Aksal Yavuz

Sezona girilirken hiç kimse Trabzonspor’un, yaptıkları transferlerle şampiyonluğun en güçlü iki adayı Galatasaray ile Fenerbahçe’nin en yakın takipçisi olacağını, hatta nefesinin iki takımın ensesinde hissettireceğini tahmin etmemiştir.  

Gelinen noktada bordo-mavili takımın yukarılarda olmasında en büyük katkıyı; dün sahada olmayan Onuachu, Tim, Mustafa ve Oulai vermiştir.

Dememiz o, onlar da olmayınca, tel tel döküldü bordo-mavililer…  

Hele ilk yarı Trabzonspor’u tanıyana aşk olsun, hangi oyuncuyu yazalım! Ankara temsilcisinin ilk yarı attıklarının yarı sıra kaçırdıkları iki elin parmak sayısına yakındır. Her şey bir yana ilk yarı bordo-mavili takımın aynı dakika içinde Sikan ve Muçi’nin kaleci ile karşıya bir pozisyon vardı ki, kaçırması daha zor olan. Öyle ya onu da atamazsanız hangisini atacaksınız?  
Soyunma odasına girmeden önce Trabzonspor’un gölü bulması, ikinci yarı başlar başlamaz beraberliği yakalamaları onlar adına büyük şanstı, moral olacaktı ancak, Tekke’nin öğrencileri, yaptıkları

Bünyamin Kahriman (24), Serhat Kırkayak (23) Mesut Keleş (19), Trabzonspor-Fenerbahçe maçını izlemek için Trabzon’a gitmeye karar vermişti 2009 yılının aralık ayında.

Arkadaşları Fenerbahçeli Ahmet Muhammed Demirel’i de (21) davet etmişlerdi.

Fidan gibi delikanlılar Ankara’da öğrenciydiler. ** Trabzon ve Trabzonspor aşkıyla yanıp tutuşan Serhat, yıllardır Ankara’da ikamet ediyordu. Kendine ait internet sitesinde, canı kadar çok sevdiği takımına olan aşkını şu sözlerle dile getirmişti:

Bordo mavi kefenim olsun, Trabzonspor’um bu sene şampiyon olsun! Bünyamin, Akçaabatlı, bıyıkları yeni terlemeye başlayan Mesut, Manisalıydı.

Belki de o Mesut, yıllar sonra Trabzonspor’un efsane başkanlarından Kırşehirli Şamil Ekinci gibi olacaktı; Trabzonspor’a başkan olacaktı…

** Fenerbahçeli Ahmet Muhammed, Trabzonsporlu Bünyamin, Serhat ve Mesut, güle oynayarak, bayrak sallayarak, şarkılar ve türküler söyleyerek vardılar Trabzon’a.

Ufacık arabayla tur attılar şehrin göbeğinde, gezdiler, dolaştılar bazı yerlerde…

Her şey 38’nci dakikada iki asistle oynayan El Bilal Toure’nin takımını bir eksik bırakmasıyla başladı.  

O ana dek her şey siyah-beyazlı takımın istediği şekilde gidiyordu. Her ne kadar maça iyi başlayan taraf Trabzonspor olsa da, bekleyerek oynayan Beşiktaşlı oyuncular kaptıkları toplarla geçişleri kusursuz yaparak, çifte kavrulmuş hataları arka arkaya yapan Trabzonspor defansının arasından elini kolunu sallayarak üç gole imzalarını attılar.  
Doğrusunu söylemek gerekirse, bu oyun şekli; Beşiktaş’ın genelde derbilerde ortaya koyduğu, rakiplere kabul ettirdiği ve de başarılı olduğu bir oyun anlayışıydı.  

1-3’lik skor an itibariyle ne Trabzonsporluların ne de Beşiktaşlıların 40 gün 40 gece düşünse; tahmin edeceği bir skor değildi. Öyle ki her girilen pozisyon gol oldu.  

Bir diğer deyişle, Sergen Yalçın’ın öğrencileri üç atakta üç gol bulmuş, karşılaşmanın favorisi gösterilen Tekke’nin öğrencileri hayal kırıklığı yaşamaya, yaşatmaya başlamıştı. Benzer duyguları milyonlarca Trabzonsporlu da yaşamıştır.  

Orkun’un

Dakikalar 67’yi gösterene dek, bir başka deyişle 67’nci dakikada Trabzonspor kalesinin önü çarşı, pazara döndüğü, topun birkaç saniye içinde Batagov, Ozan ve Serdar’dan döndüğü ana kadar ev sahibi Göztepe’nin net bir pozisyonu yoktu “Bu da kaçar mı?” denilen.
Düşünün müthiş seyircisi önünde çoşkulu oynayan, rakip kim olursa olsun topa ve oyuna hakim olan Göztepe’ye karşı bunu yapıyor, çok üstün oynuyorsunuz. O anlamda Trabzonspor sezonun en iyi oyununu oynadı desek çok da abartmış olmayız.  

Tabi ki iyi oyunda orta sahanın hakkını teslim etmemiz gerekir; Ozan ve Tim, sarı-kırmızılı takımın orta sahadan üçüncü bölgeye ve de kanatları atılacak topların hepsine ilk tahlilde karşılık verip; engel oldular.  Anlayacağınız Tim ve Ozan’ın etkili oyunu Göztepe’nin elini, kolunu bağlamış oldu! Nerede o evinde rakip tanımayan Göztepe!  

