Aksal Yavuz

Uzatma dakikalarına üç farklı önde gir, iki dakikada iki gol yeyip maç 3-4’e gelsin, kalan iki dakikada karşılaşma bitsin diye bildiğin tüm duaları oku! Hakikaten şaka gibi!
Böyle bir heyecan kasırgası, stres, sıkıntı ancak Trabzonspor maçlarında olur.
Sormak lazım bordo-mavili oyunculara ‘sahi iki dakikada bunu nasıl başardınız?’
Nasıl olacak; rehavetten, gereğinden fazla havaya girmekten başka bir şey değil! Umarız, Trabzonsporluların tansiyonunu çıkartıp indiren, şekerini yükselten, kalp atışlarını şaha kaldıran oyuncular bu durumdan ders çıkartır. Futbolda rehavete yer olmadığını belki daha iyi anlarlar. Öyle ya birkaç dakika daha olsa, üç puan alarak döndükleri İstanbul’dan elleri boş da dönebilirlerdi.
Onuachu, Pina ve Oulai’ye ayrı bir parantez açmak gerekir.
Havadan ve karadan gelen her topun hakkını teslim eden Onuachu, öyle bir gole imza attı ki, gözlerin pasını silen, mevsim güz olmasına rağmen Olimpiyat’ın henüz ısırmaya başlayan soğuğunda izleyenlerin içini ısıtan. İzleyemeyen futbolseverlere iki yıl

Bordo-mavili oyuncuların, son yarım saatte oynadıkları oyun doğaçlama da olsa, verdikleri mücadeleyi, maçın başlama düdüğünden itibaren etmesi gerekirdi, bu bir.
İkincisi, geçtiğimiz hafta Fenerbahçe karşılaşmasında hakemler tarafından doğranan Trabzonspor’u Gaziantep FK maçında yalnız bırakanlara ne demeli? Halbuki tribünlerin dolu olması gerekirdi. Zira Trabzonspor yeniden yapılanan, üstelik o kadar haksızlığı uğrayan bir takımın böyle günlerde yanında, arkasında olunup, ilerlemesine, kendine daha erken gelmesine yardımcı olunmalı! Hem iki gözüm, emeklemeye başladığında yanında ol ki, koşmaya başladığında sağında, solunda göründüğünde yüzün kızarmasın!
Üçüncüsü, Fatih hoca tam bir saat Olaigbe’ye nasıl tahammül etti? Oyunda olduğu müddet Trabzonspor’u bir kişi oynattı Olaigbe. O, oyundan alındıktan sonra bordo-mavili takım kanatları kullanmaya başladı. Vişça ile başlanmış olsaydı, ya da Vişça oyuna daha erken alınmış olsaydı fena mı olurdu? Ayrıca şampiyonlar Ligi görmüş Sikan’ı niye

Trabzonspor bir eksik kalmasaydı; kalan bölümleri nasıl oynayacağı, karşılaşmanın nasıl biteceğini tahmin etmek o kadar zor olmasa gerek!
Zira Okay, kırmızı kart görene dek daha etkili oynayan, istekli olan, pozisyona giren taraf bordo-mavili ekipti.
Onuachu ile buldukları, VAR’ın uyarısıyla iptal edilen bir golleri vardı ki, sen gel de şimdi bu ligdeki hakemler ve de VAR’daki beyefendiler için bir şey yazma! Öyle ya bir değil, iki değil… Trabzonspor’un karşılaşmadığı bir durum değil.
Maçın hakemi Ozan Ergün, daha önce derbi yönetti mi emin değilim, yönettiğini tahmin etmiyorum, lakin VAR’da görev yapan beyefendinin adını ilk kez duyduğumu söyleyebilirim. Böyle bir derbiye böyle isimler, Allah akıl fikir versin!
Anladığımız, gördüğümüz acemi hakemler Trabzonspor’un maçlarına verilerek eğitilmeye devam ediliyor. Başka izahı yok bunun.
Lafı uzatmanın gereği yok, dünkü derbinin özeti şudur arkadaş:
Trabzonspor’un attığı buz gibi gol iptal edilerek önünü kesmekle kalmadılar, doğradılar, kolunu kanadını budadılar! Evet,

Bordo-mavililerin ligdeki en önemli sınavlarından ilkiydi Samsunspor karşılaşması. Zira bu maça dek, tek goller ile geçtiği Kocaelispor, Kasımpaşa ve Antalyaspor’un elde ettiği sonuçlar ortada; Kocaeli ilk puanını bu hafta evinde son dakikada aldı, Kasımpaşa henüz siftah yapamadı, Antalya iki ileri iki geri…
Öyle ya, Trabzonspor’u ligin taş gibi takımlarından biri olan Samsunspor karşısında görmek lazımdı.
En sonda söyleyeceğimizi en başta söyleyelim:
Trabzonspor’un 88’nci dakika önde getirdiği karşılaşmayı da ‘tek golle mi kazanacak’ diye düşünülürken, eksikleri bir kez daha ortaya çıktı. Evet, bordo-mavili takımın orta sahası ‘bana adam adın, hatta bir değil iki tane alın’ dercesine bas bas bağırıyor!
Karadeniz derbisinin birkaç kırılma anı vardı; ilk yarı rakibine pozisyon vermeyen Trabzonspor, oyunun tamamen hakimiydi. Onuachu’nun jeneriklere giren harika kafa golünden yirmi dakika sonra Augusto’nun direkte patlayan topu, 45’te yine aynı Augusto’nun kaçırdığı pozisyon golle sonuçlanmış olsaydı;

