. İtibarları da en üst düzeyde olmalıdır. Olmalı ki biri diğerini aşağıya çekmesin, yaşam standartlarımız ve yaşam kalitemiz en üst düzeyde olsun. Eğitim neden “milli” eğitim ise geleceğin mimarları da o yüzden “milli” bir duruşu ve itibarı gerektiriyor. Öğretmenin itibarı sadece kendisinin değil ülkemizin, çocuklarımızın ve geleceğimizin itibarıdır. “Bana bir harf öğretenin kulu, kölesi olurum!” diye öğretmeni baş tacı eden bir kültürden geliyoruz. Atatürk’ün “Öğretmenler, yeni nesil sizlerin eseri olacaktır” demesi de bu yüzdendir…

Cumhuriyetin ilk yıllarında eğitim seferberliği başlatıldığında yeterince öğretmenimiz olmadığı için gazetelere ilan verilir. Önce öğretmen okulu mezunları aranır, sayı yetmeyince üniversite mezunu da olur denilir, sayı yine yetersiz kalınca lise, ortaokul, ilkokula kadar iner. Son çare olarak ise okuma yazma bilen herkes başvurabilir noktasına gelinir ve içlerinden atananlar da olur. O günün koşulları onu

YKS’de ilk tur dün gerçekleşti! İkinci tur bugün tamamlanıyor. Dün olduğu gibi bugün de tüm adaylarımıza başarılar diliyoruz.

Daha iyi bir gelecek için çok çalıştınız hem siz hem de aileleriniz çok büyük fedakârlıklarda bulundu ama en acısı en güzel yıllarınızı doyasıya yaşayamayıp ders çalışma dışında hemen her şeyi sürekli ötelemenizdi.

Bugüne kadarki çabalarınızın mükafatını alacağınız o sınav maratonu nihayet bugün sona eriyor. Emeklerinizin karşılık bulması ve hayallerinizin gerçeğe dönüşmesi için sayılı saatler, sayılı günler kaldı.

Sırada şimdi puanların açıklanması, tercihler, yerleştirme sonuçlarının paylaşılması ve kayıt süreci var. Onlar da göz açıp kapayıncaya kadar geçecek; birkaç ay sonra üniversiteli olmanın mutluluğunu, kıvancını yaşayacaksınız. Şimdiden canı gönülden kutluyoruz…

Peki dün sorular nasıldı? Hemen her yıl olduğu gibi yine kimilerine göre zor kimilerine göre de kolaydı.

Bu noktada dünü dünde bırakıp

9. Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ile Genç Bakış’ta ülkemizin yakın tarihine ışık tutacak çok önemli programlar gerçekleştirdik. Her altı ayda bir farklı üniversitelerde yaptığımız programlarda öğrenciler soruyor o cevaplıyordu. Hemen her programda tansiyonun yükseldiği anlar çok oldu ama asla ne her davetimize gelmekten vazgeçti ne öğrencilerin sorularına ambargo koydu ne de ağır eleştirilere karşı bile en ufak bir serzenişte bulundu. Anma törenlerine önceki yıllarda da konuşmacı olarak katılmıştım. 11. yıl için davet aldığımda yine tıpkı onun yaptığı gibi koşa koşa gittim…

Başbakanlığı döneminde üniversite öğrencileri olarak yaşadığımız sıkıntıları hem programlarımızda hem de özel sohbetlerde sık sık dile getirdim. Anma törenleri 9. Cumhurbaşkanlığı çerçevesinde olduğu için onun dışına çıkmadan, Cumhurbaşkanlığı dönemi ve sonrasındaki gözlemlerimizi ve bir vasiyet niteliğindeki son programdaki görüntülerini paylaştım.

Veda niteliğindeki son programı rahatsızlığı nedeniyle üniversitede değil Güniz

Fen liseleri, sosyal bilimler liseleri, kolejler ve diğer liseler elbette çok önemli. Peki ya diğer liseler ya da günümüz koşullarına ve ihtiyaçlara göre yeni açılması gerekenler?

İnsan gücü ve istihdam politikaları yeniden gözden geçirilmeli ve beklentiler ile eğitim yelpazemiz ne kadar örtüşüyor objektif bir gözle çok yönlü olarak değerlendirilmelidir.

Lokomotif sektörlerimiz belli. Tarım, turizm, inşaat, otomotiv, savunma sanayi, tekstil, orta ölçekli organize sanayi…

Şu anda en çok ihtiyaç duyulan eleman arayışı üniversite mezunları mı yoksa ara insan gücü mü? Daha da önemlisi işsizlerin ya da aldığı eğitimin dışında, farklı işlerde çalışmak zorunda kalanların sayıları?..

Sanayi, Teknoloji, Bilişim, Girişimcilik, Üretim Kolejleri?

Bu alanda kaç mesleki kolejimiz var?

Örneğin 2005’te 650 olan özel okul sayımız 2025’te 3082’ye çıkmış! Peki bunlardan yüzde kaçı bu ve benzeri okullar?

Onlar bir yana devlete ait meslek liselerimizin yüzde kaçı loko