Muçi’ye bir parantez açmamız gerekirse; son birkaç haftanın inanılmaz, ele avuca

Trabzonspor, yapılanlara karayemiş fidanı gibi direnirken,
Bazı iyi gün dostu Trabzonsporlular inzivaya çekilmişken,
O, adamıyla gidemediği yere oğluyla gitmeye kararlıydı, bayramlık elbiselerini giyerek, el emeği siyah yazmasıyla ak düşmüş saçlarını örterek…

**

Trabzonspor’un ‘Sen yoksan bir eksiğiz’ dediği hafta, koştu gitti iki gözünün nuru engelli yavrusunun yanına…
‘Trabzonspor’umuzun bize ihtiyacı var oğul, birlikte gidelim’ diyerek, dünyalar tatlısı yavrusunu sırtına alıp Avni Aker’in yolunu tutan anne ve oğlu Muhammed, bugün bir kez daha düştü aklımıza…
Çünkü bugün ‘3 aralık engelliler günü’.

**

İlk yarı belki de sezonun en kötü maçını oynadı Trabzonspor. Bordo-mavili oyuncuların kötü oynamaları bir yana, yaptıkları hatalarla adeta Konyasporlu oyuncuların golle tanışması için davetiye çıkardıkları dakikalar bile oldu!

Karşılaşmanın hemen başında konuk takım elini kolunu sallaya sallaya birkaç pozisyona girdi, o birkaç pozisyonda takımını ayakta tutanlar kaleci Onana, Pına ve Batagov’dan başkası değildi ancak 17. Dakika Okay’ın şanssızlığı, Konyasporlu oyuncuların en büyük şansı oldu.

Bu denli kötü oyunun en büyük nedeni; orta sahanın topu üçüncü bölgeye taşıyamaması, kanatlara atamaması, rakibi karşılayamamasından kaynaklı idi elbet. Tabi ki Tim ve Augusto’nun olmayışı bir diğer etkendi. Hal böyle olunca, rakip oynar siz izlersiniz. Nitekim ilk yarı Konyaspor oynadı, Trabzonsporlular izledi.

Koca ilk yarıda Trabzonspor’un yaptığı en iyi iş; rakip defans arasına, arkasına attığı topu Muçi’yle buluşturmak oldu, bunda da başarılı oldular. Hepsi o kadar…

Devre arası soyunma odasında Fatih hoca ne dediyse, ne yaşandıysa

Uzun zamandır böyle bir karşılaşma izlememiştik; kalp, tansiyon ve şeker hastalarını derinden etkileyen! Hele ikinci yarı… Ya uzatma dakikalarında yaşananlara ne demeli? 90+1’de Bertuğ, atıyor, Trabzonsporluların üç puan sevinci yarım mı kalıyor derken, gecenin kahramanı Muçi, 90+11’de devreye girip, fişi çekip işi bitiriyor! Sen gel de şimdi hangi takım taraftarı olursan ol, ilaca ihtiyaç duyma! Tabi ki sevinen Trabzonsporlular, üzülen taraf R. Başakşehirliler oldu.

Evet, Vişça’nın sakatlanıp oyundan çıkması Trabzonsporlular adına ne kadar üzüntü vermiş olsa da ev sahibi takımın bir eksik kalması bordo-mavililer için büyük bir avantajdı. Yeri gelmişken Vişça’ya geçmiş olsun dileklerimizle.

Açık konuşma gerekirse, R. Başakşehir bir eksik kalmasaydı, Trabzonspor’un İstanbul’dan üç puanla dönmesi çok zordu. Zira bir eksik oynayan takıma oyun olarak üstünlük sağlayamayan Trabzonspor, 11 kişi oynayan takıma ne yapabilirdi? Üstelik Olaigbe’nin bordo-mavili takımı eksik oynattığını

Bu sezon Trabzonspor’un ilk kez bu kadar vasat oynadığına şahit olduk. Mücadele deseniz, o da hiç yoktu desek abartmış olmayız. Düşünün; bir hafta evvel oynadıkları Galatasaray maçında bile bu kadar pozisyon vermemişlerdi.

C. Alanyasporlu oyuncuların girdiği pozisyonları atamamış olması; kimse kusura bakmasın pozisyona giren oyuncuların beceriksizliğinden başka bir şey değil.

Bordo-mavili takımda Saviç ve Batagov’un olmayışı meğer ne kadar büyük kayıpmış. Dün bir kez daha anlaşıldı ve de görüldü ki Saviç ile Batagov, Trabzonspor’un olmazsa olmazı! ‘Bu kadar da olur mu?’ diye sormayın. Oluyormuş demek ki. Geriden oyun kurmada, rakibi karşılamada yokları oynadı Tekke’nin öğrencileri. Mücadele etmemenin bahanesi olamaz ama…

Futbolda böyledir, bir yerde sorun var ise eğer, dakikalar ilerledikçe diğer bölgelere yayılmaya başlar ki, rakipler için bu durum bulunmaz bir nimettir. Hele futbolun hakkını teslim etmezseniz, rakibin oyununa teslim olursunuz.

Anlayacağınız, Alanya temsilcisi maçın hemen başında mağlup duruma düşmesine