Antalyaspor ilk yarıyı 1-0 geride tamamlayarak soyunma odasına girmişse, bunu kalecileri Abdullah’a borçlular desek yeridir. Karşılaşmaya 17’nci dakikadan itibaren ağırlığını koyan, kanatları devreye sokan, aradığı golü 39’da Savic ile bulan Trabzonspor, soyunma odasına gidene dek deyim yerindeyse Antalyaspor cezasını abluka altına alıp, rüzgâr gibi esmeye başladı!
Bu zaman dilimi içerisinde bir golü ofsayt nedeniyle sayılmadı bordo-mavililerin, diğer pozisyonda Zubkov’un harika şutunu Abdullah, aynı güzellikte çıkardı. Aksi halde koca kırk beş dakika rakibine pozisyon vermeyen Trabzonspor işi bitirip fişi çekebilirdi.
Sahi, Trabzonspor’un ofsayt diye sayılmayan golünü neye göre, kime bakarak değerlendirdiler? Düşünün, VAR’daki beyefendiler işi gözemedi, maçın orta hakemini ekran başına davet ettiler! Güler misiniz, ağlar mısınız? Ofsayt için VAR’ın orta hakemi çağırması Avrupa’yı, dünyayı bilemeyiz de ülkede bir ilktir galiba?
Ya top Antalyaspor kaptanının ayağındayken sakatlanıp yere düşmesi sonrası,

Trabzonspor, Augusto’nun ayağından golü bulana dek ne Trabzonspor’un ne de Kasımpaşa’nın kaleyi bulan şutu yoktu. Gerçi maç boyunca iki takım kaleyi bulamadı ya!
Kalecilerin belki de futbola başladıktan bu yana oynadıkları, dahası yere yatmadıkları karşılaşmalar arasında birinci sırayı almıştır Kasımpaşa, Trabzonspor maçı. Sadece aut atışlarında topla haşır neşir oldu kaleciler.
Evet, Trabzonspor rakip kaleye hiç gitmedi ancak 75. Dakikada, ikinci yarı oyuna giren Zubkov, bir gitti tam gitti. Yıldız oyuncu, kaliteli ayak olunca böyle olabiliyor, yapabiliyor; Ukraynalı golcü, geçtiğimiz sezon birçok maçta yaptığı, denediği ve de en iyi yaptığı; sağdan inip, sol ayağıyla uzak direğe nişanladı meşin yuvarlağı.
Futbolun kısır, pozisyonun hiç olmadığı böyle bir karşılaşmada top da filelerle kucaklaşmak istememiş olacak ki direğe selam verip geri döndü!
Amma velakin ‘ben bu oyunu bozarım, skoru ben tayin ederim’ diyen Augusto, kaş ile göz arasında direkten dönen topu boş geçmeyerek skorun 0-1 olmasının yanı sıra, karşılaşmayı tarihe geçmekten de

Özlemişiz futbolu, çimin kokusunu, tribünlerin coşkunu…
Süper Lig’in de Kocaelispor’u, Kocaelispor’un da Süper Ligi çok özlediği belli. 16 yıl sonra Süper Lig’e geri dönerek Trabzonspor ile 41. Kez karşılaşmaları onlar adına tarihi ve anlamlı bir gündü.
Trabzonsporluların da başta takımlarını ve de Onuachu’yu ne kadar çok özlediklerini, ayrıca yeni transferlerden Olaigbe’yi ne kadar çok merak ettiklerine şahit olduk; o anlamda tribünleri tıka basa doldurdular.
Maça dönecek olursak…
Zordur ilk karşılaşmalar. Dahası iyi oyundan çok alınacak iyi skora bakılır. Trabzonspor da dün gece yetmiş dakika sezonun ilk maçı olmasına rağmen iyi oynadı.
En sonda söyleyeceklerimizi en başta söyleyelim:
Evet, Trabzonsporlu oyuncular çok da iyi mücadele ettiler. Son bölümleri saymazsak; o bölümlerde skoru koruma içgüdüsüyle ister istemez panik yaptılar, onun haricinde bilhassa golü atana dek oyunun tamamen hâkimiydiler.

Sağ bek Malheiro’nun iki dakikada yaptığını, bordo-mavili takımın forveti ile orta saha oyuncuları doksan dakikada yapamadı desek abartmış olmayız. Malheiro’nun attığı iki gol de fotokopiden çıkmışçasına; pozisyonlar birbirinin benzeri, asistleri yapan da aynı.
Trabzonspor’un yediği goller sezonun kısa bir özeti gibiydi; sezon başından bu yana Trabzonsporlulara bildiği duayı okutturmayı beceren bir defans ve o defansın yaptığı, aklın, mantığın almadığı hatalar.
Hadi ilk golde böyle bir hata yapıldı, arada bir olur böyle vakalar diyelim, ya 2-1 öne geçtikten sonra zincirleme yapılan hatalara ne demeli? Emre’nin elini kolunu sallayarak gitmesi, önüne geleni ipe dizercesine geçmesi bir yana, merkezde Mouandilmadji’nin boş bırakılmasının kabul edilir bir yanı olmamalı.
Bir gol, bir asist yapan Emre’ye de haksızlık etmeyelim, hakkını teslim edelim, Malheiro ile Karadeniz derbisinin en iyi oyuncusuydu.
Açık konuşmak gerekirse, bordo-mavili takım sezonun en iyi oyunlarından birini oynadı; izleyenlere keyif veren. Amma velakin bu işler böyledir, gol futbolun meyvesidir. Ne kadar iyi